همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
روابط عمومی دانشگاه صنعتی امیرکبیر با ارسال نمابری دربارهی گزارش تجمع و تریبون آزاد جمعی از دانشجویان در دانشگاه صنعتی امیرکبیر نکاتی را عنوان کرده است.
در این نمابر آمده است: «نظر به درخواست انجمن اسلامی دانشجویان مبنی بر برگزاری میزگردی با عنوان «مدیریت راهبردی رهبری و چالشهای ملی» با حضور برخی از اعضای مجلس خبرگان رهبری، موضوع در هیأت نظارت دانشگاه بررسی و مورد موافقت قرار گرفت. میزگرد مذکور، براساس موافقت هیأت نظارت دانشگاه روز سهشنبه ۲۵ مهرماه در تالار اجتماعات مرکزی دانشگاه برگزار شد.
نظم این جلسه، توسط تعداد اندکی از دانشجویان که اکثرا دارای سابقه اخلال در نظم دانشگاه هستند، مختل گردید. برگزار کنندگان میزگرد، به منظور جلوگیری از هرگونه تنش و اختلال در نظم عمومی دانشگاه، ادامه مراسم را در مسجد دانشگاه برگزار کردند. بدیهی است مدیریت دانشگاه، ضمن حمایت از هرگونه فعالیتهای قانونی صنفی و دانشجویی، با هرگونه رفتار هنجارشکنانه و برهمزننده نظم عمومی دانشگاه مطابق مقررات برخورد خواهد کرد».
در این زمینه علی عزیزی، عضو شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر، به خبرنگار ایسنا گفت: طبق قانون اساسی اگر تجمعی بدون حمل سلاح باشد هیچ مشکلی نخواهد داشت. ما مانع حضور هیچ سخنرانی در آمفی تئاتر نشدیم، حتی یکی از دعوت شدگان در آمفی تئاتر حضور داشتند و خودشان بعد از مدتی تصمیم گرفتند از آمفی تئاتر خارج شوند.
وی افزود: باقی سخنرانها با توجه به شناختی که نسبت به انجمن پیدا کرده بودند داوطلبانه برنامهشان را لغو کردند. حضور دانشجویان در آمفی تئاتر کار غیرقانونی نبوده است و هر دانشجویی حق دارد در برنامهی حضور پیدا کرده و نظرات و اعتراضات خود را در برنامه بیان کند.
این فعال دانشجویی، با بیان اینکه بزرگترین اشتباه رییس دانشگاه صفآرایی انتظامات در مقابل دانشجویان بوده است، تصریح کرد: انتظامات مانع حضور دانشجویان در آمفی تئاتر شده بودند، اگر این برنامه قانونی بوده است، دانشگاه توضیح بدهد که چرا دانشگاه مانع حضور دانشجویان شده بود و این موضوع باعث درگیری نیز شد.
وی ابراز عقیده کرد: اولین افرادی که آمفی تئاتر را ترک کردند، برگزار کنندگان جلسه بودند. به همان اندازه که آنها صحبت کردند اعضای انجمن منتخب دانشگاه نیز در آنجا صحبت کردند و وصل مجدد سیستم صوتی آمفی تئاتر توسط مسوولان آمفی تئاتر صورت گرفت، مصداق این موضوع بود که صحبت کردن دیگر بچهها غیر قانونی اعلام نشد.
عزیزی، با بیان اینکه دانشجویان به صورت مسالمتآمیز از دانشگاه خارج شدند، گفت: هیچ خسارتی به آمفی تئاتر دانشگاه وارد نشد و دانشجویان تنها نظرات و خواستههای خود را مطرح کردند.
وی در پایان اظهار داشت: رییس دانشگاه، به جای اینکه تلاش کنند که در فضای عمومی دانشگاه مجموعهای را جا بیندازند، اندکی از خواستهها و برنامهای که خود مدنظر دارند، کنار بگذارند و با رای و نظر دانشجویان فضای دانشگاه را به ما قبل آن برگرداند. قطعا اعضای ما برای جایگاه حقوقی و اخلاقی مدیریت دانشگاه ارزش زیادی قائل هستند و حاضرند در صورت فراخوان ایشان مبنی بر حل مشکل مذاکراتی را با ایشان انجام دهند.
