همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
خانواده های۴۰ معلم بازداشت شده، جلوی دادگاه انقلاب تهران تجمع کرده و خواستار آزادی بستگانشان شدند.
به گزارش خبرنگار ایلنا، عدهای از خانوادههای فرهنگیانی که به دلیل تجمع جلوی مجلس در روز چهارشنبه هفته گذشته دستگیر شده بودند، امروز (شنبه ۲۶/۱۲/۸۵) مقابل دادگاه انقلاب تهران تجمع کرده و خواستار آزادی بازداشت شدگان شدند.
در این تجمع، چند تن از خانوادههای فرهنگیان بازداشت شده، در گفت و گو با خبرنگار ایلنا، گفتند: صبح چهارشنبه هفته قبل که جمع زیادی از معلمان برای دفاع از حقوق قانونی صنفی خودشان در جلوی مجلس شورای اسلامی تجمع کرده بودند، حدود ۴۰ تن از آنان پس از پایان تجمع توسط نیروهای امنیتی دستگیر و به زندان اوین منتقل شدند.
همسر یکی از معلمان دستگیر شده که جانباز شیمیایی است، اظهار داشت: همسر من یک معلم جانباز شیمیایی جنگ تحمیلی است که به داروهای ویژه نیاز دارد، اما متاسفانه مسوولین زندان اوین اجازه نمیدهند به وی دارو برسانم و نگران سلامتی جسمی همسرم هستم.
یکی دیگر از اعضای خانوادههای دستگیر شده گفت: بیشتر این ۴۰ معلم دستگیر شده جبهه رفته و جانباز هستند.
وی با تاکید بر اینکه دلایل و اهداف این معلمان بازداشت شده سیاسی و جناحی نیست، گفت: آنان بلکه برای دفاع از حق قانونی صنفی شان جلوی مجلس تجمع کرده بودند که توسط نیروهای امنیتی دستگیر شدند، اما اکنون در زندان اوین هستند و هیچ خبری از آنها نداریم و حتی یک تماس تلفنی هم نتوانستهاند با خانوادههایشان داشته باشند.
اعضای یک خانواده دیگر گفت: مسوولین زندان اوین روز پنج شنبه به ما گفتند که برای پیگیری وضعیت بازداشت شدگان، میتوانید صبح روز شنبه به دادگاه انقلاب مراجعه و با دادن تعهد، خانوادههای خود را آزاد کنید که اکنون مراجعه کردهایم، اما هیچ کس پاسخگوی این مشکل ما نیست.
