همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
متن کامل این بیانیه به این شرح است:
دانشگاهیان عزیز پلی تکنیک
همان طور که مستحضرید پلی تکنیک که سرمنشا شکل گیری شوراهای صنفی در دانشگاه های کشور به عنوان نمایندگان قانونی و به حق چندین هزار دانشجو در حفظ حقوق و فضای دانشجویی و رسیدگی به مطالبات صنفی تمامی اقشار دانشجویان می باشد مدت هاست که به تدریج فضایی را تجربه می کند که این فضا از آن چه آرمان ها اهداف جنبش دانشجویی نامیده می شود، فاصله ای بسیار دور دارد و جریان سازان این فضا سعی دارند تا با تحمیل نوع خاصی از تفکر که هیچ جایگاه دانشجویی ندارد، جنبش دانشجویی را از مسیر مطلوب و مورد نظر خود خارج کند و به نظر می رسد در این راه از هیچ امری حتی زیر پا نهادن رای و نظر هزاران دانشجو ابایی نداشته باشد.
در همین راستا در اقدامی حیرا آور، خردادماه امسال حدود ۲۸۰۰ رای دانشجویان به منتخبین انجمن اسلامی دانشجوران را نادیده گرفته شده و با انحلال این مجموعه، مجوز تاسیس و فعالیت تشکلی با همین نام را بدون هیچ گونه انتخاباتی به گروهی حدودا ۳۰ نفره داده شده است و جالب تر آن که این گروه برای کسب وجهه به موضوع تکراری خوابگاه پرداخته و با مضامینی آمرانه اقدام به نامه نگاری با شورای صنفی دانشجویان نموده است، در حالی که صلاحیت این افراد برای پیگیری مطالبات دانشجویان ابهام زیاد می باشد.
لذا شورای صنفی دانشجویان به نمایندگی از چند هزار دانشجوی پلی تکنیکی با بیان این که هویت هر مجموعه دانشجویی با رای مستقیم دانشجویان تعریف می شود، اعلام می دارد که تا وضعیت هتک حرمت و بی اعتنایی به آرای حدود ۲۸۰۰ دانشجو مشخص نشود، تنها آن «انجمن اسلامی دانشجویان» را به رسمیت می شناسد که از سوی عموم دانشجویان انتخاب شده است.
پیرامون وقایع اخیر دانشگاه و کشمکش های رخ داده بیان این مطلب از سوی شورای صنفی دانشجویان – به عنوان تنها تشکلی که در حال حاضر نمایندگی دانشجویان را بر عهده دارد – ضروری به نظر می رسد که از آن جا که شورای صنفی دانشگاه همواره حاکم شدن فضای منطق و گفتگو در دانشگاه را به صلاح جو عمومی دانشجویان می داند، و دانشجویان را به آرامش و گفتمان دعوت می کند. هیچ گاه با درگیری های این چنینی و بعضا بی حرمتی و افترا نمی توان اذهان عمومی دانشگاه را متقاعد کرد و هیچ تشکلی بدون همسویی با افکار دانشجویان نمی تواند به حیات فعال ادامه بدهد. در راستای حاکم شدن چنین فضایی، شورای صنفی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر از هیچ کوششی فروگذار نخواهد کرد و آماده بررسی و حل و فصل مسائل اخیر می باشد و از مدیریت دانشگاه تقاضای کمال همکاری در این زمینه را دارد.
شورای صنفی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر(پلی تکنیک تهران)
