این روزها 28 مین سالروز به اصطلاح انقلاب فرهنگی، یا در اصطلاح خودم کودتای فرهنگی است. من به این مناسبت نامه را نوشتم. دلیل این است که این اواخر آقایان نوک تیز حمله را متوجه دانشجویان کرده اند. می گویند دانشجو رفیق بازی می کند، شهوترانی می کند. آنها را می گیرند و زندان می کنند و هزار جور فشار به آنها می آورند. دانشگاه و دانشجو دوباره بیش از پیش مظلوم واقع شده اند. هرکس عقده ای و یا مساله ای دارد، آن را سر دانشجویان خالی می کند. همه کاسه کوزه ها بر سر دانشگاه و دانشجویان می شکنند. من پنجاه سال است که با دانشگاهیان سروکار دارم. این ها فرزندان من هستند. در عین حال شاهد سکوتی آزاردهنده هستم. پس تصمیم به نوشتن این نامه گرفتم.
تلاش جهت جدایی انجمن های اسلامی در دانشگاههایی که بصورت یکپارچه فعالیت می کردند، ایجاد تشکلهای همنام و موازی، اعمال فشارهای امنیتی و آموزشی به اعضای فعال انجمن اسلامی، احضار به کمیته های انظباطی و... ازجمله اقدامات لایه های مدیریتی مختلف در سطح دانشگاه و دولت بود. عدم استقبال دانشجویان آگاه در آن زمان پرونده را با شکست تلخی روبرو کرد. تا جایی که این تشکلها بر خلاف روند دموکراتیک انجمن اسلامی دانشجویان که از طریق انتخابات آزاد و با رای دانشجویان انتخاب می شدند به صورت انتصابی از طرف مدیریت دانشگاه و به طور غیر مستقیم از طریق نهاد های خارج از دانشگاه انتخاب گردیدند، از تعداد انگشتان دست فراتر نرفت.
نقش رسانه ها در جوامع امروزی به گونه ای است که جمع کثیری از مدعیان پست مدرنیسم با بودریار، جامعه شناس فرانسوی، هم نوا هستند که : رسانه های همگانی، دیگر آیینه ی واقعیت نیستند بلکه خودِ واقعیت یا حتی واقعی تر از واقعیتند. نمایش های تلویزیونی مربوط به اخبار مهیج و جنجالی روز، نمونه ی خوبی از این دست می باشد زیرا دروغ بافی ها و تحریف هایی که به بینندگان منتقل می کنند فراتر از واقعیت یا همان فرا واقعیت است. اگر نه به این شدت اما به قدر واقعیت، با بودریار همدل باشیم، این چنین بی خیال و بی خبر از کنار این دنیای خوش خط و خال و قابلیت ها و توانایی های آن، آسوده راه طی نمی کنیم.
در دوران رواج بردگی در بازارهای اروپا و آمریکا، انساندوستان زیادی برای لغو آن مبارزه کردند تا سرانجام در این مبارزه موفق شدند. در طول این سالیان، اما، خشونتهای بردگی ادامه داشت و مشاهده آن دل هر انسان آزادهای را میآزرد. مخالفان بردگی در ضمن مبارزه برای لغو آن تا آنجا که در امکان داشتند برای نجات بردگان تلاش میکردند. از جمله، آنان بردگان را میخریدند و آزاد میکردند. امروز که ما شاهد خشونتهای ناشی از اعمال قانون قصاص در مورد تهیدستان هستیم نیز چارهای جز طی کردن این راه نداریم.
مواردی همچون گشتن ساک خریدهای شخصی خانمها و برخوردهای بیشرمانه نیروی انتظامی و اصرار بر پیگری و توسعه طرح امنیت اجتماعی (علیرغم افتضاح ماجرای سردار زارعی که از بنیان گزاران این طرح محسوب میگشت) و طرح جدید وارد شدن به حریم شرکتهای خصوصی، همگی نشان از کاهش برش جنبش زنان در پیگیری حداقل خواستههای قبلی دارد. امید است که فعالین جنبش زنان در ایران بتوانند از کمپین به عنوان وسیلهای جهت پیشبرد خواستههای پیشین خود بهره گیرند.
همانروز وقتی برای اولین بار بر تربت مادر حاضر شدم، با خود عهد نمودم تا روزیکه حتی یک زندانی سیاسی در این مملکت وجود دارد و مادری چشم انتظار دارد دست از مبارزه برندارم. اکنون پنج سال از فوت مادرم میگذرد و اینبار نیز مسئولین زندان و قوه قضائیه (قاضی حداد) حاضر نشدند حتی ساعتی مرخصی تحت الحفظ به من بدهند که در پنجمین سالگرد مراسم مادرم حضور داشته باشم.
در چند روز گذشته عکسهایى از تخریب ساختمان کانونهاى فرهنگى دانشگاه امیرکبیر در سایتهاى خبرى منتشر شد که تعجب همه را برانگیخت. با دیدن میزها و کامپیوترهاى شکسته شده و لوازم درهم ریخته فعالیتهاى هنرى دانشجویان این سوال پیش میآید که مگر در این ساختمان چه اقداماتى میشده که این گونه مورد غضب قرار گرفته؟ آیا کمى جا و بودجه دلیل چنین هجومى است؟ پیامدهاى چنین اقداماتى کدامند؟
این سوال را دویچه وله از پیمان عارف یکى از فعالین دانشجویى پرسیده.
ساختمان کانونهاى فرهنگى دانشگاه امیرکبیر به چه فعالیتهایى اختصاص داشت؟
پیمان عارف: ساختمان کانونهاى فرهنگی دانشگاه امیرکبیر مابین دانشکدههاى عمران و کشتىسازى قرار داشت که همانطور که از اسمش هم مشخص است ساختمانىست مختص استقرار و فعالیت کانونهاى فرهنگى هنرى دانشکدههاى دانشگاه امیرکبیر بود. کانونهایى مثل کانون تئاتر، کانون عکس، کانون اندیشه و گفتگو، کانون ادبى و کانونهایى از این دست ما در این ساختمان داشتیم که فعالیتهاى مثمرثمرى را هم در چند سال اخیر انجام دادند، از جمله کانون تئاتر دانشگاه امیرکبیر موفقیت چشمگیرى را در این چندساله به دست آورد و در جشنوارهى تئاتر دانشجو هم بعنوان تئاتر برگزیده انتخاب شد.
این اولینبار نیست که مدیریت دانشگاه امیرکبیر دست به تخریب یکى از دفاتر فعالین دانشجویى مىزند. در تابستان سالى هم که حالا دیگر آخرین ساعات آن را مىگذرانیم، ساختمان انجمن اسلامى مورد هجوم قرار گرفت. آیا علت اصلى تخریب ساختمان کانونهاى فرهنگى واقعا نبود بودجه و کمبود جا بوده؟
پیمان عارف: آن چیزى که بیان شده استفاده از تخصیص بودجه شهردارى براى ساختن ورزشگاه در دانشگاه امیرکبیر با توجه به کسرى بودجه این دانشگاه تحت مدیریت آقاى دکتر رهایى بوده. ولى واقعیت این است که اولا کسرى بودجه هم که در دانشگاه امیرکبیر ایجاد شده و شکل گرفته برمىگردد به نحوه مدیریت آقاى دکتر رهایى. آقاى دکتر رهایى با عملکرد کاملا خارج از اصول و قواعد بودجهبندى و فىالواقع خودکامگىهایى که ایشان در مدیریت این دانشگاه دارند و در هر سطح و صورتى هم این خودکامگىهایشان را اعمال مىکنند باعث تحلیل رفتن بودجه دانشگاه شده و در انتهاى سال هم براى جبران کسرى بودجه متوسل به شهردارى شدهاند. ولى نهایتا مدیریت انتصابى دانشگاه امیرکبیر نظیر تمام مدیریتهاى دیگر دانشگاههاى مهم حوزه آموزش عالى در دولت دوم، نظیر دانشگاه تهران، دانشگاه علم و صنعت و بسیارى از دانشگاههاى دیگر این روساى انتصابى عملکرد کاملا ناموفقى را از خودشان نشان دادهاند و نظیرش را شما در دانشگاه تهران هم مىبینید، دانشگاه تحت ریاست حضرت آیتاله عمید زنجانى. نهایتا در دانشگاه امیرکبیر آن چیزى که اتفاق افتاده یک موجودیت کاملا خودکامه هست. شما الان که وارد دانشگاه امیرکبیر مىشوید احساس مىکنید وارد یک منطقهى نظامى شدهاید.
با توجه به تخریب این ساختمان حال فعالیتهاى هنرى دانشجویان در کجا صورت مىگیرد؟
پیمان عارف: راستش وعده داده شده که محل دیگرى را براى کانونها در نظر بگیرند. کمااینکه اتاقهاى اساتید دانشکدهى کشتىسازى را هم که تخریب کردند، به ساختمان مدیریت دانشگاه منتقل کردند. جابجایىهاى این چنینى دارد صورت مىگیرد. ولى اتفاق دیگرى هم که افتاده تخریب اموال کانونها بوده. همانطور که در عکسهاى خبرنامهى امیرکبیر قابل ملاحظه هست و شما مىتوانید ببینید، اموال کانونها که یکى از مهمترین ابزارها و لوازم فعالیت کانونهاى فرهنگى و هنرى هست تخریب شده عمدتا. کامپیوترها و میزها و بسیارى دیگر از لوازم کانونها در حملهى شبانگاه روز پنجشنبه به کانونهاى فرهنگى و هنرى متاسفانه تخریب شده.
مسئول تخریب اموال کانونهاى فرهنگى چه کسى یا چه نهادى است و جبران خسارات وارده به کانونها را که برعهده خواهد گرفت؟
پیمان عارف: اینها همه حاصل عملکردهاى خودکامهى مدیریتهاى دانشگاههاست و همانطور که اشاره کردید از تخریب دفتر انجمن دانشجویان تا تخریب ساختمان کانونهاى فرهنگى یا اخراجهاى فلهاى و احکام انضباطى فلهاى در دانشگاه امیرکبیر در قالب محرومیت کامل از تحصیل، در قالب برخوردهاى کمیسیون گزینش وزارت علوم و منع از تحصیل فعالین دانشجویى در دورههاى تکمیلى، در دورههاى ارشد و دکترا همه و همه فىالواقع مولفههاى گذشتناپذیر عمومى در سطح دانشگاهها هست. از همه اینها مهمتر حرف نهایى من این است که نحوهى ریاست پادگانى روساى انتصابى دانشگاهها که بحرانهاى دانشگاهها را دامن مىزنند، نهایتا واکنشهاى دانشجویى را در پى دارد. اگر به یکباره آقایان چشم باز مىکنند و مىبینند که دانشگاههاى تحت مدیریتشان تبدیل به بشکهاى از باروت شده و خشمها و اعتراضهاى دانشجویان انباشته شده و بر سرشان فرود مىآید تعجب نکنند.
رادیو آلمان
مریم انصاری
