روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
ظهر دیروز دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی و دانشکده ارتباطات دانشگاه علامه تجمعی را در اعتراض به کنترل پوشش و امنیتی شدن فضای این دو دانشکده برگزار کردند. این تجمع یک ساعت طول کشید و حدود ۵۰۰ دانشجو در آن شرکت داشتند.
دانشجویان که تاکید می کردند به هیچ تشکل دانشجویی وابسته نیستند در حیاط دانشکده و در حلقه دانشجویان سخن می گفتند. آنها در سخنان خود تاکید می کردند که «فضای دانشگاه به فضای دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ باز نخواهد گشت.» قسمت اعظم دانشجویان دانشکده های علوم اجتماعی و ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی دخترند و به گفته دانشجویان از امروز (یکشنبه) قرار است خانمی که از سوی دانشجویان «مامور ارشاد» نام گرفته در ورودی دانشکده مستقر شود و اجازه ورود را به دانشجویانی که «ظاهرشان با شئونات سازگار نیست» ندهد.
یکی از سخنرانان می گفت؛ «بهتر است رئیس دانشگاه مانع حضور این خانم در دانشکده شود چون واکنش دانشجویان را در پی خواهد داشت.» یکی دیگر از خانم های سخنران گفت؛ «شیوه نامه یی در شورای فرهنگی دانشگاه به تازگی تصویب شده است که لازم الاجرا است و در آن گفته شده اگر دانشجویان موارد آن را رعایت نکنند به حراست و کمیته انضباطی معرفی می شوند. چند بند از این شیوه نامه را می خوانم؛
۱ - استفاده از وسایل آرایشی ذیل به هر صورت اکیداً ممنوع می باشد؛ رژگونه، رژلب، سایه، خط لب، خط چشم، ریمل، مانیکور، ناخن بلند و آرایش شده.
۲ - استفاده از مقنعه کوتاه و گشاد ممنوع بوده و پوشش روسری برای کلیه دانشجویان ممنوع است. ۳ - از ورود دانشجویان با مانتوی بالای زانو، تنگ، رنگی، سارافون، غیرپارچه یی و شلوار پاچه گشاد، بالای مچ و طرح دار به داخل دانشگاه جلوگیری می شود.
۳-استفاده از گردنبند، انگشتر، دستبند، پابند و سایر زیورآلات ممنوع است. ۵- با سیگار کشیدن و هرگونه رابطه نامناسب در محیط دانشکده برخورد شده و خاطیان به مراجع ذی صلاح معرفی می شوند. ۶ - از ورود افراد با لباس های مارک دار و کتانی رنگی جلوگیری می شود. دانشجویان موظف هستند در صورت درخواست مسوول ارشاد کارت دانشجویی خود را به وی ارائه کرده و آن را در کمیته انضباطی تحویل بگیرند.»
عصر دیروز کارگر معاون دانشجویی دانشگاه علامه طباطبایی در گفت وگو با ایلنا و ایسنا وجود چنین آیین نامه یا شیوه نامه یی را تکذیب کرد. با این حال دانشجویان می گفتند که جلسه اضطراری شورای فرهنگی دانشکده، برای تصمیم گیری درباره این آیین نامه تشکیل شده اما از تصمیمات این جلسه خبری منتشر نشده است.
یکی از دختران می گفت؛ «محدود کردن پوشش دانشجویان یکی از فازهای سهمیه بندی دانشجویان دختر در دانشگاه ها است. در این دانشکده ۸۰ درصد دانشجویان دختر هستند اما این آیین نامه تنها برای دخترها نیست و ما نمی خواهیم به فردی به اسم کارشناس فرهنگی اجازه بدهیم هر طور دلش می خواهد با ما رفتار کند.» دانشجوی پسر دیگری روی نیمکتی که به عنوان جایگاه سخنرانی وسط حیاط دانشکده گذاشته شده بود رفت و گفت؛ «خواسته اصلی دانشجویان یکی راه ندادن این خانم به دانشکده است و دیگری اینکه آقای شریعتی اخراج از خوابگاه، کمیته انضباطی، تعلیق از تحصیل و دیگر تنبیهات را متوقف کنند و منطقی تر فکر کنند.»
خانم دیگری گفت؛ «من با این آیین نامه و محدودیت ها کاملاً مخالفم اما قبول داشته باشید خود ما هم بی تقصیر نیستیم. ما آمده ایم برای درس خواندن و برای اینکه افکارمان را رشد بدهیم اما واقعاً سر و وضع خیلی از این خانم ها یا آقایان در شأن ما هست؟» سخنان این دانشجو با اعتراض مخاطبان روبه رو شد. خانم دیگری در پاسخ به او گفت؛ «من نمی دانم شأن دانشجو را چطور با زور می شود به وجود آورد. مسوولان هیچ نیاز محتوایی دانشجویان را برطرف نمی کنند اما به ظاهر دانشجویان گیر می دهند و اینها در شأن دانشگاه و مدیران و دانشجویان نیست.» او افزود؛ «چرا برخی از دانشجویان تصور می کنند باشعورتر از بقیه هستند. چرا چیز بی ارزشی مثل پوشش دغدغه شان است. آنهایی که فکر می کنند از دیدن این چیزها صدمه می بینند چشم بند بزنند و به دانشگاه بیایند. ما با اعمال قدرت اینها مشکل داریم، این اعمال قدرت از پوشش شروع می شود و به اندیشه ختم می شود.»
