در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
طه یاسین رمضان، معاون صدام بامداد سهشنبه به جرم دست داشتن در کشتار شیعیان در الدجیل به دار مجازات آویخته شد.
به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، طه یاسین رمضان که در زمان سرنگونی حکومت صدام معاون وی بود، چهارمین فردی است که به دلیل کشتار ۱۴۸ تن از شیعیان روستای الدجیل در سال ۱۹۸۲ به اعدام محکوم شد.
بسام الحسنی، مشاور نوری المالکی، نخست وزیر عراق گفت در اعدام طه یاسین رمضان سعی شد تا حوادثی که در زمان اعدام صدام و دو تن از دستیارانش اتفاق افتاد، صورت نپذیرد.
طه یاسین رمضان در زمان اعدام حدودا ۷۰ ساله بود. وی که همراه با صدام محاکمه میشد به جرم نقش داشتن در کشتار ۱۴۸ شیعه در الدجیل ابتدا به حبس ابد محکوم شده بود اما دادگاه تجدید نظر حبس ابد را سبک دانست و توصیه کرد وی به اعدام محکوم شود.
به گفتهی وکیل طه یاسین رمضان، وی گفته بود که از مرگ وحشتی ندارد و “با شجاعت خواهد مرد.” رمضان در تمام طول محاکمه بر بی گناهی خود اصرار داشت.
طه یاسین رمضان در سال ۱۹۳۸ متولد شد و از یاران صدام در حزب بعث عراق بود. در جریان جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، از جمله مسوولیتهای طه یاسین رمضان فرماندهی “ارتش مردمی” عراق بود که گفته میشود هزاران تن از مردم عادی و نوجوانان عراقی را پس از آموزشهای اندک نظامی به میدان جنگ اعزام کرد.
از سال ۱۹۹۱ تا سقوط رژیم سابق عراق در آوریل سال ۲۰۰۳، وی سمت معاونت رییس جمهوری را در اختیار داشت.
پس از سقوط رژیم سابق عراق، طه یاسین رمضان متواری اما در ماه اوت سال ۲۰۰۳ در شهر موصل بازداشت شد.
صدام در ماه دسامبر سال گذشته و دو محکوم دیگر به اعدام در ماه ژانویه سال جاری به دار آویخته شدند.
در حادثهی الدجیل در سال ۱۹۸۲ پس از سوء قصد نافرجام به جان صدام هنگام دیداری از این شهر، صدها تن از اهالی شهر زندانی و تعدادی از آنان به حکم دادگاه انقلاب عراق اعدام شدند.
اعدام طه یاسین رمضان در ساعت سه و پنج دقیقهی بامداد امروز همزمان با چهارمین سالگرد اشغال عراق در مکان سازمان اطلاعات صدام اتفاق افتاد.
رمضان پس از دستگیری در بازداشت نیروهای آمریکایی بود و تنها برای اعدام به نیروهای عراقی سپرده شد.
