خبرنامه امیرکبیر: کمیته پژوهش انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک تهران در آستانه ی یکم آذرماه ۱۳۸۷ دهمین سالگرد دشنه آجین شدن داریوش و پروانه فروهر، به بازخوانی پروژه قتل های زنجیره ای پرداخته است. متن زیر حاصل تلاش این کمیته در این زمینه است:
پیشگفتار:
قتلهای زنجیرهای به قتل [...]
دانشگاه تنها نهادی است که دارای ارتباط دو سویه بین تعالیم اکادمیک و پراتیک اجتماعی می باشد. در واقع توجیه برخورد اجتماعی توسط دانشگاه در صحنه های روزانه مورد ازمایش قرار می گیرد. و بعنوان جریانی تلقی می شود که هم سودای نان دارد و هم سودای دل و هر دو را به صورت هم زمان ادراک می کند. و در این معادله دو سویه میتواند نقشی اساسی در تسهیل روابط داشته باشد.
اصولا نظامهای خودکامه بقای خویش را در عدم مشارکت عمومی و افزایش سطح آگاهی های مردم می دانند و در این راه مطبوعات را سد راه خویش می بینند و به هر قیمتی سعی بر این دارند با بهانه های واهی و کارشکنی در مقابل نشریات مستقل با ازبین بردن آنها عرصه را برای حضور همیشگی خویش بر اریکه قدرت مهیا سازند.
در آنتراکت زمانی چند نفر از اعضای حاضر در برنامه از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با مراجعه به مسئولان برگزاری کارگاه، ضمن بی معنا خواندن «انتظار مطالبه گری» از دانشجو در فضای برخوردهای انظباطی و امنیتی با فعالان منتقد دانشگاهی، نسبت به بی ارتباط بودن گفته های سخنران نوبت اول با موضوع برنامه انتقاد کردند. "سیاست ما از دیانت ما جدا نیست"، این گزاره پاسخ دریافتی آن انتقاد بود.
این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
امروز محققین و دانشمندان در تلاشند تا نقش زن و توسعه را تعریف کنند و برای تحقق آن تلاش و برنامه ریزی نمایند با توجه به نیازی که جامعه برای حضور این قشر در خود احساس می کند. لیکن مجریان نه تنها به این امر توجهی ندارند در جهت عکس آن هم در حرکتند. و غافل از آنکه حرکت در خلاف جهت مسیر آب خطر آفرین است!!
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
توقیف موقت باران، احضار سجاد ویس مرادی و احمد قصابان به کمیته انضباطی
روزهای گذشته پلی تکنیک باز هم شاهد افزایش فشارهای مدیریت دانشگاه بر مجموعه دانشجویی و به ویژه فعالین سیاسی بوده است. مدیریت فرهنگی دانشگاه مهندس روزبهانی که در اندک مدت تصدی خود در اداره کل فرهنگی، انواع محدودیت ها و فشارها را بر مجموعه های دانشجویی وارد ساخته است، پس از آن که با تدوین آیین نامه ها و دستورالعمل های سلیقه ای نتوانست در نابودی نشریات موثر افتد اینک به ترفندی دیگر دست زده است. هفته نامه دانشجویی باران که در طول سال جاری با انتشار ۱۳ شماره سهم بسزایی در روشنگری و آگاهی افزایی دانشجویان داشته است، بدون هر گونه حکم و مجوز قانونی توسط انتظامات و با فشار حراست از سطح دانشگاه جمع آوری گردید. روز سه شنبه پس از آنکه نشریه باران به چاپ رسیده و و آماده انتشار در سطح دانشگاه بود، حراست و انتظامات مدعی شدند که مدیریت فرهنگی ممنوعیت انتشار باران را به ایشان ابلاغ کرده است (در این روز شخص روزبهانی در دانشگاه حاضر نبود) و سعی در جمع آوری نشریه از سطح دانشگاه نمودند که با مقاومت های دانشجویان مواجه گردیدند. این اولین باری نیست که در طول یک سال گذشته انتظامات و حراست دانشگاه با همکاری مدیریت به جمع آوری نشریه از سطح دانشگاه می پردازد. در اواخر سال گذشته نشریه ایران نو به دستور روزبهانی از سطح دانشگاه جمع آوری شد. همچنین در طول ترم گذشته شماره هایی از نشریات خط صفر، فرداپیله، واژه نو و دچار توسط انتظامات جمع آوری شده بود. همچنین در ترم گذشته شاهد توقیف موقت و غیر قانونی نشریه سرخط توسط روزبهانی و عدم پرداخت به موقع هزینه نشریات باران، سحر، جرس، سرخط، آینده، ایران نو، گلوگاه و … بوده ایم که با اقدام هفته گذشته مدیریت فرهنگی احتمال موج جدید برخورد با نشریات منتقد دولت و حاکمیت افزایش یافته است.
در روزهای گذشته همچنین شاهد احضار سجاد ویس مرادی مدیرمسئول نشریه تنفس ۸۴ و احمد قصابان مدیرمسئول نشریه سحر به کمیته انضباطی بوده ایم. تنفس ۸۴ و سحر هر یک با انتشار ۹ شماره در سال جاری سهم بسزایی در جریانات دانشجویی دانشگاه داشته اند و با جذب مخاطبان خاص و عام علاوه بر نه بزرگ خود به مدیریت انحصارطلب و اقتدارگرا به رسالت خویش که آگاهی بخشی و احترام به آزادی بیان است جامه عمل پوشانده اند.
در طول یک سال گذشته نشریاتی چون سحر و تنفس ۸۴ اگرچه بسیار مورد خشم مدیریت دانشگاه بوده اند ولی قوانین موجود تا به امروز مانع از نیل مدیران به اهداف انحصاری و توقیف آن ها شده است. البته نباید فراموش کرد که در ترم گذشته و پس از انتشار ۸ شماره نشریه خط صفر در کمتر از دو ماه، مدیریت دانشگاه با احضار مجید توکلی به کمیته انضباطی، موجب تعلیق وی و توقیف دائم نشریه خط صفر را فراهم آورد، پروژه ای که احتمال تکرار آن در مورد هر یک از نشریات فعال دانشگاه وجود دارد.
