روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
به گفته یکی از فعالان کانونهای صنفی معلمان در پی جلسه شورای هماهنگی کانونهای صنفی معلمان سراسر کشور که با حضور ۳۰ کانون روز جمعه گذشته ۹ فروردین در تهران برگزار شد، بقیه بازداشت شدگان تجمع صنفی ۲۳ اسفند معلمان مقابل مجلس شورای اسلامی هم آزاد شدند. نورالله اکبری از کانون صنفی معلمان، علی پورسلیمان از سازمان معلمان ایران و علیرضا هاشمی دبیرکل سازمان معلمان ایران افرادی بودند که از میان بازداشت شدگان هنوز در بازداشتگاه بودند. این افراد روز شنبه ۱۰ فروردین آزاد شدند.
شش نفر دیگر از بازداشت شدگان نیز که در ایام نوروز در زندان مانده بودند روز پنجشنبه گذشته هشت فروردین آزاد شدند. این افراد باغانی، بهشتی، بداغی، کمالی و قشقاوی از اعضای کانون صنفی و محمد داوری از سازمان معلمان ایران بودند.
هشت تن از بازداشت شدگان با قرار وثیقههایی بین ۲۵ تا ۳۰ میلیون تومان و علیرضا هاشمی دبیرکل سازمان معلمان ایران با قرار وثیقه ۵۵ میلیون تومانی آزاد شدند. اتهامات هشت تن اولیه تبانی برای تجمعات غیرقانونی و تمرد از دستور پلیس اعلام شده و به علیرضا هاشمی علاوه بر این دو اتهام، اتهام مشارکت در توهین به پیامبر اسلام نیز تفهیم شده است. بقیه معلمان بازداشت شده پس از انگشت نگاری با ضمانت همان شب ۲۳ اسفند آزاد شدند تا بعدا به دادگاه بروند. آزادی معلمان بازداشت شده، عذرخواهی از رفتار توهینآمیز با معلمان، عزل وزیر آموزش و پرورش و اجرای نظام هماهنگ پرداخت به طوری که رضایت معلمان فراهم شود خواستههایی است که در جلسه روز جمعه ۹ فروردین شورای هماهنگی کانونهای صنفی معلمان سراسر کشور بر سر آنها تاکید شده است. ۳۰ کانون صنفی که در این جلسه شرکت کرده بودند تصمیم گرفتند در صورتی که به خواستههای آنها پاسخ متناسب داده نشود روزهای ۲۷ و ۲۸ فروردین در مدارس اعتراض خود را اعلام کنند. در صورت بیپاسخ ماندن مجدد روز ۱۱ اردیبهشت این اعتراض در مدارس ادامه مییابد و ۱۲ اردیبهشت معلمان مقابل سازمانهای آموزش و پرورش استان و ادارات آموزش و پرورش شهرستان تهران میروند تا خواستههای خود را پیگیری کنند. ۱۸ اردیبهشت نیز آنها در صورت بیپاسخ ماندن خواستههایشان مقابل مجلس میروند تا اعتراضات خود را به نمایندگان مجلس اعلام کنند.
