همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
نیمسال تحصیلی جدید در حالی شروع شده است که این روزها دانشگاه و سرنوشت آن در دست افرادی قرار گرفته است که عملکرد و نوع نگاه آنها به فضای دانشگاه تناسبی با اهداف، رسالت و جایگاه جامعه دانشگاهی پلی تکنیک تهران ندارد.
گویی آنها که این روزها بر مسند مدیریت دانشگاه نشسته اند نمی دانند دانشگاه چگونه جایی است و برای چه ایجاد شده است؟
قطعا اگر تناسبی بین تفکرات مدیریت و اهداف دانشگاه می بود اینگونه فضای خدمت رسانی مدیریت به دانشجو به سخره جمعی کوته فکر در نمی آمد و مدیریت دانشگاه نظارت انجمن اسلامی منتخب دانشجویان را بر نوع و کیفیت خدمات ارائه شده دانشگاه می پذیرفت.
دانشجویان آگاه و فهیم پلی تکنیک تهران
همانگونه که آگاهید همیشه در سالهای گذشته با شروع نیمسال تحصیلی دانشگاه، مطالبات دانشجویان با پیگیری انجمن اسلامی منتخب دانشجویان پلی تکنیک و نظارت آن بر عملکرد مدیریت در حوزه های دانشجویی به وضوح مشاهده می شده است.
اما در شروع نیمسال تحصیلی جدید به دلیل نگاه تنگ نظرانه مدیریت دانشگاه، این تشکل دانشجویی در نگاه آن مدیریت کم رنگ تر شده است. این در حالی است که انجمن اسلامی منتخب دانشجویان به همراه تمامی دانشجویان کماکان در صدد احقاق حقوق دانشجویان بوده و خواهد بود. لذا بر این اساس لازم می دانیم نکاتی را در همین زمینه که احساس می شود حقوق دانشجویان در حال پایمال شدن است متذکر شویم و در صورت عدم اصلاح این موارد انجمن اسلامی منتخب دانشجویان دانشگاه بر خود فرض می داند این خواسته ها را به نمایندگی از طرف کلیه دانشجویان پلی تکنیکی پیگیری نماید.
۱. اردوی پیش دانشگاهی
برگزاری نامناسب اردوی پیش دانشگاهی ورودیهای ۸۵ که فاقد نظم و برنامه خاصی برای دانشجویان ورودی جدید بوده است، ریشه در بسیاری از تنگ نظری ها و سیاسی کاری های مدیریت دانشگاه دارد که با تخریب انجمن اسلامی منتخب دانشجویان دانشگاه آغاز شده و در حال گسترش برای حذف تفکر اصیل دانشجو در تشکلهای دانشجویی، شوراهای صنفی و کانونهای فرهنگی – هنری می باشد.
مدیریت معاونت دانشجویی با نشان دادن چراغ سبز به بسیجیان دانشگاه درصدد حذف فعالین دانشجویی از اردوی پیش دانشگاهی برآمد و با سوءاستفاده از تعطیلات تابستان و عدم ارائه بودجه مناسب به تشکلهای اصیل دانشجویی، این مجموعه ها را در برگزاری و ارائه محصولات فرهنگی مناسب و در شان دانشگاه صنعتی امیرکبیر در فشار بسیار شدیدی قرار داد. عملکرد یک ماهه مجریان برگزاری این اردو و نوع برخورد و نگاه آنها به فعالیتهای دانشجویی به روشنی برگزاری اردویی با کیفیت نامطلوب را برای دانشجویان ورودی جدید نوید می داد و در نهایت نیز پیش بینی انجمن اسلامی منتخب دانشجویان به واقع پیوست. بدیهی است که مسئولیت کاستیهای این اردو در درجه نخست بر عهده معاون دانشجویی دانشگاه (دکتر عطائی پور) و سپس دخالتهای بی مورد نهاد شبه نظامی بسیج می باشد.
۲. خوابگاه های دانشجویی
مدیریت اداره امور خوابگاه ها پیش از هر نکته و مساله ای باید بداند که پلی تکنیک یک دانشگاه دانشجو محور بوده و اداره تحت آن مدیریت نیز نه تنها جدای از این نفس حاکم بر دانشگاه نیست، بلکه خوابگاه ها بیش از هر زیر مجموعه معاونت دانشجویی نیازمند حاکم بودن اراده دانشجو بر آن است؛ چرا که خوابگاه به عنوان خانه اصلی دانشجویان حکم مامنی امن و ماوایی آرامش بخش برای دانشجو دارد نه اینکه محلی برای به رخ کشانیدن اراده مدیران معاونت دانشجویی و مکانی برای به تحت سلطه کشانیدن خواسته های مدیریت اداره امور خوابگاه ها باشد.
بر این اساس لازم به ذکر است که:
الف) از آنجا که معتقدیم همچنان همانند گذشته داشتن خوابگاه مناسب حق مسلم هر دانشجوی پلی تکنیکی می باشد، برخورد نامناسب مجموعه مدیریت اداره امور خوابگاه ها با دانشجویان مراجعه کننده برای دریافت خوابگاه، عملی متناسب با شان دانشجوی دانشگاه نبوده و نشان از بی کفایتی آن مدیریت در نوع برخورد با دانشجو را دارد.
ب) در حالیکه درخواست دانشجویان بعضا غیر همفکر با آن مدیریت و یا دانشجویان مستقل که وابسته به هیچ تفکر خاصی در دانشگاه نیستند به دلایل واهی و توجیهات آن مدیریت رد می گردد مشاهده می شود که افراد همفکر با آن مدیریت و وابسته به نهادهای شبه نظامی در ترکیب اسکان جای داده می شوند. به نظر می رسد این تبعیض در ارائه خدمات دانشجویی به دانشجویان در حالی صورت می گیرد که مدیریت دانشگاه، مطلوب خود را در کنترل فضای دانشگاه و خوابگاه ها دیده است و این نخستین باری است که شبه نظامیان در مسند تصمیم گیری خوابگاه ها نشسته اند.
ج) شروع نیمسال تحصیلی جدید و گذشت چندین روز از آغاز آن در حالی صورت پذیرفته است که هنوز تعداد زیادی از دانشجویان دانشگاه از ورودی های مختلف ( به خصوص ورودی های جدید) اسکان داده نشده اند و این مورد در شرایطی اتفاق افتاده است که مدیریت اداره امور خوابگاه ها مدعی پر شدن تمامی ظرفیت خوابگاه های خود شده است؛ این در حالی است که نه تنها ظرفیتی از خوابگاه های پلی تکنیک کاسته نشده است، بلکه خوابگاه های جدیدی نیز به ظرفیت اسکان اضافه شده است.
۳. اداره امور تغذیه
الف) از آنجا که تفکر حاکم بر مدیریت این اداره از ابتدا قائل به پذیرش رای و نظر نمایندگان دانشجو بوده است و انتخاب نوع و بررسی کیفیت غذای سلف سرویس با نظر دانشجویان منتخب صورت گرفته است ثمرات چنین تصمیمی در کیفیت غذای سلف سرویس هنوز قابل مشاهده می باشد.
ب) کاهش فضای سلف سرویس دانشجویان دختر در ابتدای نیمسال جاری و جابجایی بوفه های دانشجویی قطعا فضای پرازدحام سلف سرویس را با مشکلات عدیده ای مواجه خواهد نمود که قطعا در شرایطی که فضای آموزشی دانشگاه هر روز رو به توسعه است، کاهش ارائه خدمات رسانی به دانشجویان نشانه بی کفایتی مدیریت حاکم بر معاونت دانشجویی دانشگاه می باشد.
۴. انتظامات دانشگاه
الف) آموزش نظامی انتظامات دانشگاه (که در تابستان توسط نیروهای نظامی و با حضور سردار طلایی صورت گرفته است) برای دانشجویان دانشگاه امری غیرقابل پذیرش است و استنباط می شود که چنین رویه ای بی دلیل نبوده و اراده ای برای گسترش فضای نظامی گری در دانشگاه وجود دارد. این حادثه نه تنها به ایجاد فضای امن در دانشگاه کمکی نمی کند بلکه موجب جولان دادن هر چه بیشتر شبه نظامیان در دانشگاه می گردد و عواقب چنین رویه ای بر عهده مسئولان ذینفع (اداره حراست و اداره کل امور اداری دانشگاه) می باشد.
ب) کشانیدن پای پرسنل زحمت کش انتظامات به حوزه فعالیتهای دانشجویی و قلع و قمع نمودن نشریات دانشجویی در زیر پای انتظامات دانشگاه ثمرات بسیار خطرناکی برای مدیریت دانشگاه خواهد داشت که قطعا رئیس انتصابی دانشگاه (دکتر رهایی) از این نتایج بی بهره نخواهد بود.
انجمن اسلامی منتخب دانشجویان
دانشگاه صنعتی امیرکبیر
پلی تکنیک تهران
