در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
«خبرنامه امیرکبیر» در گزارشی به چندین مورد صدور حکم اخراج دانشجویان و آماده کردن نامه عدم معافیت این دانشجویان ا از خدمت نظام وظیفه توسط معاونت آموزشى دانشگاه پلى تکنیک پرداخته و سختگیرىهاى رایج در این محیط را مجازات غیر مستقیم دانشجویان فعال و منتقد خوانده است.
خبرنامه امیر کبیر یادآور مىشود که از سال گذشته، پس از انتصاب دکتر رهایى به ریاست دانشگاه پلى تکنیک، کمترین نرمشى در قبال دانشجویانى که موفق به گذراندن مراحل تحصیل خود طبق مقررات آموزشى نشدهاند، نبوده است. بررسى برخى پروندهها در کمیسیون موارد خاص هم ماهها طول مىکشد و دانشجو در این میان بلاتکلیف مىماند. این گزارش همچنین به برخوردهاى تنبیهى و سختگیرانه در قبال دانشجویانى که فعالیت سیاسى و انتقادى دارند پرداخته و اشاره مىکند که در مقابل، برخى دانشجویان عضو تشکلهاى وابسته به حاکمیت از بسیارى امکانات آموزشى مانند تغییر رشته یا تحصیل در دو رشته بهرهمند مىشوند.
محمد هاشمى دبیر دفتر تحکیم وحدت در گفتگو با دویچه وله مىگوید که آمارى دقیق و رسمى از اخراج دانشجویان وجود ندارد و دلیل آن هم اینست که نحوه اعلام اخراج ها متفاوت است. واکنش دانشجویان اخراجى هم یکسان نیست.
”اگر دانشجو اصرار کند، یک بخش از اخراج ها را کتبى اعلام مىکنند، اگر دانشجو تازه کار باشد، شفاهى اعلام مىکنند. بخشى از اخراجها عنوان نمىشود. به آنها میگویند بنشینید تعهد بدهید، همکارى کنید… اینها هم امیدوار مىشوند و به کسى نمىگویند. این خبرها که منتشر مىشوند، در حقیقت اخبار حداقل هستند“.
دبیر تشکیلات دفتر تحکیم وحدت مىگوید توضیح به کسى نمىدهند که علت اخراج چیست. آیا به کم کارى دانشجو در درس خواندن باز مىگردد؟ آیا موضوع به فعالیتهاى اجتماعى و انتقادى مربوط مىشود؟ به گفته محمد هاشمى آنچه روشن است اینکه دانشجو به کوچکترین بهانه از درس و واحد خود مىافتد.
محمد هاشمى مىگوید اعتراضهاى دانشجویان در قبال حکم اخراج میتواند به وزارت علوم، نهادهاى قضایى و دیوان عدالت ادارى ارجاع شود و ادامه مىدهد :
” در دو سه مورد دیوان عدالت ادارى حکم به نقض این احکام داد و گفت باید دانشجویان برگردند. اما دانشگاهها حتى حاضر به پذیرش این احکام هم نشدهاند. هر چه تا به حال صادر شده به ضرر دانشجو بوده است. “
بسیارى این رفتارهاى گوشمالى دهنده را نتیجه حضور رییس جمهور احمدى نژاد در دانشگاه امیرکبیر و تظاهراتى میدانند که در مخالفت و انتقاد با ایشان شد. محمد هاشمى با تایید این نظر میگوید:
”درست است. دولتى سر کار است که دانشگاه را عامل فتنه مىداند و اعتراضها و تحصنها را با نگاه امنیتى دنبال میکند. البته ما در دولت قبلى هم دیدیم که دانشجویانى را که از خط قرمز عبور مىکردند، تحمل نمىکردند اما آن دولت تساهل و تسامح بیشتر داشت و ما این قدر شدت برخورد نداشتیم. آنچه در دولت جدید شاهدیم نگاه امنیتى است که تمام دانشجویان را تلاش مىکند از محیط دور کند“.
