روزبهانی، مدیرکل فرهنگی منصوب دکتر رهایی، این کانون ها را بنا بر صلاح دید شخصی خویش تعطیل و هر چه که نمایانگر وجود چنین کانونهایی بوده را به انبار دانشگاه منتقل کرده است. کمی که در این ارتباط کنکاش کنید می شنوید، روزبهانی در اسفندماه گذشته دستور داده بوده است"کانون قرآن صرفا به حفظ و قرائت قرآن بپردازد و به هیچ برنامه پژوهشی و تحلیلی در مورد قرآن مجوز داده نشود"و با این وجود از خود می پرسی که به راستی معنای آیه "کتاب انزلناه الیک مبارک لیدبروا آیاته و لینذکر اولواالباب" (کتابی است پر از برکت و فایده که بتو نازل کردیم تا مردم در آیات آن بیندیشند و روشنفکران یادآور شوند) در تفسیر مدیران منصوب شده از سوی دولت نهم چیست؟ و با وجود چنین مسئولانی دیگر چه نیازی به تربیت مفسر در حوزههای علمیه وجود دارد؟
در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
سه شنبه هفته پیش SMS کوتاهی به دستم رسید. درست مثل خبرهای خرداد، تیر، مرداد و حالا شهریور: “کیوان انصاری بازداشت شد”. و باز طبق معمول نه در مطبوعات خبری بود (و مگر روزنامه ای هم باقی مانده؟!!) نه در سایتها. در مملکتی که پر طرفدارترین و مطرح ترین روزنامه هایش، خبر دیدار مصباح و هاشمی (!) را تیتر یک می کنند و از ترس گردن کلفتی دادستان جرات درج خبر بازداشت منتقدین حکومت را ندارند، غیر طبیعی هم نیست اگر در روز روشن، چند تا بچه که تازه سبیلشان سبز شده و اصلاً خبر ندارند در هیچ خراب شده ی متمدنی، کسی را بی دلیل و بدون حکم “دادگاه” در سیاه چال یا قفس (اگر باور ندارید در باره زندان ۹۵ سپاه تحقیق کنید!) حبس نمی کنند، امثال ” عابد” و ” کیوان” را بازداشت کنند.
… صبح روز سه شنبه ۲۸ شهریورماه، “کیوان انصاری” عضو شورای مرکزی سازمان دانش آموختگان ایران (ادوار تحکیم وحدت)، دانشجوی دکترای پلیمر دانشگاه صنعتی امیرکبیر و نایب دبیر سابق انجمن اسلامی پلی تکنیک تهران، بوسیله گروهی ناشناس، و همچون همیشه، بدون اعلام خبر دستگیری، اعلام دلایل آن و طی شدن مراحل قانونی، بازداشت و به عبارت بهتر ربوده شد …
هر روز که می گذرد، پرونده قطور نقض حقوق بشر جمهوری اسلامی، سیاه تر از گذشته می شود. از زمانی که ریاست جمهوری توسط حلقه امنیتی-نظامی اشغال شد، موج بی سابقه ای از این دست برخورد ها کشور را فرا گرفته. اصلاً ما ایرانی جماعت یادمان رفته مهمترین وظیفه ی هر دولتی ایجاد امنیت و رفاه شهروندان است. رفاه را که خوابش را هم نمی بینیم، اما مساله “امنیت” دیگر خیلی جالب شده. در این مملکت قاچاقچی های مواد مخدر یا دزد های دولتی (همان ها که قرار بود معرفی شوند!) امنیتشان از یک فعال دانشجویی بیشتر است.
… برخورد های صورت گرفته با نهاد های مستقل و منتقد و اخلال در روند فعالیت آنها، از جمله “خانه احزاب”، “سندیکای کارگران شرکت واحد”، “کانون وکلای دادگستری”، “انجمن صنفی روزنامه نگاران”، “کانون مدافعان حقوق بشر” و بویژه “انجمن های اسلامی”، “دفتر تحکیم وحدت” و “سازمان دانش آموختگان ایران”، در طول تنها یک سالی که از فعالیت دولت جدید می گذرد، موجب حیرت تمامی فعالان حقوق بشر از توان ماشین سرکوب دولت جدید شده است. همچنین طیف گسترده ای از فعالان سیاسی، حقوق بشر، دانشجویی و حتی فرهنگی، آماج تعارضات دولت به مرزهای آزادی بیان، حقوق مدنی و شهروندی و امنیت ملت قرار گرفته اند. “علی اکبر موسوی خوئینی”، “یاشار قاجار”، “عابد توانچه”، “منصور اوسالو”، “احمد باطبی”، “پیمان مسکین خدا”، “هومن کاظمیان”، “رامین جهانبگلو” و بویژه “ولی الله فیض مهدوی” و “شهید اکبر محمدی”، و “امروز کیوان” انصاری شاهدان این دست اندازی ها هستند …
تمامی بازداشت شدگان و از جمله “کیوان” بدون اعلام جرمی، مدت های طولانی در مکانی بدون تماس با دنیای خارج نگهداری می شوند، و دست آخر از میان اخبار مطلع می شویم، یکی از جرم های همیشگی، همچون “اقدام علیه امنیت ملی”، “تشویش اذهان عمومی”، “ارتباط با بیگانه (!!!)” و یا “جاسوسی” به آنان نسبت داده شده است.
… دستگیری های خودسرانه این افراد نشان دهنده ی وضعیت خطرناک آزادی های دانشگاهی و آزادی بیان و نهایت عدم امنیت و بی قانونی در ایران امروز است …
در مملکتی که صد سال برای آزادی و حاکمیت قانون مبارزه کرده، هنوز دانشجویان، فعالان حقوق بشر و حتی نمایندگان ملت، بدون حکم دادگاه بازداشت می شوند و حتی خبر بازداشتشان هم اعلام نمی شود. دولتمردان چنان از “نظام” حرف می زنند که انگار نمی دانند “نظام” موظف به تامین و حفظ حقوق ملت است. بی جهت نیست کسانی که امروز کلیه حقوق ملت را یک به یک زیر پا می گذارند و از رهگذر آن منافع و موقعیت خودشان را تامین می کنند، این همه بر مشروعیت الهی “ولایت فقیه” و احتمالاً به تبع آن “نظام جمهوری اسلامی” تاکید دارند. چرا که در آن صورت این مردمند که موظف به تامین و حفظ حقوق حکومت اند. نگران کننده تر آنکه این روزها، آنقدر بازداشت نویسندگان، روزنامه نگاران، دانشجویان، پژوهشگران (و البته با اخبار خوشحال کننده روزنامه “جمهوری اسلامی”، به زودی نقاشان، کاریکاتوریست ها، آهنگ سازان و …) به دفعات تکرار می شود و آنقدر حبس مخالفان نظام خارج از چارچوب های قانونی برایمان طبیعی شده است، و البته آنقدر زندان ها و تیم های امنیتی جمهوری اسلامی، سابقه درخشانی در مهمان نوازی و مهرورزی با دستگیر شدگان دارند، که سطح خواسته هایمان تا حد زنده ماندن افراد در دست آدم ربایان کاهش پیدا کرده است! که دیگر شکنجه، تهدید، فشار بر افراد خانواده، حمله به منزل و تفتیش و ضبظ وسایل شخصی و … امری عادی به حساب می آید.
… دولت فعلی از آنجا که توانایی و شایستگی اداره مملکت را ندارد، همچون هر حکومت متحجر دیگری تلاش می کند تا با پیگرد، بازداشت، وارد آوردن انواع فشارها و حتی حذف فیزیکی مخالفان خود (چه افراد و چه نهاد ها) از میزان انتقادات بکاهد …
جالب تر آنکه سطح خواسته های منتقدین و فعالان سیاسی نیز بسیار نازل است. اگر خدای ناکرده یکی از این امت شهید پرور به خود اجازه دهد از این پدیده هزاره سوم بپرسد: “کی به تو وکالت داد که رییس جهور شوی و با آن اظهارات خردمندانه ات (!) راجع به اسرائیل و هولوکاست و نظم جهانی و با آن دیپلماسی دلیرانه و عزتمندانه (!) در مورد پرونده هسته ای، ایران را هم در نظر افکار عمومی، هم در نظر اروپا و آسیا و سازمان ملل و … خطرناک جلوه بدهی و مملکت را در آستانه جنگ قرار بدهی؟!!” چه به روزش خواهند آورد؟ پر واضح است که پاداشش بهتر از “عابد” و “یاشار” نخواهد بود: ۵۰ روز انفرادی.
… شایسته است اجماع نخبگان سیاسی ایران، به جای لیست انتخاباتی خبرگان و یا شوراها، بر حاکمیت قانون، حق حاکمیت ملی، و عدم تعرض به آزادی های اولیه از سوی حکومت باشد. این تنها راهی است که با استفاده از آن می توان در برابر بی عدالتی، بی کفایتی و ظلم دستگاه حاکمه ایستاد و اعتراض کرد …
تنها این را می دانم که هر گام عقب نشینی در برابر این وضع، جز قوت بخشیدن به آن نتیجه دیگری ندارد. بیاییم پیش از آنکه دیر شود و کار “کیوان” مانند “مهندس موسوی” به جرم سازی و اعتراف گیری و توبه سازی بکشد، کاری کنیم. “کیوان انصاری” در زندان تحت سخت ترین فشار هاست و کسی که خود طعم زندان در جمهوری اسلامی را نچشیده باشد، حتی تصور وضعیت او هم برایش مقدور نیست.
“کیوان انصاری” حق دارد در سرزمین مادری اش از امنیت، آرامش، آزادی بیان، حقوق انسانی و شهروندی برخوردار باشد.
“کیوان انصاری” باید آزاد شود.
