همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
دکتر هاشم آقاجری اظهار داشت: «جنبش دانشجویی در این شرایط حاکم باید بدون ناامیدی و باعقلانیت، تدبیر و دوراندیشی و درعینحال اراده و تصمیم مستحکم فعالیتش را ادامه دهد؛ همانطور که همچنان هم ادامه میدهد چرا که اگر این روشها مفید بود تا به حال دانشگاه باید قبرستان میشد.»
این استاد دانشگاه در گفتوگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، تصریح کرد: «برای بیرون آمدن از فضای رکود و رخوت سیاسی حاکم و ایجاد نشاط و تحرک در دانشگاه نباید امنیت و آزادی آنها را سلب کرد، یعنی لازم نیست صاحبان قدرت کاری انجام دهند؛ فقط امنیت و آزادی در دانشگاه را تهدید نکنند.»
وی ادامه داد: «اینکه دانشجو دوره لیسانس که برای دفاع از حق، اعتراض و با اعلام نظراتش فعالیت کرده با پروندهسازی به زندان محکوم یا در کمیته انضباطی تعلیق یا پس از پایان درس در دوره کارشناسی ارشد پذیرفته نمیشود، تأثیر منفی در دانشجو خواهد گذاشت.»
آقاجری، با بیان اینکه این برخوردها حاوی این پیام است که نتیجه فعالیت مستقل سیاسی و اظهارنظر در رابطه با مسائل مختلف کشور محرومیت از تحصیل یا تعلیق از ترم تحصیلی یا حتی زندان است، اظهار داشت: «در صورت عدم سلب امنیت و آزادی دانشجویان، آنها صحبتهای زیادی برای طرح دارند.»
این استاد دانشگاه، فعالیت بدون امنیت و آزادی و به صورت کنترل شده در فضای گلخانهای را فعالیت مصنوعی دانست و تصریح کرد: «دانشجویان زمانی جلب فعالیت میشوند که احساس آزادی و امنیت برای فعالیت سیاسی و اجتماعی در دانشگاه داشته میشوند، بنابراین از این آقایان خواستارم که با دانشگاه برخورد سیاسی و امنیتی نکنند و اجازهی ورود نهادهای امنیتی و اطلاعاتی را به دانشگاه ندهند و سعی نکنند که محیط دانشگاه را پلیسی یا نظامی کنند.»
وی، ادامه داد: «در صورتی که اجازه فعالیت به دانشجویان با هر عقیده و ایدئولوژی و مرام و مسلک داده شود، دانشجو در دانشگاه با تمرین آزادی تنوع و اندیشه، تکثر، انتقادپذیری و انتقادگری میتواند در رشد جامعه مؤثر باشد ولی با نبود چنین فضایی چگونه انتظار رشد جامعه را خواهیم داشت؟»
آقاجری، ادامه داد: «در صورتی که توده مردم در خیابان و دانشجو در دانشگاه نتواند اعتراض کند آیا امیدی به رشد به شکوفایی جامعه وجود دارد؟»
وی در ادامه تاکید کرد که باید به بررسی فعالیت دانشجویانی که در مقطع کارشناسی ارشد ثبتنام نشدهاند، پرداخت.
این استاد دانشگاه، در پایان با توصیه به جنبش دانشجویی مبنی بر ناامید نشدن در هر شرایطی، گفت: «در شرایطی فعالیت دانشگاه به دلایلی با رکود مواجه میشود، اما در دوره بعد مطمئنا با قدرت و شدت بیشتری انرژی و پتانسیل خود را در دانشگاه نشان خواهد داد.»
