همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
احمد قابل گفت: خیلی از اعتقادات شیعه به سنگ خوردن نیاز دارد؛ دورهای که در آن دست عالم را ببوسند، گذشته است و عالم امروزی باید استدلال کند و جواب دهد.
به گزارش خبرنگار “ایلنا”، احمد قابل در مراسم سوگواری امام حسین(ع) که به همت سازمان دانشآموختگان ادوار اسلامی (دفتر تحکیم وحدت) و انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه های تهران در حسینیه ارشاد برگزار شد، با اشاره به موارد اختلافی در بین علمای شیعه، گفت: بسیاری از مسلمات و بدیهیات امروزی محل تردید است اما اگر کسی آنها را امروز مطرح کند، مورد خشم و غضب قرار میگیرد.
وی با بیان این موارد، اظهار داشت: سهوالنبی از اعتقادات شیعیان در زمان امام حسن عسگری (ع) است. شیخ صدوق میگوید برخی از علمای شیعه معتقدند کسی شیعه است که بپذیرد پیامبر میتواند خطا کند. اگر شیعهای به این موضوع اعتقاد نداشته باشد، شیعه قالی است که لعنت خداوند بر او باد.
این پژوهشگر مسائل دینی افزود: نسبت عقل و نقل از دیگر موارد مورد اختلاف علمای شیعه قرن سوم و چهارم است. میدانیم دو حجت بر انسانها آمده است؛ یک، حجت ظاهری و دو، حجت باطنی. حجت ظاهری همان پیامبران هستند و حجت باطنی همان عقل است. از کلام مشخص است که باطن از ظاهر مهمتر است، یعنی در همه مسائل جایگاه عقل بالاتر است.
قابل، در مورد حرمت یا وجوب تقلید نیز اظهار داشت: برخلاف تصور رایج، برخی از علمای شیعه معتقدند تقلید نه تنها وجودی ندارد بلکه حرام است. شیخ مفید به این نکته اشاره میکند و میگوید در بین اصحاب ما اختلاف است که آیا تقلید واجب است یا حرام.
این پژوهشگر علوم دینی ادامه داد: بودن یا نبودن عالم برزخ نیز از دیگر موارد اختلافی بین علمای شیعه است. سوال و جواب تنها از اولیای خدا و کسانی که در کفر بارز بودند، مانند فرعون و نمرود وجود دارد.
وی خاطرنشان کرد: لزوم پوشش سر و گردن زنان، مجوز اجرای حدود، طهارت و نجاست خمر و الکل، حلیت ذبح غیرمسلمین، برخی از مسائل تاریخی مثل غدیر خم یا آتش زدن در خانه حضرت زهرا (س) از دیگر مواردی است که علمای قرنهای اول شیعه در آن اختلاف نظر دارند اما امروز جزو مسلمات و بدیهیات محسوب میشوند.
قابل در پایان با تاکید بر اینکه اندیشه اسلامی امروز بیش از هر زمان دیگر احتیاج به پالایش و اطلاعرسانی دقیق دارد، ابراز عقیده کرد: «خلط تاریخی بین دین و شریعت صورت گرفته است. دین از ابتدای خلقت بشر تا انتهای جهان، ایمان به خدا، روز جزا و عمل صالحه است. حال کسی شریعت موسی را دارد و فردی دیگر شریعت عیسی را. کسی هم تضمین نکرده که هرکس در شریعت شما نیست اهل جهنم است و به هیچ عنوان نمیتوان گفت لزوما زندگی یک مسلمان برتر از زندگی یک مسیحی است.»
