همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
فعالان دانشجویى چندى است با تدابیر جدیدى از جمله ممانعت از ورود دانشجوى یک دانشگاه به دانشگاه دیگر مواجه هستند. این روش که اینک در دانشگاه ”امیرکبیر“ پیاده مىشود، چیزى است که در آیین نامههاى انضباطى دانشگاهها قید نشده است. دانشجویان اینگونه اقدامها را نشانى از کنترل بیشتر محیطهای دانشجویی و امنیتى کردن آن میدانند. على عزیزى نایب دبیر انجمن اسلامى دانشگاه امیر کبیر در مصاحبه با دویچه وله، به این موضوع مىپردازد.
مصاحبه: مهیندخت مصباح
آقاى عزیزى به نقل از مسئول دانشگاه امیرکبیر دستور ممنوعالورود کردن دانشجویان این دانشگاه از بیرون صادر شده است. آیا شما اطلاعات بیشترى در این زمینه دارید؟
على عزیزى: در رابطه با ممنوع الورود شدن دانشجویان به دانشگاهها باتوجه به اینکه این قضیه در ظرف قانون گنجانده نشده، این تصمیمات از خارج از دانشگاه و نهادهاى دیگر گرفته مىشود. بحث ممنوع الورود کردن دانشجویان به امیرکبیر دو جنبه دارد: یکى اینکه بعضى دانشجویان خود این دانشگاه ممنوع الورود شدهاند که این شامل اعضاى دوره قبل شوراى مرکزى انجمن دانشگاه و یکى از اعضاى جدید این دوره آقاى عباس حکیمزاده مىشود که حکمى برایش صادر شد شامل یک دوره تعلیق از فعالیتهاى آموزشى. دوم اینکه ممنوع الورود شدن برمىگردد به ورود به دانشگاههاى دیگر. طبق قانون دانشگاهها، دانشجویان حق دارند از محیط دانشگاههاى دیگر براى پژوهش و کارهاى آموزشى استفاده کنند، به این صورت که در مراکز علمى، کتابخانهها و وب سایتها و امکانات دیگر دانشگاهها اجازه حضور داشته باشند. طبق قاعده جدید دانشجویان دانشگاههاى دیگر مجاز به ورود به امیر کبیر نیستند. گویا مسئول حراست گفته که این دستور از بیرون صادر شده است.
بحث مىشود که نهادهاى امنیتى این پروژه را تدارک دیدهاند براى کنترل بیشتر. به نظر شما از چه نهادى مىتوان نام برد؟ به چه قصدى اینکار میشود؟
على عزیزى: البته من احساس مىکنم این ادعا از سوى مسئول حراست ممکن است واقعى باشد و ممکن هم هست فرافکنى و سلب مسئولیت باشد. دانشگاه رییس دارد و رییس تامالاختیار است و آنها مىگذارند از بیرون دانشگاه به آنها دستور داده شود؟ این خود شانه خالی کردن از مسئولیت قانونى خودشان است. ولى اصلا جریانى وجود دارد که تلاش مىکند نه تنها یک دانشگاه، بلکه تمام دانشگاههاى سراسر کشور را با اعمال یکسری قوانین مورد نظر خود کنترل کند تا دانشجویان و جامعه دانشجویى صدایش تنها وابسته به حکومت باشد. تلاش میشود صداهاى انتقادى ساکت شود.
به نظر شما این سیاست تا چه اندازه موفق بوده؟ دانشگاهها الان آرامترند یا این موجب شده اعتراضها حتى بیشتر هم بشوند؟
على عزیزى: اعتراضهاى چند روز اخیر دانشگاه امیرکبیر که بازتاب بسیار گستردهاى هم در رسانههاى داخل و خارج داشت، نشان داد که این سیاست غلط است. آنچه پشت میز مدیران تصمیم گیرى مىشود، در حوزه عمومى دانشگاه و جایى که دانشجویان در آن فعالیت مىکنند، غیرقابل اجراست چرا که آنها تبعیت از مدیریت دانشگاه ندارند و ارتباط مدیریتى بین دانشگاه و دانشجویان وجود ندارد. اینگونه فعالیتها نه تنها موجب خاموشى افراد نشده، بلکه صداها بالاتر هم رفته است. در گذشته هم همینطور بوده است.
خبر جدیدى از وضع دانشجویان به اصطلاح ستاره دار دارید؟
على عزیزى: متاسفانه امروزه در کشور ما همانطور که هتلها ستاره دارند، دانشجویان هم گرفتار ستاره شدهاند. دانشجویان دو ستاره با تلاش و پیگیرى اعضاى فعال دفتر تحکیم وحدت با تعهدى که دانشگاه از آنها گرفته، ثبت نام شدند. در خود دانشگاه ما بودند دانشجویان دو ستاره اى که بارها از سوى گزینش رد شدند اما در نهایت وزارت علوم یک قدم عقب رفت و آنها ثبت نام شدند اما فشارى که روى سه ستارهاىها هست، همچنان وجود دارد و دانشگاه و وزارت علوم کماکان مانع ثبت نام اینها مىشوند. وزارت علوم تلاش می کند بگوید اینها اصلا پذیرفته نشدهاند در دانشگاهها درحالیکه چنین نیست.
چه خبر جدید دیگر از اوضاع عمومی دانشگاه امیر کبیر؟
على عزیزى: این روزها انتظامات دانشگاه به ضرب و شتم بچهها مىپردازد. قبل از این، انتظامات دانشگاهها مثل ادارهها، وظیفه کنترل و نظم بخشی به دانشگاه را داشتند و اصولا یک ارگان ادارى بودند اما متاسفانه با سیاستهایى که این روزها اعمال مىشود، انتظامات زیرمجموعه حراست و حالتى نظامى پیدا کرده است. به این ترتیب که در اعتراضها حضور پیدا کرده و با دانشجویان درگیر مىشوند. الان یکى از دانشجویان که مورد ضرب و شتم قرار گرفته، شکایت کرده از اینکار غلط انتظامات دانشگاه.
