همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
سیدعلی اکبر موسوی خوئینی نماینده مجلس ششم و دبیرکل سازمان ادوار تحکیم، اکنون بیش از دو ماه است که در زندان به سر می برد.
هفته گذشته اگرچه بسیاری بر این گمان بودند که در پی درگذشت پدر موسوی خوئینی او زندان را ترک خواهد گفت و این ترک گفتن، مقدمه ای بر آزادی او خواهد بود، اما چنین نشد و سیدعلی اکبر موسوی خوئینی حتی از حضور در مراسم خاکسپاری پدر خود نیز باز ماند. درحالی که برخی اخبار از موافقت مقام های قضایی با آزادی این نماینده سابق مجلس حکایت می کرد و خانواده و دوستان وی در اولین ساعات روز جمعه، با حضور در مقابل زندان اوین در انتظار ارسال برگه تبدیل قرار بازداشت او به اوین بودند، اما گویی این نامه در رسیدن به مقصد ناکام بود که مهندس موسوی از زندان آزاد نشد و نتوانست در مراسم خاکسپاری پدر خویش شرکت کند. او اما در ساعات پایانی شب بود که به همراه مامور راهی خانه پدری خود شد تا پس از دیدار با خانواده اش، نیمه شب راهی بهشت زهرا شود و با پدر به گفت وگو بنشیند. موسوی خوئینی در آن شب به خانواده اش می گفت که او نیز پذیرفته است تا همچون عبدالله نوری که پس از درگذشت برادرش از زندان خارج شد و سکوتی سیاسی را اختیار کرد سکوت پیشه کند و از زندان خارج شود. با این حال، چنین نگاهی نیز به مقدمه ای برای آزادی او از زندان تبدیل نشده بود. موسوی خوئینی در مراسم سوم و هفتم پدر خویش ساعتی را در مسجدی که محل مراسم ترحیم بود حاضر شد و سپس به زندان بازگردانده شد. اکنون پیگیری ها برای آزادی و تبدیل قرار او، همچنان ادامه دارد.
مهدی کروبی به گفت وگو با مقامات قضایی نشسته است و عمادالدین باقی رئیس انجمن دفاع از حقوق زندانیان نیز پیگیر آزادی او است. موسوی خوئینی ۲۲ خردادماه، در جریان تجمع زنان در میدان هفت تیر بازداشت شد و از میان بازداشت شدگان آن تجمع، تنها او بود که دست تقدیر حکم به ماندنش در زندان داد. موسوی خوئینی به واسطه حضور در میان دانشجویان تحکیمی، در فهرست اصلاح طلبان برای نمایندگی در مجلس ششم قرار گرفت و این چنین نیز بود که در مجلس ششم، فراکسیون دانشجویی را با حضور چهار نماینده دانشجویی دیگر آن مجلس سامان داد تا پیگیر حقوق دانشجویان از طریق پارلمان ایران باشد. این چنین بود که یک بار در پی بازداشت دانشجویان انجمنی و بی اطلاعی از وضعیت آنها، تحصنی را نیز در مجلس سامان داد و به همراه دیگر دوستانش، آزادی دانشجویان سیاسی را خواستار شد. او به نمایندگی از سوی پارلمان، پیگیر وضعیت زندانیان و بازداشتگاه ها نیز بود و تلاش های او به تعطیلی برخی بازداشتگاه ها همچون «ندامتگاه توحید» انجامید. این چنین بود که یکی از نمایندگان مجلس به خاطر کشف آن بازداشتگاه ها، لقب «کریستف کلمب» را بر او گذاشته بود. کریستف کلمب اما اکنون در بازداشت است.
