این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
به رغم گذشت یک هفته از بازداشت پانزده نظامى انگلیسى در آبهاى شط العرب (اروند رود) توسط سپاه پاسداران ایران هیچ خبرى مبنى بر احتمال آزادى آنها گزارش نشده است. مقامات ایران تعلل در آزادى بازداشت شدگان بریتانیایى را به دلیل جنجال سازى مقامات بریتانیا دراین خصوص دانستهاند. اکنون اما درحالیکه برخى از مقامات ایران حتى از ضرورت محاکمه بازداشت شدگان سخن مى گویند، برخى دیگر تداوم این ماجرا را در تضاد با منافع ملى ایران ارزیابى مىکنند.
روز گذشته جفری آدامز، سفیر بریتانیا در تهران، برای پنجمین بار از زمان بازداشت نظامیان بریتانیایی توسط سپاه پاسداران ایران، به وزارت خارجه ایران احضار شد و نامه رسمی و البته اعتراضى دولت ایران خطاب به دولت بریتانیا را تحویل گرفت.
یک مقام آگاه در وزارت خارجه ایران گفته است که این نامه حاوی اعتراض رسمی ایران بوده و در این ملاقات به سفیر بریتانیا یادآوری شده است که “جنجالهای سیاسی و رسانهای” کمکی به حل مساله نظامیان انگلیسى بازداشت شده، نمیکند.[خبرگزارى ایرنا]
در همین حال دولت بریتانیا نیز در حالیکه روابط دیپلماتیک خود با ایران را به حالت تعلیق در آورده، گفته است که یادداشت رسمی دولت ایران در مورد پانزده نظامى بریتانیایى بازداشت شده را بررسی میکند.
اما در پی صدور بیانیهاى از سوى شورای امنیت سازمان ملل در انتقاد از ادامه بازداشت پانزده نظامی بریتانیایی در ایران، نیز نمایندگی ایران در سازمان ملل با صدور بیانیهاى چنین موضعگیرىاى از سوى شوراى امنیت را متناقض با اختیارات آن اعلام کرد.
در بیانیه دفتر نمایندگی جمهوری اسلامی آمده است: «متاسفانه یک بار دیگر شورای امنیت با صدور بیانیه در خصوص موضوعی که به هیچوجه در حیطه اختیارات آن شورا قرار نمیگیرد و کاملا دارای ماهیت دو جانبه است، مورد سوء استفاده قرار گرفته است.»
در همین حال “رجب طیب اردوغان” نخست وزیر ترکیه نیز شب گذشته در گفت وگویی تلفنی با محمود احمدی نژاد به مذاکره و تبادل نظر درباره بازداشت نظامیان انگلیسی در آبهای شط العرب پرداخت. آقاى اردوغان در این گفت وگوى تلفنى از آقاى احمدى نژاد خواست تا درجهت کمک به از بین بردن فضای تبلیغاتی نادرست، سفیر ترکیه در تهران با نظامیان بازداشت شده انگلیسی ملاقات کند. او همچنین از رئیس دولت ایران خواست تا امکان آزادى تنها نظامی زن انگلیسی را فراهم کند.
محمود احمدى نژاد نیز در پاسخ به در خواست نخست وزیر ترکیه با اشاره به اینکه به دلیل برخورد نادرست دولت بریتانیا، این مسئله وارد روند رسیدگی حقوقی شده است، گفت که دستور لازم برای بررسی درخواست ترکیه را با نظر مثبت صادر خواهد کرد اما انگلیس باید به خاطر تجاوز به حریم ایران عذرخواهى کند.
اکنون اما به رغم آنکه مقامات ایران آزادى یکى از نظامیان بازداشت شده انگلیسى که زن بود، را پیشتر وعده داده بودند، به نظر مىرسد که حتى از تحقق این وعده نیز چشم پوشیدهاند. دستور اولیه براى آزادى این نظامى زن اما، ذهنها را به ۲۷ سال پیش برد، آنگاهى که درپى تسخیر سفارت امریکا و گروگانگیرى دیپلماتهاى امریکایى توسط دانشجویان پیرو خط امام، آیتالله خمینى دستور آزادى آن دسته از گروگانهایى را داد که جنسیتشان زن و یا سیاه پوست بودند.
این چنین است که سردار افشار معاون ستاد کل نیروهای مسلح نیز با طرح چنین مقایسهاى گفته است: «در جریان تسخیر لانه جاسوسی آمریکا در سال ۵۸ نیز، با آن که آمریکا خواستههای ملت ایران را برآورده نکرده بود، گروگان هایی که زن بودند بر اساس آموزه های دینی و اخلاقی و انسانی آزاد شدند.»
سردار افشار البته در توضیح علت انصراف ایران از آزادى این نظامى زن، اعلام کرده است: «رفتار نادرست لندن نشینان موجب تعلیق و بلاتکلیفی وضعیت نظامی زن انگلیسی متجاوز به آب های ساحلی کشورمان شد که قرار بود آزاد شود.»[خبرگزارى مهر]
بحثها در خصوص آزادى این نظامى زن انگلیسى اما درحالى مطرح شد که اعترافاتى تلویزیونى از وى در تلویزیون رسمى ایران پخش شد. این زن بریتانیایى که “فى ترنى” نام دارد در حین بازداشت، همچنین نامههایى را در انتقاد از ادامه حضور نظامیان انگلیسى در عراق و انتقاد از مقامات کشورش منتشر کرده است.خانم مارگارت بکت، وزیر خارجه بریتانیا، اما در واکنش به چنین اتفاقى گفته است:«ایران درحال استفاده تبلیغاتی از این ملوان زن به شیوه ای منزجرکننده و دردآور است.»
اکنون اما برخى کارشناسان معتقدند که تداوم بازداشت نظامیان انگلیسى ، صورتى ازگروگانگیرى به این ماجرا مى بخشد و داستان را پیچیده تر مىکند. “محمد حسین عادلی” سفیر سابق ایران در لندن با اشاره به اینکه “بازداشت نظامیان بریتانیایی حق ایران بوده است” ، تداوم بازداشت آنها را توجیه پذیر ندانسته و گفته است: «طولانی کردن مدت بازداشت نظامیان انگلیسی زمینه افزایش فضای تبلیغاتی علیه ایران را فراهم کرده و منافع این اقدام ایران را کاهش میدهد.»
آقاى عادلی همچنین افزوده است:«این احتمال وجود دارد که قایقهای انگلیسی و سایر کشتیهای مستقر در خلیج فارس با تشدید شدن فضای بین المللی علیه ایران، علاقهمندی بیشتری برای نشان دادن قدرت خود به ایران پیدا کنند و به اقداماتى تحریک آمیز دست بزنند.» [خبرگزارى آفتاب]
با این حال برخى مقامات ایران همچنان از ضرورت محاکمه و دادگاهى کردن پانزده نظامى بازداشت شده بریتانیایى سخن مى گویند.”حمیدرضا حاجى بابایی” عضو هیئت رئیسه پارلمان ایران در همین خصوص گفته است که«جمهورى اسلامى ایران بر اساس قوانین جارى خود باید نیروهاى دریایى متجاوز انگلیسى را محاکمه و بر اساس قوانین با آنها برخورد کند».[خبرگزارى فارس]
امروز احمد خاتمى خطیب جمعه تهران نیز در سخنان خود با انتقاد از انگلستان اعلام کرد:«انگلیسىها بدانند حال و هواى قرن ۱۹ که ژست امپراطورى مىگرفتند گذشته است و امروز انگلیس یک قدرت شکست خورده و منزوى است که به عنوان دلال سیاسى آمریکا عمل مىکند.»
بدین ترتیب به نظر نمىرسد که مقامات ایران دورنماى مشخصى از نحوه ادامه داستان بازداشت شدگان بریتانیایى داشته باشند. همچنانکه ۲۷ سال پیشتر و با تسخیر سفارت امریکا در تهران نیز کسى گمان نمىبرد که ماجراى گروگانگیرى دیپلماتهاى امریکایى، ۴۴۴ روز به طول بیانجامد.
رضا خجسته رحیمى، صدای آلمان
