همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
هاشمی رفسنجانی، رئیس مجمع تشخیص مصلحت جمهوری اسلامی امروز طی سخنانی بمناسبت عید قربان، قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت علیه رژیم تهران را بسیار خطرناک دانست و نسبت به پیامدهای آن ابراز نگرانی کرد.رفسنجانی با نگرانی گفت “اگر چه این قطعنامه تا حدودی تعدیل شده، اما باز هم پانزده نقطه شوم و خطرناک دارد و پیداست که بهانه جویی است و برای آینده برنامه دارند.”
رفسنجانی سپس زبان به تهدید گشود و گفت “اما این مسأله به این آسانی نیست که آنها فکر کنند. آنها نمی توانند ما را با فشار تسلیم کنند. این مشکلات در ایران محدود نمیماند، بلکه آتشی است که اگر افروخته شود، دود آن به چشم خیلیها خواهد رفت و این مساله با مسائل افغانستان، لبنان، عراق و فلسطین قابل مقایسه نیست. جمهوری اسلامی تسلیم نمی شود، وارد بازیهای خطرناک نشوید.”
سخنان رفسنجانی در حالی بیان می شود که حسین موسویان، یکی از اعضای تیم سابق مذاکره کننده هسته ای جمهوری اسلامی گفته است “در وضعیت کنونی در مرحله ای هستیم که از نظر شورای امنیت سازمان ملل، تعلیق فعالیت غنی سازی اورانیوم الزامی است و برنامه های هسته ای جمهوری اسلامی، تهدیدی علیه صلح و امنیت جهانی محسوب می شود.”
موسویان که با خبرگزاری حکومتی ایرنا مصاحبه می کرد، افزود “شرایط کنونی، بسیار سخت و پیچیده شده است و برگرداندن آن، کار ساده ای نیست.”
کاظم جلالی، عضو کمیسیون امنیت مجلس شورای اسلامی نیز با ابراز نگرانی از ناتوانی رژیم برای عقب نشینی و پیامدهای آن گفت “بررسی کارشناسی نشان می دهد که بازگشت در حال حاضر برای ما خسارت بار است و اگر قرار بود به این مساله فکر کنیم، بسیار پیش تر باید به این نتیجه می رسیدیم.”
شورای امنیت شصت روز به جمهوری اسلامی مهلت داده است تا فعالیتهای هسته ای خود را متوقف سازد، در غیر این صورت اقدامات سختگیرانه تری را به اجرا خواهد گذاشت. اما علی اکبر ولایتی، مشاور خامنه ای در امور بین الملل بر ادامه فعالیتهای هسته ای تاکید کرده و گفته است “جمهوری اسلامی قصد ندارد به خاطر قطعنامه شورای امنیت، کار پژوهش و تحقیق و تکامل در این فناوری مهم را متوقف کند و کار بر مبنای روال کنونی ادامه خواهد یافت.”
در همین رابطه روزنامه تایمز لندن طی مقاله ای نوشت رژیم تهران می خواهد با رجزخوانیهای خود اینطور وانمود کند که غرب نمی تواند به آنها آسیبی برساند. رژیم تهران از دیپلماسی نرم، برداشت ضعف می کند.
این روزنامه نوشت قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت یک چیز را تضمین میکند: طی سال آینده میلادی (۲۰۰۷)، جاه طلبیهای هسته ای رژیم تهران به این دلیل که یک تهدید بشمار می رود، در کانون توجه جامعه بین المللی قرار خواهد داشت.
تایمز لندن نوشت غرب تا کنون واکنش جدی از خود در برابر رژیم تهران نشان نداده، اما این موضوع در حال تغییر است.
