همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
مراسمی با عنوان «روز جهانی زن» از سوی کانون گفتوگو و اندیشه دانشگاه امیرکبیر و با سخنرانی شهلا لاهیجی و بابک احمدی در آمفی تئاتر مرکزی این دانشگاه برگزار شد.
به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، لاهیجی در این مراسم اظهار داشت:« بیتردید پیوند محکمی بین میزان دموکراسی و حقوق زنان وجود دارد. همیشه باید گفتمان مدنی در جامعه به درستی شکل بگیرد تا مشکلات زنان کمرنگتر شود و حرکت اصلی در جامعه مدنی به سمت تحقق اهداف گام بردارد. متأسفانه از گذشته تاکنون شکافهای اجتماعی میان جنس زن و مرد به وجود آمده است. شکاف جنسی به عنوان تقسیم جمعیت بسیار حائز اهمیت است.»
وی افزود: « متأسفانه در بعضی از جوامع ماهیت اصلی زنان مورد توجه قرار نگرفته است اما در شرایط فعلی جامعهی صنعتی تا حدودی خواستههای زنان را اجرا میکند و آنان حضور فعالی در پارلمان، انتخابات و . . . دارند.»
وی با بیان اینکه کنترل مشارکت سیاسی زنان در بعضی از جوامع بسیار دیده میشود، تصریح کرد: « رفتار سیاسی دولت نمایندهی نیروهای اجتماعی است که قدرت را به دست میآورند. نظم سیاسی درگیر سلایق و علاقه حاکمیت است. مطمئنا ساختار اقتصادی بر روی نظام فرهنگی سیاسی تأثیر میگذارد اما این دولت است که برای فعالیت زنان در مشارکت سیاسی تصمیم میگیرد.»
وی با اشاره به فمنیستها و نظام زنگرا بیان کرد: « خواستههای این افراد برای فرصتهای برابر، انتقال ریاست خانواده از مرد به زن در شکل تساوی، به رسمیت شناختن حقوق کودکان به ویژه دختران و. . . است. در کشور ما به دلیل سابقه طولانی تاریخی و تنوع مردمشناختی تحلیل وضعیت زنان با عوامل منطقی موفق نشده است. ایران جامعهای تضادگراست و مسأله زنان در درون این تضاد قرار میگیرد.»
لاهیجی با اشاره به موانع توانمندی زنان در عرصههای مختلف جامعه، ابراز عقیده کرد: « متأسفانه ابعاد ایزوله شدن در جزء جزء زندگی زنان کاملا مشخص است. بعد از انقلاب اسلامی بسیاری از ارزشهای زنان در نظر گرفته نشد و با بوجود آمدن جنگ زنان نتوانستند آنگونه که باید رشد پیدا کنند. در مصوبات قانونی وظایف مادری، مدیریت خانه و . . . به زنان واگذار شده و بعضی مشاغل از جمله قضاوت از آنها سلب شده است و متأسفانه هیچگونه نقشی برای نهادهای تصمیمگیری کلان برای آنها در نظر گرفته نشده است.»
وی افزود: « خوشبختانه زنان ما به همت خود در امر آموزش عالی، فرهنگ و. . . رشد پیدا کردند و خود کمر همت بستند و توانستند درهای بسته را به روی خود بگشایند. اگر بخواهیم با نظام جهانی فعلی پیش برویم باید آرام، آرام مطالبات خود را بیان کنیم و حضور و مشارکت خود را در پایگاههای مختلف بروز دهیم چراکه برای بدست آوردن جامعهی مدنی و توسعهی پایدار حضور فعال زنان از ضروریات است. در قانون اساسی نیز فراهم آوردن رشد و شکوفایی زنان در جهت اداره امور کشور ذکر شده است.»
این فعال حقوق زنان با بیان اینکه هیچ دولتی حق ندارد برای حضور زنان در دانشگاه سهمیهبندی ایجاد کند، خاطرنشان کرد: « متأسفانه از چندی پیش شنیدهایم که عدهای میخواهند حضور زنان را در جامعه محدود کنند. آیا به واقع وجدان مردان ما قبول میکند که عدالت در دانشگاه در این زمینه رعایت نشود؟ زن ایرانی از گذشته دارای قدرت بوده و متأسفانه هنوز حقیقت آن آشکار نشده است. اگر خواستههای اصیل خود را در میان بگذاریم و حضور خود را نشان دهیم میتوانیم اصول ابتدایی جامعه مدنی را بسازیم. مردم باید به این باور برسند که زنان جنس دوم نیستند و نباید به آنها نگاهی سطحی داشته باشیم.»
وی در پاسخ به سوال یکی از دانشجویان که خط قرمزهای شما برای فعالیتهای سیاسی زنان چیست؟ اظهارداشت: « در این قرن دولتمردان باید به نیازهای کل جامعه پاسخگو باشند. ساختار سیاسی میان زنان در کشورهایی که تاریخچهشان از ما کمتر است عمیقتر رشد کرده است. به عقیدهی من در جهان امروز خط قرمزی در فعالیتهای سیاسی نباید وجود داشته باشد چه برای زن و چه برای مرد.»
لاهیجی با بیان اینکه حضور و مشارکت زنان در امور شوراهای اداری، کارگری، شهری و استانی نمایش و جلوهفروشی نیست، گفت: « حضور زنان در تمام عرصهها ضروری است و اگر این حقیقت به وقوع نپیوندد هرگز دروازهی آرمانی شهر جامعهی مدنی تحقق نخواهد یافت، بلکه در جامعه صحنههایی از تنش بوجود میآید.»
به گزارش ایسنا، در ادامه این نشست بابک احمدی اظهار داشت:« جنبش زنان از زمانی شکل گرفت که آنها خواستار شدند حقیقت خود را آشکارا نشان دهند و سلطهی مردسالاری کنار رود. متأسفانه هنوز بسیاری از تحقیقهایی که در خصوص زنان صورت میگیرد با فضای امروز همخوان نیست و با وجود آنکه از قرن نوزدهم آثار متعددی در خصوص آزادی زنان منتشر شده است اما هنوز در بسیاری از جوامع حقوق زنان از مردان کمتر است.»
وی افزود: « جنبش مستقل زنان برابرطلب بوده و میخواهد در جنس زنان آگاهی، استقلال و حقوق اجتماعی بدست آورد، مطمئنا آزادی انسانی با استقلال همراه است و در شرایط فعلی بسیاری از زنان برای بدست آوردن آزادیشان تلاش میکنند. پدید آمدن برابریهای سیاسی در کشورهای سرمایهدار توانست مفهوم تازهای به جنبش مستقل زنان ببخشد.»
این فعال سیاسی تصریح کرد: «بسیاری از آثاری که از دهه ۶۰ تاکنون نوشته شده به دنبال حقوق به دست نیامدهی زنان بوده است. استقلال فعلی برای فمنیستها مورد تأیید نیست و برخلاف تمام تفکرات مردسالارانه آنها تلاش میکنند استقلال نسبی خود را بدست آورند. برابریهای حقوق بین زن و مرد در اکثر کشورهای پیشرفته تا حدودی پذیرفته شده است. جنبش مستقل زنان خود را از دولت مستقل میداند و حتی اگر اشتباه کند ترجیح میدهد خود تصمیمگیرندهی حقیقی باشد.»
وی در پایان خاطرنشان کرد: « اگر بخواهیم استقلال کامل بین زن و مرد را داشته باشیم تنها نباید زنان فعالیت کنند و حقوق خود را فریاد بزنند بلکه مردان باید در این راستا گام بردارند و بعضی از تفکرات خود را تغییر دهند چراکه برای توسعه و بدست آوردن جامعهای مطلوب نیاز است زن و مرد استقلال داشته باشند.»
