در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان با صدور بیانیهای به مناسبت برگزاری نشست سالیانه دفتر تحکیم وحدت، حمایت خود را از این اتحادیه و اعضای جدید آن اعلام کرد.
به گزارش “ایلنا”، در این بیانیه آمده است: پس از روی کار آمدن دولت کریمه احمدینژاد، شاهد برخوردهای قهری دولت با جنبش دانشجویی و فشارهای مضاعف بر انجمنهای اسلامی سراسر کشور بودهایم. تخریب دفاتر انجمن اسلامی دانشگاههای پلیتکنیک، لرستان و شهید رجایی، انحلال انجمن اسلامی دانشگاههای همدان و علوم پزشکی، پلیتکنیک، صنعتی اصفهان، بیرجند، ارومیه، لرستان، اصفهان و علوم پزشکی و سبزوار و همچنین غیرقانونی اعلام نمودن انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی و معلق نمودن فعالیت انجمن اسلامی دانشگاههای علوم پزشکی شهرکرد، رازی، سیستان، مازندران و شهید رجایی، ممانعت از ادامه تحصیل دانشجویان سهستاره، گرفتن تعهد از دانشجویان دوستاره و تکستاره مبنی بر عدم فعالیت صنفی و سیاسی در دوره کارشناسی ارشد، ممنوعالورود کردن برخی فعالان انجمنهای اسلامی به دانشگاهها، برخورد فلهای کمیتههای امنیتی- انضباطی دانشگاهها با این دست فعالان دانشجویی، گواهی بر این مدعاست.
این بیانیه می افزاید: در چنین شرایطی بود که دفتر تحکیم وحدت فراخوان خویش را مبنی بر برگزاری نشست سالانه و در پی آن انتخاب شورای مرکزی جدید این اتحادیه اعلام نمود. پنج دانشگاه عضو شورای عمومی دفتر تحکیم وحدت درخواست خویش را به هیات نظارت دانشگاه خود، مبنی بر برگزاری نشست درون دانشگاهشان تسلیم نمودند اما وزارت علوم، دانشجویان را از حق مسلم خویش برای برگزاری نشست محروم نمود. پس از آن بود که شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در اقدامی قابل دفاع و هوشمندانه، از دانشگاههای کشور درخواست نمود تا نشست سالیانه را در ساختمان ادوار تحکیم وحدت برگزار کنند. سی و یک دانشگاه کشور این دعوت را پذیرفتند و با ۴۴ حق رای از مجموع ۵۳ حق رای به این نشست رسمیت دادند. فضای پرنشاط نشست و حضور پررنگ انجمن اسلامی شهرستانها، حضور ۱۷ کاندیدای شورای مرکزی، خروج انجمن اسلامی دانشگاه شاهرود از طیف شیراز و پیوستن به شورای عمومی و انتخاب شدن هفت عضو جدید شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که هر کدام نمایندگی طیفهای مختلف فکری در دانشگاههای خویش هستند و در نهایت حضور خانم بهاره هدایت، دبیر کمیسیون زنان اتحادیه انجمنهای اسلامی، که پس از ۱۱ سال به انتقادهای عدم حضور عضو خانم در شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت پایان داد، همه و همه حکایت از فضای دموکراتیک و سالم نشست سالانه اتحادیه انجمنهای اسلامی (دفتر تحکیم وحدت) دارد لذا انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه زنجان بر آن شد تا حمایت بیش از پیش خود را از این اتحادیه و اعضای جدید بر حق آن اعلام کند و به اقتدارگران هشدار دهد در صورت نپذیرفتن خواست ۳۱دانشگاه کشور راهی جز زوال را طی نمیکنند.
