در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبایی پیرامون حادثه کشته شدن دانشجوی سبزواری به دست یکی از دانشجویان بسیجی، بیانیه ای صادر کرد .
متن این بیانیه به این شرح است :
وقتی قتل های زنجیره ای افشا گشت به موازات آن گفته شد قتل ها حکم شرعی داشته اند؛ و چه همگامی منحوسی بود همگامی دین و آدم کشی ، همگامی که در آن روزها طالبان هم مصداق بارز آن بود.
با ملاک قرار دادن خود به عنوان دین می توان مخالف دین را از پای در آورد، قتل های زنجیره ای اولین نمونه ی قتل های ایدئولوِژیک توسط عمال استبداد تاریخی در ایران نبود بلکه پس از سالها افشا شد اما نه تنها پایان نیافت بلکه گسترش پیدا کرد؛ روحانیی که در مترو تهران جان جوانی را با شلیک گلوله ای گرفت، قتل های محفلی در کرمان و مشهد، قتل نگهبان سینما بهمن هم تنها نمونه هایی بود که اخبارشان منتشر شده است همه ی قاتلین می خواستند امر به معروف و نهی ز منکر کنند. بیست و هفت آبان ماه ۱۳۸۵ شهرستان سبزوار شاهد قتل توحید غفارزاده بود که به گواهی دنشگاه با نامزدش صحبت می کرد . سیاه دلی بی خبر از دین و عقل که منتسب به بسیج خوانده اند جلو می رود تا با اتکا به چاقویی که دارد امر به معروف و نهی از منکرشان کند تا در راستای منویات رئیس نهاد رهبری دانشگاه در سراسر کشور نقش خود را به عنوان نیروی مومن و متدین ایفا کند و به اصطلاح فضای رهنگی را به اصطلاخ بهبود بخشد.
قاتل را که منتسب به بسیج دانشجویی شاخه ی نظامی سپاه پاسداران در دانشگاه خوانده اند چاقوی خود را در قلب توحید کرد تا جامعه ای را از حیات ساقط کند . آیا خدا از سر تقصیر او و کلیه کسانی که دایره ی دخالت در زندگی خصوصی مردمان این مرز و بوم را تبلیغ می کنند و با کوتاه بینی بیمار گونه ، صحبت کردن دو جنس مخاف را مصداق منکر می دانند خواهد گذشت؟ آیا ایشان خود مصداق منکر نیستند ؟
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی در راستای وظیفه ی خود لازم می داند نکات زیر را به اطلاع جامعه ی دانشگاهی برساند.
۱- آزادی انتخاب سبک زندگی از حقوق هر انسانی است. ملاک برخورد تنها توسط قانون و تنها توسط مجریان قانون ممکن است. جواز ورود به حوزه ی خصوصی افراد به بهانه ی امر به معروف و نهی از منکر بدوم توصل به قانون ، به بار آورنده ی جنایاتی است که خود را با توجه به وظیفه ی شرعی توجیه خواهد نمود .نمونه ی قتل های ایدئولوژیک (مشهد ، کرمان، سینما بهمن تهران ، سبزوار و … )تنها نمونه هایی از آخرین حد وحشیگری است که بنام اسلام انجام پذیرفته است.
۲- شاهدیم که چگونه دولت جمهوری اسلامی از حقوق دانشجوی مضروب در لس آنجلس برآشفته و وا حقوق بشرا سر می زند . باید پرسید دولت عوام فریب چگونه در مقابل قتل دانشجو توسط عمال خشونت و ارعاب دم بر نمی آورد و حتی آن را نمی بیند . آیا این عمل انسانی است؟ آیا دولت جان انسان ها را بی ارزش قلمداد نمی کند و با ترویج برخورد های غیر قانونی توسط به اصطلاح متدینین راه را برای خشونت و جنایات اینچنینی باز نمی کند .
۳- پس از انتخابات نهم ریاست جمهوری ، انجمن های اسلامی از سویی به حاشیه زده می شوند و نهادهای شبهه نظامی تقویت می گردند نهاد هایی که بودجه ی خود را از سپاه پاسداران می گیرند؛ با تقویت نظامی گری در دانشگاه عقلانیت رخت بر می بندد شب سیاه خشونت بر دانشگاه خیمه می زند . روی سخن ما با مردم این است که دیگر فرزندان شما در دانشگاه امنیت ندارند و نهاد هایی که بودجه ی مردم را برای امنیت می گیرند بر ضد آن گام برمیدارند .
۴- از جامعه ی دانشگاهی می خواهیم تا در جهت اصلاح دیدگاه حکومت بکوشد ، دیدگاهی که بجای فرهنگ سازی به فرهنگ سوزی می اندیشد . با سوزاندن فرهنگ ناصحیح نه تنها فرهنگ صحیح ریشه نمی دواند بلکه با زیر زمینی شدن فرهنگ ناصحیح ، آینده ی اخلاقی ملت تباه خواهد شد . کوشش در اصلاح وضعیت فرهنگی با گسترش مد اسلامی توسط دولت نه تنها محال است که تمسخر آگاهان به حوزه ی فرهنگ را حاصل کرده است
تاکید بیش از حد بر رعایت پوشش مناسب بدون معرفی تعریف پوشش مناسب راه را به اعمال سلیقه ها باز می کند و با ورود سلیقه ها اراده های فردی جای قانون را می گیرد و آخر کار به جایی می رسد که چاقویی در قلب دانشجویی به بهانه ی اصلاح فرود آورده می شود.
۵- در پایان ما، ضمن همدردی با خانواده ی توحید غفار زاده و جامعه دانشگاهی ایران، همزمانی سالگرد قتل های زنجیره ای و قتل سبزوار را نشان دهنده ی ارتباط این دو می دانیم. جریانی که تشنه به خون روشنفکران است تشنه به روح هر کسی است که مطابق او زندگی نمی کند. مسئله تنها فکر نیست که باید مستقل نباشد بلکه از دیدگاه سیاه اندیشان نحوه ی زندگی میبایست در چارچوب بخشنامه ی من در آوردی آنها باشد و الا حلقه ای دیگر بر قتل های زنجیره ای افزوده خواهد شد. دانشگاه باید بکوشد تا دست های غیر قانونی اصحاب ارتجاع را بشکند تا دیگر چاقوئی قلب انسانی را به بهانه ی اسلام و در واقع بر ضد اسلام نشکافد.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی
