همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
در روزهاى شنبه و یکشنبه گذشته، دانشجویان دانشگاه امیرکبیر در اعتراض به ممنوعالورود شدن چند دانشجو به این دانشگاه، تجمعى اعتراضى آرامى را شکل دادند که با دخالت انتظامات مواجه و به ضرب و شتم دانشجویان منجر شد.
در ارتباط با همین موضوع و نیز اعمال فشارهاى گوناگون بر دانشجویان طى ماههاى اخیر، امروز در محل دفتر سازمان دانشآموختگان ایران «ادوار تحکیم وحدت» مصاحبهاى مطبوعاتى برگزار شد که در آن ۳ دانشجوى ممنوع الورود به دانشگاه صنعتى امیرکبیر، على عزیزى، عباس حکیمزاده و مجید توکلى نسبت به حکم صادره از سوى مدیریت دانشگاه اعتراض کردند.
على عزیزى نایب رییس انجمن اسلامى دانشجویان دانشگاه امیرکبیر، در رابطه با حرکت اعتراضى دانشجویان این دانشگاه و نیز کنفرانس مطبوعاتى امروز، به پرسشهاى ما پاسخ داده است.
مصاحبهگر: بهنام باوندپور
آقای عزیزی، ممکن است بفرمایید تجمع دانشجویان دانشگاه امیرکبیر در روزهای شنبه و یکشنبه گذشته که در اعتراض به ممنوعالورود شدن شما و دوتن دیگر از دانشجویان شکل گرفت، چه نتیجهای داشت؟
على عزیزى: تجمعی که دانشجویان شکل دادند، یک هدف داشتند و قصدشان این بود که به مدیریت دانشگاه بفهمانند که ارادهی دانشجویان وقتی در کار باشد و دانشجویان درخواستی داشته باشند و عمل نشود، خودشان در صحنه میایستند و به خواستشان جامه عمل میپوشانند. این یک پیامی بود برای مدیریت دانشگاه در روزهای شنبه و یکشنبه که مدیریت دانشگاه احساس نکند آنچه پشت میزش تصمیم میگیرد میتواند اجرا بکند.
آقای عزیزی، علت اصلی ممنوعالورود شدن شما و آقایان حکیمزاده و توکلی به دانشگاه چه مواردی عنوان شده؟
على عزیزى: بعضی از نکات هست که ما بارها به آن اعتراض کردیم و آنها را حقوق بدیهی و اولیه خودمان میدانیم. از جمله این نکات این است، انجمن اسلامی دانشجویان که غیرقانونی خوانده شد و ساختمان آن توسط مدیریت دانشگاه تخریب شد، این کار یک کار غیرقانونی بود که ما به آن اعتراض کردیم. یعنی با توجه به همین ظرفیتهای قانون اساسی موجود و همین آییننامهها و دستورالعملها مدیریت دانشگاه حق نداشت بخاطر ایراد در یک انتخابات بیاید آن تشکل دانشجویی را غیرقانونی اعلام بکند و ساختمان آن را تخریب بکند. ما به اینها اعتراض کردیم و پای خواستههای خود و دانشجویان ایستادیم، با فعالیتهایی که میکردیم، با فعالیتهای روشنگرانهای که میکردیم، با نشریات دانشجویی که منتشر میکردیم. همهی اینها دست به دست هم داد تا اینکه دانشگاه سرانجام از آنجا که دید پروژهی محدود کردن فضای دانشگاه را نمیتواند اجرا بکند، پس آسانترین راهی که دید اینکه ما را به دانشگاه ممنوعالورود بکند، شاید در ملک شخصیاش بتواند احساس آرامش بکند.
آیا قانونا میشود از ورود دانشجویی، فرضا مثل شما که یک ترم از تحصیل از محروم شده، به دانشگاه جلوگیری کرد؟
على عزیزى: واقعیتاش این است که هیچ دستورالعملی و هیچ آییننامهای وجود ندارد که براساس آن رییس دانشگاه ورود دانشجویان را به دانشگاه ممنوع بکند، چون دانشگاه تنها محل سرکلاس رفتن نیست، دانشگاه محلیست که پروژههای تحقیقاتی و عملی در آن انجام میشود و اینها مشمول زمان نمیتوانند بشوند و به دستور رییس دانشگاه نمیتوان اینها را متوقف کرد. من خودم الان درگیر یک پروژهی تحقیقاتی هستم که این پروژه به دلیل ممانعت از ورود من به دانشگاه و در پیاش عدم توان من برای پیگیری آن متاسفانه انجام آن متوقف شده. مدیریت دانشگاه فقط و فقط بخاطر فعالیتهایی که ما میکنیم، اینکه خواستههای دانشجویان را پیگیری می کنیم و به مدیریت دانشگاه انتقاد می کنیم، تصمیم میگیرد ورود ما را به دانشگاه ممنوع بکند.
آقای عزیزی، امروز در مصاحبه مطبوعاتی شما و همفکرانتان در دفتر «ادوار تحکیم وحدت» مطرح شده که کمیته انضباطی در تماس با خانوادهی دانشجویان و اعمال فشار روانی بر آنها، دانشجویان را تهدید به اخراج میکند. ممکن است نمونههایی را بر بشمرید که کمیته انضباطی چگونه این کار را انجام میدهد؟
على عزیزى: کمیته انضباطی میآید سوءاستفاده میکند از بیاطلاعی خانوادهها نسبت به آییننامهها و قوانین موجود، و با کاربرد الفاظ دوگانه و مبهم در آنها ایجاد ترس میکند. بعنوان مثال، به آنها میگوید دانشجوی شما یا پسر شما در دانشگاه فعالیت میکند و یا در دانشگاه حضور دارد، مخل نظم شده، اخلالگر شده و به دنبال ایجاد یک شورش است. یا اینکه به آنها میگوید، آنها از دانشگاه اخراج شدهاند و این «آنها از دانشگاه اخراج شدهاند» را استناد میکند به اینکه من گفتم یک ترم از دانشگاه محروم بشوند. یعنی عملا بجای اینکه بگوید وضعیت تحصیلیشان معلق شده، میگوید آنها اخراج شدهاند و یا اینکه میگوید، این کارها را بخواهند ادامه بدهند، قطعا دانشگاه آنها را اخراج میکند. حکم پیش از عمل برای آنها صادر میکند و به آنها میگوید تصمیم با دانشگاهست و آنچه دانشگاه بگوید همان است. و اکثر خانوادهها بخاطر اینکه اطلاع ندارند از این مسایل، خب، این بار روانی شدیدی برای آنها میشود.
در کنفرانس مطبوعاتی امروز، همچنین مطرح شده که حضور و انتصاب دکتر رهایی به مقام ریاست دانشگاه، آغاز فصل جدیدی از برخورد به فعالان دانشجویی بوده. ممکن است بفرمایید چه مسایلی شما را به این نتیجه رسانده؟
على عزیزى: جناب دکتر رهایی از وقتی شدند رییس دانشگاه، اصلا رویه و نوع نگاه آنها به دانشگاه و فعالیتهای دانشجویی تغییر کرده. ولی این فقط مشمول فعالیتهای سیاسی نشده، فعالیتهای دانشجویی وقتی مورد تهدید و محدودیت قرار گرفت، اینها بچهها را به این نتایج رساند که این فصل نوینی در فعالیتهای دانشجوییست. چون علاوه بر فعالیتهای سیاسی که در پیکان برخورد شدید مدیریت دانشگاه قرار گرفته، فعالیتهای صنفی که هیچ رنگ و بوی سیاسی ندارد و صرفا در محدودهی صنف دانشجو مطرح میشود یا فعالیتهای فرهنگی و هنری که اینها اصلا هیچ پیکان مخالفت یا اعتراضی به دانشگاه ندارد و یکسری فعالیتهای نرم که در چارچوبهای فعالیتهای فرهنگی و هنری میگنجد، متاسفانه مدیریت دانشگاه اینها را هم برنمیتابد، و از طرف دیگر دیده میشود که برخی نهادها که همیشه عامل تهدید فضای دانشگاه بودهاند، بودجههایشان چندین برابر میشود و همهگونه امکانات در اختیارشان قرار میگیرد، برای اینکه در دانشگاه فعالیت کنند.
منبع: صدای آلمان
