یکی از بزرگ ترین مشکلات دفتر تحکیم در حال حاضر این است که عمل گرائی بیش از اندازه، اعضای این تشکیلات دانشجوئی را از پرداختن به مسائل تئوریک باز داشته است و ضعف تئوریک شدیدا در این مجموعه مشاهده می شود. دفتر تحکیم بیش از آنکه یک جریان سیاسی حرفه ای باشد، تشکیلاتی آکادمیک است.
این سه سال نشان داده است که مغرضانه ترین پیش بینی ها در مورد حکومت احمدی نژاد، اکنون به پیشگویی بچگانه ای می ماند. بیش از صد دانشجوی بازداشتی، ده ها محرومیت از تحصیل، منع گسترده فعالین دانشجویی برای ادامه تحصیل، تعطیلی فعالیت انجمن های اسلامی مستقل و …، همه ارمغان دولت نهم بوده است برای جریان تحول خواه دانشجویی.
اگر به جای آقای مددی، یک دانشجو مرتکب چنین عملی میشد، آیا با او هم به همین شکل برخورد میشد؟ اگر این اتفاق، حادثه ی بزرگی نبود و دانشجویان آن را بزرگ جلوه داده اند، چرا در سخنان دادستان و یا اشخاص دیگر این همه تناقض وجود دارد؟ اگر دختر و آن مسئول دانشگاه، محرم یکدیگر بودند، دلیل آن همه تاخیر برای بیان آن چه بود؟
ما را به گناه ناکرده قصاص نمودند، اما معتقدم قضاوت کننده ای عادل تر از تاریخ وجود ندارد. تا زمانی که افکار عمومی ما را خالصانه و عادلانه قضاوت میکند از قضاوت بیدادگران نخواهیم ترسید . وجدان بیدار و بغض در گلو مانده مردم آگاه و ستم دیده بهترین محکمه است . هر چند به ضرورت فریاد را مثل نفرت به سکوت تبدیل کرده باشند.
سورنا هاشمِی عضو انجمن اسلامِی دانشجوِیان دانشگاه زنجان، بهرام واحدی دبیر انجمن اسلامِی و سه فعال دانشجوِی دیگر به نامهاِی حسین جنِیدِی، آرش راییجیو بهرام واحدی به زندان افتادند تا درس عبرتِی باشد برای دِیگر دانشجوِیان که خلاصه کارِی به کار منصوبان و نزدیکان به حکومت ولو متعرض به دختران جوان نداشته باشند.
متأسفانه این اولویت بندی و هدفگذاری ناصحیح، یعنی بازگشت به دانشگاه به هر طریق ممکن، سبب شده که بعضی از محرومین از تحصیل، چانه زنی و لابی زدن با مسئولین را در غیاب هر گونه کنش انتقادی، در رأس برنامه های خود قرار دهند، از طرفی مسئولین نیز با امتناع از دادن پاسخ قطعی، روشن شدن وضعیت نهائی آنان را همواره به تعویق افکنده اند.
آیا قتل و کشتن زنان و کودکان نیز در زمره کثیف ترین و ضد بشری ترین نوع خشونت نیست و به اندازه طلاق و مسافرت خارج از کشور و بازی زنان در استادیوم اهمیت نداشت ؟ آیا باید باور کرد که فعالین زن در ایران این را مشکل خاص بعضی مناطق میدانند که جنبه سراسری ندارد؟
آزاد کردن دکتر مددی و شکایت وی و همسرش از دانشجویان دانشگاه زنجان، نشان دهنده ی تبره او از اتهامات وارده است. اما آنقدر مدارک در این باره مستند است که سعی می کنند با جا به جا کردن جای متهم و شاکی این پرونده را به نفع معاون انتصابی دانشگاه تمام کرده و راه را برای فشار هر چه بیشتر بر دانشجویان باز کنند.
گزارشکر سابق حقوق بشر سازمان ملل در باره ایران، گفت: از ایران خبرهای بدی می رسد. از جمله اینکه استادان دانشگاه را گزینش و سکولارها را از دانشگاه اخراج می کنند، دانشجویان را ستاره گذاری می کنند.
موریس کاپیتورن، نماینده سابق سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران در جمع ایرانیان مقیم تورنتو اعلام کرد دولت کانادادر حال تهیه چهارمین قطعنامه متوالی خود علیه ایران است و به زودی آن را به کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل خواهد فرستاد.
موریس کاپیتورن، که برای سخنرانی در دانشگاه یورک به تورنتو دعوت شده بود، روز شنبه در جمع تعدادی از دانشجویان، روزنامه نگاران و ایرانیان مقیم کانادا، در این دانشگاه به سخنرانی پرداخت.
عنوان سخنرانی او “آینده ایران، انقلاب، اصلاحات و یا هرج و مرج” بود.این استاد دانشگاه و سفیرسابق کانادا در اتریش، که در سال های ۶۰ حدود ۳ سال در ایران به سر برده، یک بار هم به عنوان نماینده سازمان ملل، به ایران سفر کرد.
موریس کاپیتورن در آغاز این سخنرانی، با ذکر اینکه نه به عنوان یک استاد دانشگاه، بلکه به عنوان یک دوست و تحسین کننده ایرانیان در داخل کشور و در کانادا در این جمع حاضر است، گفت: “همه ما موافق این نکته هستیم که شرایط امروز ایران بسیار وخیم است و خبرهای بدی می رسد؛ از جمله اینکه حتی مقامات محلی استان ها را از مرکز تعیین و کنترل می کنند، استادان دانشگاه را گزینش و سکولارها را از دانشگاه اخراج می کنند، دانشجویان را ستاره گذاری می کنند. یک اداره اطلاعاتی قدرتمند الان کارهایی را می کند که در دوره ریاست جمهوری قبلی نمی کرد… و بالاخره اتفاقاتی بسیار منفی در ایران روی می دهد.”
گزارشکر سابق حقوق بشر سازمان ملل در باره ایران، اضافه کرد: “اما به نظر من یک مسیر پیشرفت و حرکتی رو به جلو در ایران در حال اتفاق است. ما امروز در دنیای متفاوتی زندگی می کنیم، جهانی که در حال تغییر است و این تغییرات موجب دگرگونی های مهمی در ایران خواهد شد؛ لذا من می خواهم به آن مکانیزمی نگاه کنم که به موجب آن، احتمال تغییر و تحول در سیستم اداره ایران می رود.”
موریس کاپیتورن سپس با بیان اینکه برای عملی شدن این کار باید به زنجیره اتفاقات نگاه کرد، گفت: “اول اینکه ما همه موافقیم که سیاست دولت خاتمی شکست خورد. او با اینکه خیلی پرتحرک بود اما بر بعضی چیزها تاکید زیاد داشت و بر بعضی نداشت. به هر حال فضای بازی برای قضاوت وجود دارد. دوم اینکه موقعیت محافظه کاران در ایران روز به روزدر حال قویتر شدن است و سوم اینکه امیدواریم دخالت خارجی در ایران اتفاق نیفتد و آنطور که سیاست مداران خارجی حدس و گمان می زنند و از آن بحث می کنند اشغال خارجی صورت نگیرد.”
وی در ادامه این بخش از صحبت های خود، افزود: “برای ما خیلی سخت است که بگوییم در این شرایط تغییرات از کجا شروع می شود. برای همین من به انقلاب های دیگر در کشور های دیگر نگاهی می کنم تا روشن شود انقلاب چگونه موجب بوجود آمدن یک توده منتقد شده است.”
موریس کاپیتورن آنگاه با طرح این سئوال که حرکت انقلاب چگونه شروع می شود؟ گفت: “واضح است که عوامل مختلفی در جامعه وجود دارد؛ اما چیزی که من درباره آن صحبت می کنم الزاما حرکت نظامی و به قدرت رسیدن از این طریق نیست، بلکه من درباره توده منتقدی از افراد که دولت نمی تواند در برابرش مقاومت کند صحبت می کنم.”
وی سپس به بررسی عوامل اصلی بوجود آورنده تغییر و تحول در کشور های مختلف پرداخت و موارد زیر را از مهمترین آنها برشمرد: “حرکت ها نظامی و کودتا، کشاورزان - که به دلیل گرسنگی و قحطی برمی خیزند، مانند چین که چنین اتفاقی افتاد - گروههای مذهبی ـ رهروان مسجد و کلیسا و هر چیزی که به مذهب مربوط می شود ـ دانشجویان و استادان آنها که اغلب منشائی برای نیازهای تحولات به شمار می روند، کارگران ـ مانند اعتصاب رانندگان اتوبوس در تهران که چند ماه قبل اتفاق افتاد ـ و بالاخره روشنفکران، که گروههای متشکل را تشکیل می دهند.”
نماینده سابق سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، ترکیب عوامل یاد شده را نیز از نظر دور نداشت و سپس به علل بروز انقلاب در کشورهای فرانسه، ترکیه، تایلند، کره جنوبی، بنگلادش، چین و هلند پرداخت و گفت: “سئوال من این است که آیا یکی از این بحث ها می تواند به اوضاع داخلی ایران ربط داشته باشد؟”
وی در ادامه افزود: “در تغییر و تحول، انواع این عوامل می تواند تاثیر داشته باشد. من الان نمی خواهم از خیزش مسلحانه توده ای صحبت کنم، اما آنچه می دانم این است که مردم ایران نمی خواهند انقلاب سال ۱۹۷۹ را تکرار بکنند.”
موریس کاپیتورن گفت: “ایران در شرایطی است که جمعیت جوان آن که بیشترین بخش جمعیت را تشکیل می دهند اعم از دانشجویان و غیره بیکار هستند و ۶۰ درصد جوانهایی که وارد بازار کار می شوند کار ندارند، کارگران مشکلات زیادی دارند، زنان همین طور… از در عین حال حکومت هم حرف اینان را نمی فهمد و برایشان راه حلی ندارد.”
این استاد دانشگاه در ونکوور کانادا، در ادامه گفت: “باید بدانیم چه اتفاقی می خواهد بیفتد و همزمان مسئله دیگری را هم در نظر بگیریم و آن اینکه رهبر حقیقی از کجا می آید. رهبران معمولا کاریزماتیک هستند، البته رهبرانی که از انقلاب بر میخیزند با آنهایی که در خیابانها پیدا می شوند متفاوت هستند.”
موریس کاپیتورن در بخش آخر صحبت های خود اظهار داشت: “من الان از اتاوا آمده ام و آنها [دولت کانادا] در حال تهیه چهارمین قطعنامه متوالی خود هستند تا به کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل برای محکوم کردن ایران بفرستند. ممکن است همین روزها این را به جریان بیاندازند. البته مقامات ایرانی ها هم از این موضوع آگاهی دارند و خیلی عصبانی هستند.”
وی در مورد نبود گزارشگر دائم برای گزارش نقض حقوق بشر از ایران نیز گفت: “در حال حاضر سازمان ملل ۱۳ گزارشگر دارد در حالیکه قبلا ۲۵ مورد بود و آن را کاهش داده است و من هم کار گزارشگری را تقریبا داوطلبانه انجام می دادم. و دلیل اینکه ایران گزارشگر گرفت این است که آنها در سازمان ملل نقشی نداشتند و مشغول انقلاب و اقدامات بعدی بودند و ازطرفی هم نامه های دبیر کل نامه سازمان ملل را جواب نمی دادند.”
منبع: روزآنلاین، حسن زارع زاده اردشیر
