در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
مذاکرات نمایندگان کارگران نساجى سنندج با نماینده وزارت کار بى نتیجه ماند. شیث امانى٬ حسن زارعى٬ جبار خدامرادى نمایندگان کارگران بدنبال راهپیمائى کارگران و خانواده هایشان و حرکت به سمت اداره کار با رستمیان از مسئولین اداره کار مذاکره کردند. نمایندگان کارگران به رستمیان گفتند که استاندارى نامه کتبى اداره کار را جهت پیگیرى وضعیت ما میخواهد. ما اینجا آمدیم که این نامه را شما بنویسید تا ما به استاندارى براى پیگیرى خواستهایمان ببریم.
برخورد رستمیان با کارگران سرد و بى تفاوت بود. او با لحنى ترحم گونه به کارگران گفت؛ “صندوق مهر رضا دچار مشکل شده است و فعلا نمی توانیم بگوئیم که چه وقت دیگری لازم است که این وام ۱۰ میلیونی به شما تعلق بگیرد”! کارگران از پاسخ رستمیان خشمگین اند و اعلام می کنند ما همینجا تحصن می کنیم! رستمیان می گویید؛ “دولت و استان ما بی پول است٬ اگر می خواهید اینجا تحصن کنید ما چادر پتو و تاید در اختیار شما قرار خواهیم داد”! مذاکره بی نتیجه می ماند. ساعت یک بعد ازظهر نمایندگان کارگران در مورد نتیجه مذاکرات به کارگران در مقابل اداره کار گزارش دادند. نمایندگان کارگران اعلام کردند به ما جواب سر بالا می دهند٬ باید اعتراضمان را ادمه دهیم و حقمان را بگیریم. کارگران تصمیم می گیرند فردا راس ساعت ۹ صبح همراه با خانواده هایشان در مقابل ساختمان “صندوق مهر رضا” واقع در خیابان فردوسى اجتماع کنند. کارگران از مردم شهر سنندج براى حمایت دعوت کرده اند.
تجمع امروز ساعت ۴ بعد ازظهر پایان یافت. ۶ ساعت اجتماع و راهپیمائى ومذاکره و اعتراض کارگران٬ همراه با خواستها و شعارهائى که مطرح میکردند٬ با حمایت و پشتبانی چشمگیر مردم شهر سنندج همراه بود. در مقابل اداره کار در حالی که نمایندگان کارگران در مذاکره بودند٬ تعدادی از دانش آموزان و دانشجویان و مردم٬ با نشان دادن مشت گره کرده خود فریاد می زدند؛ حمایت می کنیم و نیروهای انتظامی از پیوستنشان به صف کارگران جلوگیری به عمل آوردند. انتظار کارگران و خانواده هایشان اینست که در تجمع فردا راس ساعت ۹ صبح٬ در مقابل ساختمان “صندوق مهر رضا” واقع در خیابان فردوسى٬ از حمایت درخور مردم مردم برخودار شوند. مردم شریف و آزادیخواه شهر سنندج نباید کارگران را در دفاع از حقوق پایمال شده شان تنها بگذارند.
در چند ماه اخیرا بارها کارگران نساجی کردستان در شهر سنندج برای رسیدن به خواستهای خود در مقابل اداره کار و استانداری و سایر ادارات مربوطه تجمع کردند. خواست کارگران بازگشت به کار٬ پرداخت حقوقهای معوقه و بیمه بیکاری است. اما تاکنون دولت و سرمایه داران کارگران را سر دواندند و وعده هایشان را عملى نکردند.
چهار ماه پیش در نشستی از مسئولین دولتی٬ بدون حضور کارگران و نمایندگانش٬ طرحی را تصویب میکنند که در این طرح گفتند برای ایجاد اشتغال٬ از صندوق مهر رضا به هر کارگر ۱۰ میلیون وام خواهند داد. دیروز یکشنبه ۱۱ فوریه بعد از گذشت ۴ ماه سر دواندن کارگران توسط مسئولین دولتى٬ کارگران بنا به تصمیم مجمع عمومی خود٬ راس ساعت ۸ صبح در مقابل اداره کار تجمع کردند و در این تجمع علیه عدم رسیدگی به خواستهایشان اعتراض کردند. این اجتماع٬ که از طرف کارگران سایر بخشهای سنندج نیز حمایت می شود٬ با بی توجهى مسئولین روبرو شد و پاسخی به کارگران داده نشد و مسئولین اداره کار از مذاکره با کارگران خوداری کردند. کارگران در عکس العمل به این وضعیت همانجا و بسرعت مجمع عمومى تشکیل دادند و تصمیم گرفتند که اعتراضشان را با راهپیمائى در شهر ادامه دهند. بنا به تصمیم مجمع عمومى٬ کارگران به طرف استانداری حرکت کردند و آنجا خواهان مذاکره با مسئولین شد٬ند. همینطور تصمیم گرفته شد در صورت پاسخ ندادن اعلام کنند دوشنبه همراه با خانوادهای خود در مقابل استانداری تجمع خواهند کرد.
در اجتماع و راهپیمائى یکشنبه کارگران پلاکارتهای در دست داشتند با شعار ما خواهان ابقا به کار هستیم٬ قراداد موقت لغو باید گردد٬ بیمه بیکاری باید پرداخت شود٬ ما خواستار پرداخت حقوقهای معوقه خود هستیم! کارگران از سه راه مردوخ٬ که اداره روابط عمومی آنجاست٬ به طرف استانداری حرکت کردند. راس ساعت ۱۱ کارگران در مقابل استانداری حضور داشتند و تا ساعت ۱۲ از طرف مسئولین استانداری نیز پاسخی نگرفتند. راس ساعت ۱۲ نماینده کارگران اعلام کرد؛ اگر امروز به ما پاسخ ندادی فردا همراه با خانواده های خود در مقابل استانداری تجمع خواهیم کرد!
امروزدوشنبه ۱۲ فوریه ۲۰۰۷ ٬ کارگران از ساعت ۱۰ صبح همراه با خانوادهایشان در مقابل استانداری تجمع کردند. کارگران پلاکارد هائی در دست دارند و خواهان؛ پرداخت حقوقهای معوقه٬ ابقا به کار٬ پرداخت بیمه بیکاری٬ و پراداخت وام ۱۰ میلیونی هستند که بیش از چهار ماه است طبق مصوبه خودشان وعده آن را به کارگران دادند.
ساعت ۱۱ شیث امانی٬ حسن زارعی٬ و جبار خدامرادى به نمایندگى کارگران برای مذاکره وارد استانداری شدند. اقبال پور از طرف استانداری و نماینده حراست در این مذاکرات حضور داشتند. نمایندگان کارگران خواستهایشان و اعتراض به عدم پیگیری مسئولین به خواستهای کارگران را مطرح کردند٬ اما اقبال پور نماینده استاندارى اعلام کرد که “مشکلات شما ربطی به ما ندارد٬ اداره کار طرف حساب شما می باشد”. نمایندگان کارگران اعلام کردند ما تا رسیدن به خواستهاى خود به اعتراضات مان ادامه خواهیم داد. نمانیدگان کارگران نتایج مذاکرات را به اجتماع مقابل استاندارى اعلام کردند. کارگران همانجا تصمیم گرفتند که با راهپیمائی به طرف اداره کار در سه راه جام جم حرکت کنند.
مارش کارگران با در دست داشتن پلاکاردی که نوشته است؛ “ما انرژی هسته ای نمی خواهیم ما خواهان نان مسکن کار هستیم”٬ از استانداری به طرف میدان انقلاب و سپس میدان آزادی٬ خیابان شش بهمن٬ دانشگاه٬ خیابان ادب٬ و در نهایت اداره کار حرکت کردند. هم اکنون و تا ساعت یک ظهر٬ اجتماع کارگران در مقابل اداره کار در خیابان جام جم ادامه دارد. نیروهای انتطامی در تمام مدت صف کارگران را محاصره کردند تا مردم به آنها نپیوندند. مردم سنندج اما در پیاده روها کارگران را همراهی می کردند و با مارش کارگران هم صدا بودند. در حال حاضر نماینده های کارگران وارد ساختمان اداره کار شدند و مشغول مذاکره هستند.
کارگران تمایل داشتند علاوه بر نمایندگانشان وارد اداره کار شوند. نیروهای انتظامی از ورود کارگران به داخل اداره کار جلوگیرى کردند. تنشهای بین کارگران و نیروهای انتظامی با دخالت انتظامات کارگران خنثی شده است.
