در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
در پی بازداشت دو تن از نویسندگان و روزنامه نگاران کرد در روزهای اخیر، جمعی از فعالان سیاسی ، مطبوعاتی و اجتماعی کردستان با صدور بیانیه ای ضمن ابراز نگرانی نسبت به بازداشت این روزنامه نگاران ، خواستار آزادی آنها شده اند .
متن کامل این بیانیه به شرح زیر می باشد :
بیانیهی جمعی از فعالان مطبوعاتی، سیاسی و اجتماعی کردستان در خصوص برخورد های اخیر با نویسندگان و روزنامه نگاران کرد
در حالی که در اکثر نقاط جهان ، بهکارگیری روش حذف در سرکوب نیروهای دگراندیش و نیز حتی تصور آن به دلیل پیامدهای فاجعهبارش به کناری نهاده شده، متأسفانه در سرزمین ما هنوز به جرم عشق به انسانیت و آرمانهای متعالی انسانی دگراندیشان را به بند میکشند.
آری امروز دگراندیشی در این قسمت از جهان مستمسکی گشته است تا یاغیمان بدانند و سرسپرده بخوانند در حالیکه ما بر این باور هستیم که به بند کشیدن اندیشه به آرزوی خلق جهانی عاری از تنوع و تکثر نتیجهای جز خلق سیمایی رقتانگیز از مرگ آزادی و نزول شأن و منزلت انسانها را در بر نداشته است.
ضمن یادآوری این نکته که اهل اندیشه هرگز مرعوب بازی انحصارگری و سرکوب نخواهند شد نگرانی خود را نسبت به بازداشت منصور تیفوری نویسنده ، مترجم و عضو انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران و عدنان حسنپور روزنامهنگار اعلام کرده و خواستار تبرئه شدن و آزادی هرچه سریعتر نامبردگان هستیم.
۱.اسعد اردلان
۲.امیر احمدی
۳.ئاوات باریکیان
۴.مسعود بیننده
۵.هیوا پزشکیان
۶.بهمن توتونچی
۷.محمدعلی توفیقی
۸.خالد توکلی
۹.حامد چاوشینی
۱۰. صلاح چلیبانی
۱۱. جلال حاجی زاده
۱۲. شیرکو حسن پور
۱۳. سوران حسینی
۱۴. عدنان حسینی
۱۵. عرفان حسینی
۱۶. محمد حکیمی
۱۷. علیرضا خانی
۱۸. صلاح الدین خدیو
۱۹. بهزاد خوشحالی
۲۰. بهروز داروند
۲۱. حسین رحیمیان
۲۲. مختار زارعی
۲۳. انور ساعدی
۲۴. امین سرخابی
۲۵. شورش سعید پور
۲۶. رضا سهرابی
۲۷. رضا شجیعی
۲۸. جلال شفیعی
۲۹. ابراهیم شوقی
۳۰. شهاب الدین شیخی
۳۱. معروف صمدی
۳۲. احمد عزیزی
۳۳. محمدشاهد علوی
۳۴. حامد فرازی
۳۵. محمدصدیق کبودوند
۳۶. بهزاد کردستانی
۳۷. ئاکو کردنسب
۳۸. عبداله کیخسروی
۳۹. ناصح محمودی
۴۰. اسماعیل محمودی
۴۱. امین مدنی
۴۲. لیلا مدنی
۴۳. صابر مرادی
۴۴. عزیز مرادی
۴۵. صباح مفیدی
۴۶. نجوان نادری
۴۷. سلام نباتی
۴۸. صباح نصری
۴۹. آزاد نمکی
۵۰. عثمان نوری
۵۱. فریدون نوری
۵۲. عطا نهایی
۵۳. محمد نیکخواه
۵۴. بهرام ولدبیگی
۵۵.محمد یعقوبی
