دانشگاه تنها نهادی است که دارای ارتباط دو سویه بین تعالیم اکادمیک و پراتیک اجتماعی می باشد. در واقع توجیه برخورد اجتماعی توسط دانشگاه در صحنه های روزانه مورد ازمایش قرار می گیرد. و بعنوان جریانی تلقی می شود که هم سودای نان دارد و هم سودای دل و هر دو را به صورت هم زمان ادراک می کند. و در این معادله دو سویه میتواند نقشی اساسی در تسهیل روابط داشته باشد.
قتلهای زنجیرهای به قتل برخی از شخصیتهای سیاسی و اجتماعی منتقد در دهه هفتاد خورشیدی گفته میشود که بگفته برخی منابع با صدور فتوی روحانیون بلندپایه از جمله دری نجف آبادی وزیر وقت اطلاعات محسنی اژه ای وزیر کنونی اطلاعات، توسط پرسنل وزارت اطلاعات و به دستور سعید امامی، معاون سیاسی این وزارتخانه در زمان تصدی علی فلاحیان و دری نجف آبادی، مصطفی موسوی (کاظمی) معاون وقت وزارت اطلاعات و مهرداد عالیخانی صورت گرفت.
اصولا نظامهای خودکامه بقای خویش را در عدم مشارکت عمومی و افزایش سطح آگاهی های مردم می دانند و در این راه مطبوعات را سد راه خویش می بینند و به هر قیمتی سعی بر این دارند با بهانه های واهی و کارشکنی در مقابل نشریات مستقل با ازبین بردن آنها عرصه را برای حضور همیشگی خویش بر اریکه قدرت مهیا سازند.
در آنتراکت زمانی چند نفر از اعضای حاضر در برنامه از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با مراجعه به مسئولان برگزاری کارگاه، ضمن بی معنا خواندن «انتظار مطالبه گری» از دانشجو در فضای برخوردهای انظباطی و امنیتی با فعالان منتقد دانشگاهی، نسبت به بی ارتباط بودن گفته های سخنران نوبت اول با موضوع برنامه انتقاد کردند. "سیاست ما از دیانت ما جدا نیست"، این گزاره پاسخ دریافتی آن انتقاد بود.
این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
امروز محققین و دانشمندان در تلاشند تا نقش زن و توسعه را تعریف کنند و برای تحقق آن تلاش و برنامه ریزی نمایند با توجه به نیازی که جامعه برای حضور این قشر در خود احساس می کند. لیکن مجریان نه تنها به این امر توجهی ندارند در جهت عکس آن هم در حرکتند. و غافل از آنکه حرکت در خلاف جهت مسیر آب خطر آفرین است!!
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
انتصاب رؤسای دانشگاه باعث از بین رفتن آزادی آکادمیک شده است.مسوول روابط عمومی دفتر تحکیم وحدت خاطرنشان کرد: «مهمترین انتقاد ما به دولت در یک سال اخیر، تنگ شدن دایره نقد و انتقادناپذیری دولت است که باعث به عقب راندن منتقدان میشود.»
صابر شیخلو در گفتوگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با بیان این مطلب اظهار داشت: «نقد هر دولتی شیوه معمول در کشورهای توسعهیافته و از ارکان احزاب و گروههای سیاسی است که برای نشان دادن حساسیت خود عملکرد دولت را زیر ذرهبین قرار میدهند و نقدهای کارشناسی شدهای ارائه میکنند که باعث تقویت عملکرد دولت میشود.»
این فعال دانشجویی ادامه داد: «مهمترین اتفاقی که بعد از روی کار آمدن دولت جدید رخ داده است، انتصاب رؤسای دانشگاه بدون توجه به انتخاب اساتید و جامعه دانشگاهی بوده است که این مسأله استقلال دانشگاهها را مختل و خدشهدار کرد و باعث از بین رفتن آزادی آکادمیک در دانشگاهها و بروز تنش در آنها شد.»
شیخلو در ادامه با انتقاد از ایجاد محدودیت برای کانونهای فرهنگی، اضافه کرد: «بر خلاف اینکه تشکلهای همسو با دولت و حاکمیت روز به روز با تزریق امکانات و حمایتها فربه میشوند، تشکلهای منتقد از سوی مسوولان دچار محدودیتهای فراوانی میشوند، به طور مثال سیستم انتخاباتی انجمنهای اسلامی که با استناد به آییننامههای وزارتی انجام میشد برای اولین بار مختل شد و انتخابات انجمن اسلامی در بسیاری از دانشگاهها با ممانعتهایی روبرو شد.»
عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت افزود: «طبق آماری که در یک سال گذشته بهدست آوردهایم، در این مدت ۲۴ مورد ممانعت از ادامه تحصیل فعالان دانشجویی، ۲۴ مورد تعطیلی نهادهای دانشجویی در یک سال اخیر، ۲۴ مورد بازجویی از فعالان دانشجویی، ۴۹ مورد بازداشت فعالان دانشجویی، ۴۵ مورد احضار به دادگاه انقلاب و عمومی، ۳۶ مورد انجام محاکمات، ۳۴ مورد صدور احکام، ۹۰ مورد احضار به کمیتههای انضباطی، ۵۶ مورد احکام کمیته انضباطی، ۳۹ مورد توقیف نشریات دانشجویی و ۴ مورد اخراج از دانشگاه داشتهایم که ضربات جبرانناپذیری را به پیکره دانشگاه وارد میکند.»
شیخلو نداشتن برنامه مشخص و مدون و کادر مجرب برای اداره دولت، شعارهای کلی، آرمانگرایانه و غیر کارشناسی را از دیگر انتقادات خود به دولت برشمرد و افزود: «با توجه به فضای واکنشی دوران انتخابات، شعارهایی مثل آوردن پول نفت سر سفرههای مردم، تشکیل جلسات هیأت دولت در مراکز استانها و مبارزه با مافیای قدرت و ثروت از سوی احمدینژاد، باعث پیروزی وی شد.»
این فعال دانشجویی تصریح کرد: «در عرصه اقتصادی، تزریق درآمدهای ارزی ناشی از افزایش قیمت نفت بدون توجیه علمی و کارشناسانه باعث افزایش تورم شد؛ ضمن اینکه صادرات کاهش پیدا کرد، تولیدات داخلی قطع شد و وابستگی شدیدی به درآمدهای مازاد نفتی ایجاد شد. شاخص سهام افت کرد و فرار سرمایه و نخبگان را از داخل شاهد بودیم. به نظر میرسد دولت برنامه بلندمدتی برای فعالیتهای اقتصادی ندارد.»
این فعال دانشجویی با انتقاد از نحوه انتخاب استانداران و فرمانداران، گفت: «با جایگزینی نوعی نظامیگری در عرصه سیاسی، عرصه بر فعالان سیاسی و مدنی تنگ شده و نوعی نگاه امنیتی به مسائل فرهنگی و اجتماعی را شاهدیم.»
عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت اضافه کرد: «در عرصه سیاست خارجی مهمترین موضوع بعد از روی کار آمدن دولت نهم، مسأله هستهای بود که متأسفانه اتخاذ برخی استراتژیها از سوی دیپلماتهای جدید باعث به خطر افتادن منافع ملی کشور شد.»
شیخلو در پایان ابراز امیدواری کرد که دولت پس از یک سال به این نتیجه برسد که این نقدها از سر دلسوزی است و نباید با توهم توطئه و تخریب با آنها مواجه شد چراکه استقبال از آنها باعث تقویت نقاط قوت دولت جدید خواهد شد.
