در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
آسو صالح فعال دانشجویی دانشگاه کردستان که به عنوان خبرنگار هفته نامه سراسری دیدگاه در تجمع ۸ مارس در سنندج شرکت کرده بود، در این تجمع بازداشت شده است.
آرش صالح برادر این فعال دانشجویی به خبرنگار ادوارنیوز گفت: اسو بعد از انتقال به زندان اعتصاب غذا کرده است. آرش صالح همچنین از تشدید بیماری ریوی برادرش خبر داد و نسبت به سلامتی این دانشج ابراز نگرانی کرد.
بنا به گزارش ایلنا از سنندج نیز: روز پنجشنبه، هفدهم اسفند ماه جمعی از شهروندان سنندجی به مناسبت روز جهانی زن قصد برگزاری مراسم روز زن را داشتند که نیروی از برگزاری این مراسم جلوگیری و عدهای را بازداشت کرد.
یکی از شرکتکنندگان در این مراسم به خبرنگار “ایلنا” گفت: قرار بود هشتم مارس به مناسبت روز جهانی زن، مراسم روز زن در خیابان پاسداران سه راه ادب برگزار شود اما نیروی انتظامی از برگزاری این مراسم جلوگیری کرد و چند نفر را بازداشت کرد.
وی اظهار داشت: عدهای از دستگیرشدگان عصر پنجشنبه و روز جمعه، ۱۸ اسفند آزاد شدند اما هنوز شش نفر دیگر به بنامهای «آسو صالح»، «رویا تدین»، «پیمان نعمتی»، «الیاس کریمی» و «صلاح زمانی» در بازداشت هستند.
همچنین روز پنجشنبه ساعت ۵ بعد از ظهر عدهای از شهروندان سقزی به منظور برگزاری مراسم روز جهانی زن در میدان جمهوری این شهر تجمع کردند اما نیروهای انتظامی و امنیتی با حضور در محل، از تجمع ممانعت و خواستار پراکنده شدن آنان شدند.
در این تجمع کوتاه محمود صالحی، جلال حسینی و محمد عبدیپور، از فعالان کارگری شهر سقز در سخنانی کوتاه روز جهانی زن را گرامی داشتند و سپس شرکتکنندگان در این مراسم راهپیمایی آرامی به سوی میدان آزادی سقز انجام دادند.
خانم «نجیبه صالحزاده»، یکی از شرکتکنندگان در این مراسم گفت: این تجمع با هدف گرامیداشت ۸ مارس، روز جهانی زن و دفاع از حقوق زنان برگزارشد و تجمعکنندگان خواستار رفع محدودیتها و تبعیضهای ناروا علیه زنان در جامعه هستند.
وی افزود: چند روز قبل از فرمانداری درخواست مجوز کردیم اما متاسفانه با آن موفقت نشد و روزی که قصد برگزاری این مراسم را داشتیم، چند نفر ما را به دادستانی احضار و از ما خواستند برای اینکه مشکلی پیش نیاید، از مردم بخواهیم که از تجمع خودداری کنند.
صالحزاده ادامه داد: قرار بر این بود در این مراسم چند نفر سخنرانی کنند و قطعنامهای قرائت شود.
