یکی از بزرگ ترین مشکلات دفتر تحکیم در حال حاضر این است که عمل گرائی بیش از اندازه، اعضای این تشکیلات دانشجوئی را از پرداختن به مسائل تئوریک باز داشته است و ضعف تئوریک شدیدا در این مجموعه مشاهده می شود. دفتر تحکیم بیش از آنکه یک جریان سیاسی حرفه ای باشد، تشکیلاتی آکادمیک است.
این سه سال نشان داده است که مغرضانه ترین پیش بینی ها در مورد حکومت احمدی نژاد، اکنون به پیشگویی بچگانه ای می ماند. بیش از صد دانشجوی بازداشتی، ده ها محرومیت از تحصیل، منع گسترده فعالین دانشجویی برای ادامه تحصیل، تعطیلی فعالیت انجمن های اسلامی مستقل و …، همه ارمغان دولت نهم بوده است برای جریان تحول خواه دانشجویی.
اگر به جای آقای مددی، یک دانشجو مرتکب چنین عملی میشد، آیا با او هم به همین شکل برخورد میشد؟ اگر این اتفاق، حادثه ی بزرگی نبود و دانشجویان آن را بزرگ جلوه داده اند، چرا در سخنان دادستان و یا اشخاص دیگر این همه تناقض وجود دارد؟ اگر دختر و آن مسئول دانشگاه، محرم یکدیگر بودند، دلیل آن همه تاخیر برای بیان آن چه بود؟
ما را به گناه ناکرده قصاص نمودند، اما معتقدم قضاوت کننده ای عادل تر از تاریخ وجود ندارد. تا زمانی که افکار عمومی ما را خالصانه و عادلانه قضاوت میکند از قضاوت بیدادگران نخواهیم ترسید . وجدان بیدار و بغض در گلو مانده مردم آگاه و ستم دیده بهترین محکمه است . هر چند به ضرورت فریاد را مثل نفرت به سکوت تبدیل کرده باشند.
سورنا هاشمِی عضو انجمن اسلامِی دانشجوِیان دانشگاه زنجان، بهرام واحدی دبیر انجمن اسلامِی و سه فعال دانشجوِی دیگر به نامهاِی حسین جنِیدِی، آرش راییجیو بهرام واحدی به زندان افتادند تا درس عبرتِی باشد برای دِیگر دانشجوِیان که خلاصه کارِی به کار منصوبان و نزدیکان به حکومت ولو متعرض به دختران جوان نداشته باشند.
متأسفانه این اولویت بندی و هدفگذاری ناصحیح، یعنی بازگشت به دانشگاه به هر طریق ممکن، سبب شده که بعضی از محرومین از تحصیل، چانه زنی و لابی زدن با مسئولین را در غیاب هر گونه کنش انتقادی، در رأس برنامه های خود قرار دهند، از طرفی مسئولین نیز با امتناع از دادن پاسخ قطعی، روشن شدن وضعیت نهائی آنان را همواره به تعویق افکنده اند.
آیا قتل و کشتن زنان و کودکان نیز در زمره کثیف ترین و ضد بشری ترین نوع خشونت نیست و به اندازه طلاق و مسافرت خارج از کشور و بازی زنان در استادیوم اهمیت نداشت ؟ آیا باید باور کرد که فعالین زن در ایران این را مشکل خاص بعضی مناطق میدانند که جنبه سراسری ندارد؟
آزاد کردن دکتر مددی و شکایت وی و همسرش از دانشجویان دانشگاه زنجان، نشان دهنده ی تبره او از اتهامات وارده است. اما آنقدر مدارک در این باره مستند است که سعی می کنند با جا به جا کردن جای متهم و شاکی این پرونده را به نفع معاون انتصابی دانشگاه تمام کرده و راه را برای فشار هر چه بیشتر بر دانشجویان باز کنند.
کانون تئاتر پلی تکنیک که از کانون های موفق این دانشگاه می باشد چندی پیش نمایش ممتاز خود با نام تلخ بازی قمردر عقرب را در تالار مولوی به اجرا رسانیدند. یک روز پس اتمام این نمایش تشکل موازی انجمن و وابسته به مدیریت دانشگاه که سعی در همرنگی و همراهی با دانشجویان را دارد در نشریه خود به تبلیغ این برنامه پرداخت که با توجه به سابقه این نهاد امنیتی و اطلاعاتی کانون تئاتر بیانیه ی اعتراضی را صادر نمود.
بیانیه کانون تئاتر دانشگاه صنعتی امیرکبیر
پس از اجرای موفق نمایش (( تلخ بازی قمر در عقرب )) در فروردین ماه امسال روابط عمومی کانون تئاتر بر خود دانست تا از حضور گرم و پر شور همه دانشگاهیان پلی تکنیک تهران قدر دانی کرده و شکر گزار همدلی های همه آنها باشد. بدون شک این حضور برای همه ما یاد آور اتحاد و یکپارچگی همیشگی پیکره دانشجویی پلی تکنیک تهران است و سندی است بر این مدعا که (( پلی تکنیک زنده است ! )) در این راستا گزافه گویی نیست اگر بگوییم که این حضور بیش از هر چیز دیگری در این موفقیت تاثیر گذار بوده است. در این مجال گرامی می داریم همراهی ها و همراهی های بی دریغ فعالین محترم نشریات دانشجویی را که بی هیچ چشم داشتی بار سنگین خبر رسانی این اجرا را بر عهده داشتند و جهت روشن گری اقکار عمومی همه دانشگاهیان که مسئولیتی است بس گران بر دوش همه ما، بر خود می دانیم چند سطری هم از همه آنچه تا به اینجا بر ما گذشته بنویسیم. نمایش (( تلخ بازی قمر در عقرب )) به کارگردانی آقای بابک مهری و به عنوان آخرین اثر نمایشی کانون تئاتر دانشگاه تا این لحظه، مسیر پر نشیب و فرازی را تا رسیدن به این موفقیت پشت سر گذارده و بارها و بارها شاهد فضای دوگانه و پر ابهام حمایت و عدم حمایت از سوی داعیه داران فرهنگ و هنر در فضای این دانشگاه بوده است، که خود را مسئولین فرهنگی در دانشگاه می دانند و تکیه بر کرسی هایشان زده اند و کارشکنی های آنان که به دروغ خود را متعلق به پیکره دانشجویی می دانند. نگاشتن همه این ناملایمات را خارج از حوصله همه مخاطبان گرامی خود می دانیم و یادآور زخم های فراوانی که از سرباز کردن آنها گریزانیم و تنها به ذکر یکی از این موارد بسنده می کنیم. بسیار متعجب شدیم وقتی که تبلیغ این نمایش را آن هم یک روز بعد از آنکه اجرای عمومی آن به پایان رسیده است در نشریه (( صبح )) وابسته به تشکل مدعی انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی امیر کبیر دیدیم. از آنجا که بدون هیچ گونه هماهنگی با روابط عمومی کانون تئاتر این تبلیغ چاپ شده است ، آن را حرکتی غیر قانونی دانسته و مراتب اعتراض خود را به محضر همه دانشجویان پلی تکنیک تهران اعلام می داریم، که از بردن اعتراض خود به نزد آنان که خود بهتر می دانند بر فرهنگ و هنر در این دانشگاه چه می رانند، شرمساریم.
روابط عمومی کانون تئاتر که هیچ سنخیت فکری و عملی بین خود و اصحاب این نشریه و نهاد غیر منتخب مدعی انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی امیر کبیر نمی بیند و هنوز داغ دار حرکات متحجرانه آنها در حمله به اجراهای قبلی خود می باشد که خوب به یاد داریم حمله به نمایش نامه خوانی (( عیش و نیستی )) در بهار ۸۴ را، این حرکت را تنها به مثابه شوء استفاده از اعتبار این کانون، آن هم در میان دانشجویان این دانشگاه می داند و در پاسخ به همه آنها تنها بسنده می کند به این سخن که (( ما را به خیر تو امید نیست، شر مرسان !)). آری، این نمایش و همه آنچه در کانون تئاتر می گذرد، متعلق به دانشجویان این دانشگاه بوده است و نمی گذاریم کسانی که آنقدر دورند از بدنه دانشجویی این دانشگاه که حتی نمی دانند اجرای این نمایش به پایان رسیده است، ما را از دانشجویان جدا کنند. در پایان بار دیگر دست مریزاد می گوییم به همه دانشگاهیان پلی تکنیک تهران و با پشت گرمی به حضور همه آنها، به راه خود ادامه می دهیم که نیک می دانیم؛
(( در بیابان گر به شوق کعبه خواهی زد قدم سر زنش ها گر کند خار مغیلان غم مخور))
