همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
در چند روز گذشته عکسهایى از تخریب ساختمان کانونهاى فرهنگى دانشگاه امیرکبیر در سایتهاى خبرى منتشر شد که تعجب همه را برانگیخت. با دیدن میزها و کامپیوترهاى شکسته شده و لوازم درهم ریخته فعالیتهاى هنرى دانشجویان این سوال پیش میآید که مگر در این ساختمان چه اقداماتى میشده که این گونه مورد غضب قرار گرفته؟ آیا کمى جا و بودجه دلیل چنین هجومى است؟ پیامدهاى چنین اقداماتى کدامند؟
این سوال را دویچه وله از پیمان عارف یکى از فعالین دانشجویى پرسیده.
ساختمان کانونهاى فرهنگى دانشگاه امیرکبیر به چه فعالیتهایى اختصاص داشت؟
پیمان عارف: ساختمان کانونهاى فرهنگی دانشگاه امیرکبیر مابین دانشکدههاى عمران و کشتىسازى قرار داشت که همانطور که از اسمش هم مشخص است ساختمانىست مختص استقرار و فعالیت کانونهاى فرهنگى هنرى دانشکدههاى دانشگاه امیرکبیر بود. کانونهایى مثل کانون تئاتر، کانون عکس، کانون اندیشه و گفتگو، کانون ادبى و کانونهایى از این دست ما در این ساختمان داشتیم که فعالیتهاى مثمرثمرى را هم در چند سال اخیر انجام دادند، از جمله کانون تئاتر دانشگاه امیرکبیر موفقیت چشمگیرى را در این چندساله به دست آورد و در جشنوارهى تئاتر دانشجو هم بعنوان تئاتر برگزیده انتخاب شد.
این اولینبار نیست که مدیریت دانشگاه امیرکبیر دست به تخریب یکى از دفاتر فعالین دانشجویى مىزند. در تابستان سالى هم که حالا دیگر آخرین ساعات آن را مىگذرانیم، ساختمان انجمن اسلامى مورد هجوم قرار گرفت. آیا علت اصلى تخریب ساختمان کانونهاى فرهنگى واقعا نبود بودجه و کمبود جا بوده؟
پیمان عارف: آن چیزى که بیان شده استفاده از تخصیص بودجه شهردارى براى ساختن ورزشگاه در دانشگاه امیرکبیر با توجه به کسرى بودجه این دانشگاه تحت مدیریت آقاى دکتر رهایى بوده. ولى واقعیت این است که اولا کسرى بودجه هم که در دانشگاه امیرکبیر ایجاد شده و شکل گرفته برمىگردد به نحوه مدیریت آقاى دکتر رهایى. آقاى دکتر رهایى با عملکرد کاملا خارج از اصول و قواعد بودجهبندى و فىالواقع خودکامگىهایى که ایشان در مدیریت این دانشگاه دارند و در هر سطح و صورتى هم این خودکامگىهایشان را اعمال مىکنند باعث تحلیل رفتن بودجه دانشگاه شده و در انتهاى سال هم براى جبران کسرى بودجه متوسل به شهردارى شدهاند. ولى نهایتا مدیریت انتصابى دانشگاه امیرکبیر نظیر تمام مدیریتهاى دیگر دانشگاههاى مهم حوزه آموزش عالى در دولت دوم، نظیر دانشگاه تهران، دانشگاه علم و صنعت و بسیارى از دانشگاههاى دیگر این روساى انتصابى عملکرد کاملا ناموفقى را از خودشان نشان دادهاند و نظیرش را شما در دانشگاه تهران هم مىبینید، دانشگاه تحت ریاست حضرت آیتاله عمید زنجانى. نهایتا در دانشگاه امیرکبیر آن چیزى که اتفاق افتاده یک موجودیت کاملا خودکامه هست. شما الان که وارد دانشگاه امیرکبیر مىشوید احساس مىکنید وارد یک منطقهى نظامى شدهاید.
با توجه به تخریب این ساختمان حال فعالیتهاى هنرى دانشجویان در کجا صورت مىگیرد؟
پیمان عارف: راستش وعده داده شده که محل دیگرى را براى کانونها در نظر بگیرند. کمااینکه اتاقهاى اساتید دانشکدهى کشتىسازى را هم که تخریب کردند، به ساختمان مدیریت دانشگاه منتقل کردند. جابجایىهاى این چنینى دارد صورت مىگیرد. ولى اتفاق دیگرى هم که افتاده تخریب اموال کانونها بوده. همانطور که در عکسهاى خبرنامهى امیرکبیر قابل ملاحظه هست و شما مىتوانید ببینید، اموال کانونها که یکى از مهمترین ابزارها و لوازم فعالیت کانونهاى فرهنگى و هنرى هست تخریب شده عمدتا. کامپیوترها و میزها و بسیارى دیگر از لوازم کانونها در حملهى شبانگاه روز پنجشنبه به کانونهاى فرهنگى و هنرى متاسفانه تخریب شده.
مسئول تخریب اموال کانونهاى فرهنگى چه کسى یا چه نهادى است و جبران خسارات وارده به کانونها را که برعهده خواهد گرفت؟
پیمان عارف: اینها همه حاصل عملکردهاى خودکامهى مدیریتهاى دانشگاههاست و همانطور که اشاره کردید از تخریب دفتر انجمن دانشجویان تا تخریب ساختمان کانونهاى فرهنگى یا اخراجهاى فلهاى و احکام انضباطى فلهاى در دانشگاه امیرکبیر در قالب محرومیت کامل از تحصیل، در قالب برخوردهاى کمیسیون گزینش وزارت علوم و منع از تحصیل فعالین دانشجویى در دورههاى تکمیلى، در دورههاى ارشد و دکترا همه و همه فىالواقع مولفههاى گذشتناپذیر عمومى در سطح دانشگاهها هست. از همه اینها مهمتر حرف نهایى من این است که نحوهى ریاست پادگانى روساى انتصابى دانشگاهها که بحرانهاى دانشگاهها را دامن مىزنند، نهایتا واکنشهاى دانشجویى را در پى دارد. اگر به یکباره آقایان چشم باز مىکنند و مىبینند که دانشگاههاى تحت مدیریتشان تبدیل به بشکهاى از باروت شده و خشمها و اعتراضهاى دانشجویان انباشته شده و بر سرشان فرود مىآید تعجب نکنند.
رادیو آلمان
مریم انصاری
