روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
سال ۱۳۸۳ آرش سیگارچی، سردبیر پیشین روزنامه «گیلان امروز»، در پی مبارزات آزادیخواهانهاش و انتشار مقالهای پیرامون کشتارهای سال ۶۷، به دادگاه احضار و پس از بازداشتهای پیاپی، سرانجام دستگیر و به ۱۴ سال زندان محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدید نظر به ۳ سال تقلیل یافت. سال گذشته اشکان سیگارچی، برادر آرش، در حالیکه پیگیر وضعیت حقوقی آرش بود، در یک تصادف رانندگی جان خود را از دست داد. چندی پیش آرش زخمهایی در زبان مشاهده میکند که پس از نمونهبرداری، پزشکان علت بوجود آمدن زخمها را یک غدهی بدخیم سرطانی در زبان تشخیص میدهند.
هرچند معمولا افراد مسن که در مصرف سیگار و الکل زیادهروی میکنند، مبتلا به این نوع از سرطان میشوند، اما نگرانی و استرس نیز سیستم ایمنی بدن را به شدت ضعیف میکند. از آنجا که آرش از سه سال گذشته پیوسته در شرایطی بهسر میبرد که جان و روان هر انسانی را به چالش میکشد، مبتلا شدناش به چنین بیماری خطرناکی چندان تعجببرانگیز نیست. بهبود آرش، علاوه بر درمان پزشکی، بسته به شرایطی است که در آن بهسر میبرد. امروز نگرانی و فشار مالی ناشی از مخارج سنگین درمان در ایران نیز مانع بزرگی در روند بهبود آرش شده است. چه بسا عامل روانی به همه مبارزات آرش نقطهی پایانی ببخشد.
مخاطب این فراخوان دوستانی هستند که در خارج از کشور زندگی میکنند. آرش و خانوادهاش به اندازهی کافی تاوان نابسامانی در آن ویرانه را پس دادهاند. کمک مالی به آرش یکی از شیوههای امید بخشیدن به او و سبک کردن بار نگرانی ناشی از تأمین هزینههای کمرشکن درمان است. ما که تحت فشارهایی که روح هموطنانمان را در داخل شکنجه میدهد، زندگی نمیکنیم، میتوانیم با پرداختن مبلغی هرچند کم سهمی کوچک در جهت تسریع پروسه بهبودی آرش به عهده بگیریم. قدم کوچکی برداریم، برای بهبود جوانی که شجاعانه در راه دفاع از حقوق بشر زبان ما شد و خواستههای دمکراتیک ما را بر قلم راند. کمک کنیم تا این زبان شجاع و بیپروای ما، باز هم حرف بزند.
ایمیل زیر برای برقراری ارتباط جهت کمک به آرش سیگارچی است.
Help.arash@gmail.com
پیشاپیش سپاسگزاریم
