همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
سعید حجاریان، از شورای علوم سیاسی و محسن کدیور، از شورای فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس اخراج شدند.
به گزارش خبرنگار “ایلنا”، در ادامه برخوردهای صورتگرفته با اساتید دانشگاهها، قرارداد سعید حجاریان و محسن کدیور با شورای علوم سیاسی و شورای فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس در سال جدید تحصیلی دانشگاهها تمدید نشده است.
به این ترتیب ارتباط سعید حجاریان با این دانشکده قطع خواهد شد اما محسن کدیور به عنوان عضو هیات علمی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس کماکان به تدریس در این دانشگاه ادامه میدهد.
کدیور تا سال تحصیلی گذشته مدیریت گروه فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس را بر عهده داشته است.
محسن کدیور با تایید این خبر به خبرنگار “ایلنا”، گفت: طبق آییننامهها و مقررات دانشگاهها همه اعضای گروههای علمی و آموزشی دانشگاهها به عضویت شورای تخصصی این گروهها درمیآیند. گروه آموزشی فلسفه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس چهار عضو دارد که از بین آنها تنها با من برای عضویت در شورای تخصصی گروه فلسفه قراردادی عقد نشده است.
به گفته کدیور, وی پیش از این از دیگر شوراهای این دانشگاه از جمله شورای تحصیلات تکمیلی و شورای نظارت دانشگاهها نیز کنار گذاشته شده است.
کدیور این برخورد را در ادامه برخوردهای صورتگرفته با دانشگاهیان و بازنشسته کردن اساتید ارزیابی کرد و گفت: چون سن من در حدی نیست که بازنشسته شوم، برخورد با بنده را با این شیوه آغاز کردهاند, پیش از این نیز مشکلاتی را برای سفرهای خارجی و ملاقات من با اساتید دیگر کشورها به وجود آورده بودند.
کدیور با اشاره به برخورد مشابه با سعید حجاریان و کنار گذاشتن وی از شورای تخصصی علوم سیاسی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس، گفت: از میان صد عضو هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس ما دو نفر عنصر نامطلوب شناخته شدهایم. نمیدانم این اقدامات از داخل دانشگاه صورت میگیرد یا از بیرون دانشگاه و به وزارت علوم فشار وارد میشود. رییس دانشگاه حدود چهار ماه پیش به من گفت که تحت فشار است البته نمیدانم این سخن صحت دارد یا نه؟
به گفته کدیور، به نظر میرسد ارادهای سیاسی در پی آن است که دانشگاهها را از اساتیدی که از جریان حاکم متفاوت فکر میکند، پاک یا برای آنها محدودیت ایجاد کند.
کدیور تصریح کرد: با توجه به هزینه برخورد قضایی با اساتید و دانشجویان، به نظر میرسد کمیتههای انضباطی دانشگاهها به جای قوه قضاییه نیز مسوولیت برخورد با دانشجویان فعال و مدیران و روسای دانشگاهها مسوولیت محدود کردن فعالیت اساتید دگراندیش را برعهده گرفتهاند.
وی با بیان اینکه به سمتی پیش میرویم که در دانشگاهها هیچ نوع تفکری امکان بروز نداشته باشد, گفت: برخی برخوردها با اساتید به دلیل پایگاه علمی و محبوبیت اساتید صورت میگیرد, اساتیدی مورد بغض قرار میگیرند که به لحاظ علمی از جایگاه بالایی برخوردارند.
کدیور افزود: دکتر سروش به نحوی مورد فشار قرار میگیرد که امکان فعالیت علمی در دانشگاهها را نداشته باشد یا مجتهد شبستری با ۱۹ سال سابقه، بازنشسته میشود، در حالی که دانشگاهها به تدریس آنها نیاز دارند.
