روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
دانشجویان رشته مکانیک دانشکده فنی مهندسی دانشگاه بوعلی سینا همدان در نامه ایی اعتراض آمیزخطاب به وزیر علوم نسبت به فضای بسته حاکم بر دانشگاه ، محدودیت تشکلها و نشریات و نیز مشکلات صنفی وآموزشی اعتراض کردند.
در این نامه آمده است :
بسمه تعالی
جناب آقای دکتر زاهدی وزیر محترم علوم تحقیقات و فن آوری
سررشته کارها دیرزمانی است که در دانشگاه بوعلی سینا از دست برون است. این را هم شما می دانید و هم ما. کمبودها و کاستی ها هر روز اعتصاب و اعتراض می آفریند و برخورد قهری مسئولین دانشگاه نیز چنان جو خفقانی آفریده که هیچکس را یارای اعتراض نیست. نشریات دانشجویی هر روز به بهانه واهی توقیف می شوند و برخورد با تشکل های منتقد ومعترض عیانی است که حاجت به بیان ندارد. از آنجا که ذکر مصایب خود را با مدیران و معاونین دانشگاه طی رایزنی ها بازگو کرده ایم و از آن مقامات مجاهدتی پیگیر که منجر به یافتن ریشه ها و دلایل این گونه وقایع گردد، شاهد نبوده ایم لذا شرح این درد بی نهایت را با شما، عالیترین مقام وزارت علوم باز می گوئیم تا شاید این زخم کهنه اندکی التیام یابد. چه، این درد را باید آن زمان که اولین علایم آن ظاهر گشت گذشتگان ما به دنبال علاج آن می بودند. قصور آنها عذاب ما را افزود و شاید سکوت ما عذاب آیندگان را بیافزاید.
شما نیز بدانید که در چه جوی و در نهایت چه استیصالی این نامه را برای شما می نویسیم.
سکوت سنگین و ملال آوری دانشگاه را فرا گرفته است. گویی دیگر پرپر شدن گلی عذابی نمی آفریند. از استاد و مدیر گروه گرفته تا ریاست دانشکده و دانشگاه، هیچ کس را عذاب وجدانی نیست از اینکه دانشجویی در اوج عذاب روحی سیگار به دست سرنوشت نامعلوم خود را به نظاره نشسته و رمقی برای فغان و فریاد ندارد.
«جور استاد به ز مهر پدر» از اولین درس هایی بود که در آغاز تحصیل خود در دبستان آموختیم و نیز آموختیم که استاد را بر شاگرد حقی و شاگرد را به همان میزان بر استاد حقی دیگر است. شاید بهتر آن بود که راز این درد جانکاه سر به مهر باقی می ماند چرا که شرم آن داریم این درد دل شأن استادان زحمت کش و بی مزد و منت را فروکاسته، اجر آن زایل گردد و عذاب ما را افزون دارد.
صبر و انصاف شما را فرا می خوانیم چرا که قلب شما گواهی خواهد داد حقی از ما پایمال شده است. حقی که گمان نرفت و نمی رود با سکوت و اندکی تاسف شما همراه گردد، بلکه اقدامی عاجل را از آن مقام مسئلت داریم. آنقدر سطحی نگر و غیر منصف نیستیم که تمام مشکلات این دانشگاه را تنها از دوران ریاست دکتر خزایی یا وزارت علوم دولت نهم بدانیم و بر آن خرده بگیریم. وابستگی سیاسی یا تشکیلاتی نیز به هیچ جریان یا گروهی چه در داخل دانشگاه و چه خارج آن نداشته و نداریم و اکنون نیز تنها و تنها بر مشکلات صنفی- آموزشی خود پای می فشریم.
جناب آقای دکتر زاهدی
دانشجویان رشته مکانیک دانشگاه بوعلی سینای همدان دیر زمانی است که از آنچه اساتید به عنوان نمرات پایان هر نیمسال ارایه می کنند مورد بی عدالتی قرار می گیرند. چنین بی عدالتی، در کنارتوهین ها و تحقیرهایی که از جانب همین اساتید صورت می گیرد مشکلات روحی ،روانی خاصی را بر دانشجویان این دانشگاه تحمیل کرده است که تمام انگیزه و حس نیل به پیشرفت و پژوهش را در آنان به نحو اکمل خشکانده است. نگاهی به آمار دانشجویان مبتلا به اعتیاد، سیگار و معضلات اجتماعی دیگر که هر ساله بر طبق آمار در حال افزایش است، پرونده دانشجویانی که با افسردگی های حاد و مزمن هر هفته در جلسات کمیسیون های موارد خاص دانشگاه مطرح می شود، رها کردن درس به همراه نوعی بی خیالی به طوریکه هر چه پیش آید خوش آید، و یا آمار روز افزون گرایش به مواد روان گردان، مسکن های قوی و نهایتاً قرص های کاذب شادی آور، زنگ خطر و هشداری است تا شاید مسئولین بی درد دانشگاه را نهیبی زند که برای این فاجعه راه حلی بیابند و برای این درد درمانی بجویند. چه عجولانه تحلیلی است اگر کاهش سطح نمرات دانشجویان رشته مکانیک را تنها در عدم کوشش و مجاهدت دانشجو در طول ترم بدانیم. بلکه اگر چه هستند دانشجویانی که در طول ترم جدیت لازم را ندارند اما خدای را گواه می گیریم و باضرس قاطع این قسم را می خوریم که اکثریت قریب بالاتفاق این دانشجویان تلاش کافی و وافی خود را در طول نیم سال مصروف درس و بحث می کنند اما براستی چرا در پایان ترم مثلاً از یک کلاس ۴۰ نفری تنها ۵ نفر موفق به گذراندن درس مورد نظر می شوند؟ البته کمی تامل در میانگین بسیار پایین نمرات پایان ترم،گویای ضعف مدیریت آموزشی گروه می باشد. کوته فکران و سطحی نگران که با چنان تحلیلی کاهش سطح نمرات را تنها به عدم مجاهدت دانشجو می دانند اگر منصف باشند (که معمولاً این گونه افراد توجیه گر فاقد این صفت هستند) در برابر چنین مواردی پی به نقص استدلال و تحلیل اشتباه خود می برند.
آیا براستی مثلاً ۳۵ نفر از دانشجویان فاقد استعداد و یا آمادگی جهت آزمون بوده اند؟
در چنین مواردی ما تنها استاد را مقصر می دانیم. استاد محترم یا فاقد صلاحیت علمی است یا در ارایه مطلب دچار مشکل است یا آزمون وی با ضوابط استاندارد همخوانی ندارد یا در تصحیح برگه امتحانی دقت لازم را ندارد و گاه با صلبیتی خاص از بارم سوالات کسر می گذارد. و گرنه حضرتعالی نیک می دانید که دانشجویی اگر در رشته مهندسی کنکور سراسری پذیرفته شود گواه اینست که استعداد و صلاحیت لازم را در پذیرش این رشته داشته است چه رسد به اینکه در دانشگاههای مطرح که قبولی نیز در آنها سخت و دشوار است پذیرفته گردد.
لذا با این استدلال اگر چنین سطحی نگرانی همچنان بر استدلال خود پای کوبند آنان را مغرضانی می دانیم که به دنبال فرار از طرح چنین مسئله هایی می باشند.
اهمیت این موضوع آنجایی علناً بازتاب می یابد که علاوه بر کاهش معدل گروه مکانیک، دانشجویان نیز در پایان دوره تحصیلات خود با کسب معدل هایی بسیار پائین نمی توانند جویای کاری مناسب باشند چرا که اغلب شرکت ها و موسسات ا ز مهندسین مکانیکی جذب خواهند کرد که دارای معدل متوسط، خوب یا عالی باشند و اینجاست که سرخوردگی دیگری بر معضلات این دانشجویان افزوده خواهد شد. چنین دانشجویی، چه جوان مثبت اندیشی است که دنیا را بر سر خود آوار نمی بیند! و چه جوان خویشتن دار و پرامیدی است اگر هنوز به ادامه حیات امیدوار است!
جناب آقای وزیر
اکنون که این نامه را می نگاریم گروه آموزش مکانیک فاقد مدیر گروه، کارشناس (گروه جامدات) و منشی دفتر گروه می باشد.
آیا به راستی این حق دانشجو نیست که قبل از ثبت نمرات خود در آموزش دانشگاه از نمره خود مطلع گردد؛ شاید اشتباهی صورت پذیرفته باشد؟
آیا حق دانشجو نیست، نسبت به نمره خود اعتراض کند و از استاد بخواهد برگه امتحانی او را مجدد تصحیح کند؟ چه توهین و تحقیر هایی صورت می گیرد اگر کسی در راه حق مغفول مانده خود با استاد گرامی در نهایت ادب و احترام سخن بگوید.
ما معتقدیم که امکانات آموزشی- رفاهی باید با هم متناسب باشد. آیا به راستی این حق دانشجو نیست که از کمترین امکانات آموزشی (به عنوان مثال پرینتر در سایت کامپیوتر گروه مکانیک) برخوردار باشد؟
اساتید این دانشکده، دانشگاه را وام دار خود می دانند و از این رهگذار به هیچ مقامی پاسخ نمی دهند و استاد سالاری را سر مشق خود، و رواج چنین تفکری را ارزش دانسته و علم محوری را کمتر از آنچه باید، ارج می نهند. در مجموع دانشگاه در بی سامانی کامل به سر می برد. دانشجویان هر روز افسرده تر ومحزون تر می شوند این همه هشداری است تا شاید مسئولین را به درک بهتر و صحیح تر رهنمون سازد چرا که فاجعه، تنها چاقوکشی در دانشگاه بخاطر عشق های نافرجام نیست! اقدام به خودکشی نافرجام چند سال پیش دانشجوی مکانیک نیز می توانست مسئولین را به موضع گیری و ریشه یابی معضلات رو به گسترش این دانشگاه وا دارد.
جناب آقای وزیر
حدیث مفصل بخوانید از آنچه در بالا به صورت مجمل گذشت و مجدداً تاکید می کنیم اگر مسئولین دانشگاه را آنقدر تدبیر و کیاست می بود که پس از بارها مراجعه و طرح مسئله گامی هرچند کوچک در ریشه یابی و حل این معضل برمی داشتند، شرح آن را با حضرتعالی ضرورت نمی دانستیم اما چه کنیم که این رشته نابسامانی در وزارت علوم گره خورده است. لذا مزید امتنان است اگر دستور فرمائید تا قبل از وقوع واقعه ای مسئولین مربوطه به حل این معضل همت گمارند.
در این رهیافت به منظور تصدیق و جامعیت موارد فوق الذکر به طومار جمع آوری شده که به امضای اکثریت دانشجویان مکانیک رسیده است بسنده می کنیم. طومار فوق الذکر به صورت امانت نزد نمایندگان دانشجویان محفوظ می باشد.
