در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت با صدور اطلاعیه ای نسبت به وضعیت دانشگاههای کشور واکنش نشان داد:
آزمون کارشناسی ارشد در حالی برگزار می گردد که هنوز دانشجویان سه ستاره سال گذشته حق شرکت در کلاسهای درس را نیافته اند عده ای از این دانشجویان با اتمام معافیت تحصیلی به اجبار به سربازی رفته اند و اسامی چند تن دیگر از این دانشجویان نیز به اداره نظام وظیفه ارسال گردیده است.این اقدامات نشان می دهد که صحبت از حل مشکلات این دانشجویان نمایشی بیش نبوده است و در دولت مهروز نهم عزمی جدی برای حذف منتقدان وجود دارد. بی شک این نحوه برخوردبا دانشجویان منتقد ثمره ای بیش ازبی اعتباری بیشتر دولت نهم برای انها به ارمغان نخواهد آورد وبیش ازپیش شعاری بودن وعده عدالت اجتماعی را اشکار می سازد.
از سوی دیگر دایره برخورد با دانشگاهیان نیزافزایش یافته وشامل اساتید و کارمندان نیز گشته است. در حال حاضر کلیه اساتیدی که معتقد به استقلال دانشگاهها و حفظ شان علمی ان می باشند با مشکلات فراوانی مواجه می گردند ودر برخی دانشگاهها رؤسای دانشگاه ،با اعمال سیاست تفرقه افکنیو وعدهای گوناگون اساتید دیگر را به جمع آوری طومار بر علیه اساتید منتقد ترغیب می نمایند.
همچنین با کمال تاسف افرادی که با تخلف از قوانین به ایجاد محدودیت برای اساتید و دانشجویان منتقد می پردازند نه تنها مواخذه نمی گردند بلکه موردتشویق نیز قرار می گیرند. مواردبسیاری از ارتقا علمی به علت برخورد با منتقدان در کشور وجود دارد و در صورت ادامه این روند این تشکل بیان حقایق در این مورد را وظیفه خود میداند.
در پایان هشدار میدهیم که در دانشگاههای کشور که باید مهد آزاد اندیشی و استقلال باشند برخورد غیر قانونی با منتقدان به ابزار ارتقاء علمی بدل گشته است و با ادامه این روند بی شک وضعیت علمی دانشگاهها نیزدر معرض اسیبی جدی خواهد بود.
