همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
خرمشاد، در اظهاراتی متناقض بار دیگر تلاش نمود با گرفتن ژستی دیپلمات گونه از عملکرد غیر قابل توجیه وزارت علوم دفاع نماید.
مـعـاون فـرهـنـگـی وزیـر عـلـوم به ایسنا گـفـته است: «دانشجویان یکی از بهترین گروههایی هستند که میتوانند در مقام نقد بربیایند.»
در حالیکه در دانشگاه صنعتی امیرکبیر، بدستور دکتر رهایی، ریاست منصوب دکتر زاهدی، فعالیت نشریات دانشجویی منتقد، به مرز توقف رسیده است، خرمشاد همچنان دانشجویان را بهترین نقادان جامعه می نامد.
محمدباقر خرمشاد افزوده است: «بدون شک یکی از منتقدین و نقدکنندگان خوب در عرصه مباحث اجتماعی، سیاسی و اقتصادی دانشجویان هستند. دانشجویان شور، هیجان و آرمانگرایی خاص خود را دارند، زندگی در کلاسها و خوابگاهها فرصت مطالعه، فکر کردن، تطبیق، بحث و در نتیجه پختن مباحث از فلان این موضعات را به دانشجویان میدهد.»
وی در ادامه، بدون توجه به اینکه گفته است: «به دلیل روحیه جوانی و صداقت و پاکی دانشجویان، آنها بدون چشمداشت به نقد درست میپردازند.» انتقادات دانشجویان را که این روزها بخاطر عملکرد بسیار مخرب وزیر علوم و سایر مدیران، منجر به درخواست استعفا و برکناری مجموعه مدیران وزارت علوم شده است، را تـرور نـرم و تـخـریـب عنوان نموده است.
وی گفته است: «به نظر میرسد طی سالهای گذشته سقف نقد تا مرز تخریب بالا برده شده است. استفاده از واژگانی مثل “مرگ بر”، “اخراج باید گردد”، “استعفا باید دهد” و … واژگان نقد نیستند. در نقد ما آنچه را که هست ابتدا تبیین و بعد با دلایلی رد میکنیم و به جای آن مطالب دیگری را توصیف و توجیه میکنیم و دانشجویان با گرایش و روحیات خاص نکات خاصی را توجیه و توصیف میکند و امکان دارد در هر مقطعی با بخشهایی از سیاست مخالفت داشته باشند.»
معاون وزیر علوم در پایان اظهار داشت: «نقد این نیست که الزاما به مرز انتها برسد و نظام سیاسی نقد شود. نقد بدنه دانشجویی نباید ترور نرم یا تخریب باشد. اگر بتوانیم نقد را درست تبیین کنیم کمک زیادی به جنبش دانشجویی شده است.»
به نظر می رسد، اظهارات اینچنینی خرمشاد که بدون ارائه هیچ تناسبی با فضای فعلی دانشگاهها و آنچه این روزها بر علیه فعالیتهای منتقادانه دانشجویان بکار می رود، بیشتر جنبه تبلیغاتی داشته و به نوعی تلاش برای انحراف اذهان عمومی از پذیرش مسئولیت عملکرد روسای انتصابی دانشگاهها توسط مدیران ارشد وزارت علوم صورت می پذیرد.
