۲۵ مرداد ماه سال ۸۶ ساعت چهار و چهل و پنج دقیقه عصر با دوستان همبندی در بند ۴ زندان مرکزی سنندج به تماشای اخبار کردستان نشسته بودیم، که مجری خبر فوت مرحوم مهندس بهاءالدین ادب را اعلام کرد، گویی آبی سرد بر تن زندانیان ریخته شد، آن همه همهمه و صدا به یکباره به خاموشی گرایید، فضایی سرد و دلگیر همراه با سکوتی سرشار از حسرت بر زندانیان مستولی گشت، به راستی چرا با مرگ چنین فردی حتی کسانی که به دلایلی خود گرفتار زندان بودند.
اغلب کسانیکه گذرشان به "سنندج" افتاده است و در شهر دفها و مسجدها را به زیبایی و نشاط ستوده اند لابد در حاشیه یکی از خیابان های اصلی شهر، مسجد "ادب" را نیز به یاد میآورند و یا نام خیابان و مجتمع های آپارتمانی "ادب" را حداقل برای یکبار شنیده اند. به باور بسیاری، آنچه که از ادب شخصیتی برجسته و چهره ای محبوب در میان عموم ساخته است نه ثروت او بود و نه احداث کارخانه و ایجاد جاده! بلکه پایمردی اش برای رفع تبعیض های قومی و مذهبی و استیفای حقوق ملت کرد بود که او را به یکی از چهره های ماندگار این قوم مظلوم و ستم کشیده تبدیل کرد. یادش گرامی باد.
لایحه ی حمایت از خانواده را نه تنها اجحافی در حق زنان و آزاد گذاشتن دست مردان ثروتمند برای خرید و فروش زنان، بلکه توهینی بزرگ به جامعه می دانم و به عنوان یک شهروند ایرانی مخالفت خود را با این لایحه اعلام میکنم. تصویب این لایحه به معنای وارد کردن ضربه ای جبران ناپذیر به فردای ایران خواهد بود. بهتر است به جای نقشه کشیدن برای تصاحب زنان بیشتر، بیاندیشیم و قضاوت کنیم که اگر در جایگاه یک زن قرار داشتیم می توانستیم این همه توهین و تحقیر را تاب بیاوریم؟
دختری کارگر به نام مهتاب احمدزاده، 15 ساله، اهل پیرانشهر که به همراه خانواده خود در یک کارگاه جوجهکشی در شهر نقده مشغول به کار بود، پس از تعرض صاحبکار به وی و به علت فشارها و آسیب روحی و روانی حاصله، این تجاوز اقدام به خودسوزی کرد. او به علت شدت جراحات وارده ناشی از سوختگی در محل حادثه جان خود را از دست میدهد. هفته پیش در حالی این گزارش منتشر شد که چندی پیش دختری کارگر به نام گلاویژ سلطاننیا، 19 ساله در شهر همدان در اثر آسیب روحی ناشی از تعرض صاحبکار اقدام به خودسوزی نموده بود.
روح تفکر امروز بشر تعدد زوجات را امری نا عادلانه می داند حتا اگر مرد دارای تمکن مالی باشد و بتو.اند بین همسران خود به عدالت! رفتار کند. قانون گذار در این ماده با نگاهی مرد سالارانه به نهاد خانواده می نگرد. پیش فهم ها و پیش فرض های نادرست خود را در برداشت خود از عدالت دخالت می دهد. آیا مردان دارای ثروت را از حق تعدد زوجات بهره مند دانستن خود ناعادلانه رفتار کردن بین مردان غنی و فقیر نیست؟ از هر طرف که به این ماده ی لایحه نظر افکنیم نا عادلانه بودن آن آشکار است.
آمار خشونت علیه زنان در بیشتر کشورهای جهان رقمی شگفت انگیز را به خود اختصاص داده است و به نوعی می توان آن را یک معضل جهانی دانست. اما چند تفاوت اساسی بین خشونت علیه زنان در ایران (و بیشتر کشورهای منطقه) و کشورهای توسعه یافته همچون امریکا – کشوری که هم اکنون در آن ساکن هستم- وجود دارد که بر عمق فاجعه می افزاید. شناخت و بررسی این اختلاف که بیشتر ریشه در فرهنگ، عرف، قوانین و مدیریت ناکارآمد کشور دارد، کمک می کند تا در راه مبارزه با خشونت علیه زنان گامی به پیش برداریم.
در خواست نایب رئیس معاون کمیسیون روابط خارجی سوئد از وزیر خارجه سوئد
به وزیر خارجه سوئد کارل بلیلت
رونوشت به سفیر جمهوری اسلامی ایران در سوئد حسن قشقاوی
روز ۴ مارس حدود ۳۰ نفر از زنانی که به شکل صلح آمیزی برای حقوق زنان تظاهرات کرده بودند، دستگیر شدند.
۳ نفر از این زنان یعنی محبوبه عباسقلی زاده، ژیلا بنی یعقوب و شادی صدر در زندان اوین زندانی هستند. گزارش شده که دست کم یک زن، ناهید جعفری، در هنگام دستگیری به علت اینکه پلیس سر او را به اتومبیل پلیس کوبید، مجروح شده است. همچنین گزارش شده است که از رسیدن کمک های درمانی به او جلوگیری شده است. من این زنان را زندانیان وجدان و عقیده تلقی نموده و علت دستگیری آنها را نیز شرکت در تظاهرات مسالمت آمیز میدانم. حقوق بشر جهانی است و این ابراز عقیده به شکل صلح آمیز را جزء بدیهی این حقوق بشمار می آید.
کدام اقدامات برای آزادی این زنان و احقاق حقوق زنان در ایران انجام شده است؟
عضو کمیسیون روابط خارجی سوئد
ورونیکا پالم از حزب سوسیال دموکرات سوئد
FRÅGA TILL STATSRÅD
۲۰۰۷-۰۳-۱۴
Till utrikesminister Carl Bildt (m)
Hassan Ghashghavi
Islamiska Republiken Irans Ambassad
Box ۶۰۳۱
۱۸۱ ۰۶ LIDINGÖ
Fängslade kvinnor i Iran
Den ۴ mars arresterades trettio kvinnor i Teheran under en fredlig demonstration om kvinnors rättigheter. Tre av dessa kvinnor, Mahboubeh Abbasgholizadeh, Zhila Bani Ya”goub och Shadi Sadr, sitter fortfarande fängslade i Evin-fängelset. Det har rapporterats att åtminstone en kvinna Nahid Ja”fari, skadades under arresteringen genom att polisen slagit hennes huvud mot en polisbil. Det har också rapporterats att hon nekades medicinsk behandling efter detta.
Jag betraktar dessa kvinnor som samvetsfångar, fängslade enbart för att de deltagit en i fredlig demonstration. De mänskliga rättigheterna är universella och där ingår självklart rätten att uttrycka sin åsikt i en fredlig demonstration.
Vilka åtgärder avser ministern vidta för att bidra till att dessa kvinnor frisläpps och för att kvinnors mänskliga rättigheter i Iran stärks?
Veronica Palm (s)
