همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
از دور دودی غلیظ چشم را پر می کند، گویی قیامت فرا رسیده، همه جا به سیاهی می زند. لمحه های سرخ در میان این سیاهی چشم اندازی مبهم دارد. کم کم آنچه را که شنیدم معنا می شود، سوت ممتد و بمب!
جرات قدم برداشتن ندارم، پروردگارا آنجا کپر بی بی حلیمه بود. بی بی پیرزنی بود شیرزن که از کودکان و نوزادان روستای ما نگاهداری می کرد. یک کپر کوچک و در کنارش یک خانه کوچکتر که رنگ نیاز در نگاه به آن منزلگاه بیش از هر چیزی به چشم می خورد. بی بی مثل بسیاری از روستاییان منطقه از مال دنیا و از زرق و برق زندگی امروز بی بهره بود و یک عمر تنهایی اش را در کنار پسر عمویش با بچه های مردم پر می کرد. سختی ایام در چین و چروک های پیشانی او سخت پیدا بود. از جوانی اش می گفت، از ازدواجش که با بی میلی و نارضایتی باید به خانه پسر عمویش می رفته.
از جفا کاری زمانه می گفت که در خاک خوزستان که سالهاست این مملکت مدیون آن است و روی زانوهای آن ایستاده، باید دنبال مرتعی کوچک برای چراندن گاومیش هایش زیر تیغ بی رحم آفتاب می گشت، تا چرخ سنگین زندگی آنان اندکی بچرخد. اما کمبود زندگی بی بی هنگامی که بچه های سبزه و نمکین روستا را به آغوش می کشید، در پس پلکهایش نمایان بود. حالا دیگر سنی از او گذشته بود و آن فرسوده شیر زن با چند خرما از نخلستانهای خدا روز را شب می کرد و با آنچه از گاو میش ها می رسید شکم بچه ها را سیر.
رشته شیرین افکارم با ناله های آمیخته به جیغ فرو ریخت. آرزو می کردم هیچگاه به خودم نیایم، افسوس تولدم در این دوران بی رحم را می خوردم. آری گل های باغچه بی بی حلیمه از بوستانی سیاه از آن خاک خشک سر بر آورده بودند، با جوانه هایی قرمز که از خون طفلان بی گناه آبیاری شده بودند. بوی باروت و خون، تنفر و استیصال، اشک و آه موج می زد. و اینک در مقابلم بدن نیم سوخته برادرم به جای لبخند شیرین هر روزش - داداشی آمدی، دیر کردی. بی بی خداحافظ و قهقهه کودکانه. داداشی خسته نباشی امروز کلی خوش گذشت، اینقدر با بچه ها بازی کردیم که نگو - آری بازی مرگ، بازی خون، آتش و از امروز ما بازی سوگ می کنیم. ای خدا هدیه امروز جنگ به ما خون برادر نونهالم به جای خنده های شیرین اوست. وا مصببتا! اینجا چقدر علی اصغر هست.
بهمنشیر هم فریاد می زند، آسمان هم می گرید و مادرم، پدرم و تک تک مردمانی هم که کودکان شیرین خویش را به آغوش کشیده اند و آنها را پاره ای از جان و نفس خود می دانند نیز خواهند گریست.
جنگ امروز تمام شده و جز غم و اندوهی بی پایان چیزی برای خانواده ما نمانده. دنیا را با خنده شیرین برادر کوچکم عوض نمی کنم چه برسد به … و هیچ چیز جای آن نگاه معصوم را در دل ما نمی گیرد.
این خاطرات زمانی از ذهنم عبور کرد که عکس کودکی معصوم اما آلوده به دست سیاست مداران را دیدم که تصویری از دیکتاتور ملعون عراق - صدام حسین - را در فلسطین بدست داشت و رخت عزا بر تن کرده بود. آری نمی دانم چرا، چون نمی خواهم بدانم. اما فلسطین، سودان و … در مرگ این جرثومه فساد در سوگ بودند!
زجه های برادرکوچکم تمام گوشم را پر می کند. باز هم صدای آن صوت کذایی، انفجار، خون وآتش.
جنگ دیگر بس است. بگذارید با لبخند طفلهای معصوم امروز به یاد برادران مظلوم دیروزمان - که صدام برایشان عیدی عروسک اما از نوع انفجاری از آسمان ریخت - خوش باشیم. با اینکه برای قاتل برادرانمان مراسم سوگواری برگزار می کنند، اما ما ایرانی هستیم. سالیان دراز به راستگویی و درستکاری در سرتاسر گیتی مشهور بودیم. با این وجود به خون برادرانمان قسم نمی گذاریم سیاست مدارانی که آبروی انسان را برده اند، جنگ را به مرزهای هیچ کشوری ببرند، حتی آنجایی که برای قاتل برادر من مراسم سوگواری برگزار می کنند، آخر آنها نیز برادر کوچک دارند.
