همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
در حالی که وزارت علوم تعطیل انجمن های دانشجوئی را در دستور کار گذاشته و تاکنون انجمن های اسلامی دانشگاه های امیرکبیر و اصفهان را کاملا مهر و موم کرده، گزارش های رسیده از دانشگاه های شهرستان ها نشان می دهد که همه جا فشار حراست ها و ادارات اطلاعات محلی بر دانشجویان شدت گرفته است. همزمان با این سیاست برنامه ریزی شده اداره زندان ها با دادن مرخصی به چند زندانی صاحب نام زمینه ای در اختیار رسانه های هوادار دولت قرار داده است که با استناد به آن از مانع از واکنش جهانی درباره دور تازه اختناق شوند.
به دنبال دریافت وثیقه و آزادی موقت منصور اسانلو رییس سندیکای کارکنان شرکت واحد و الهام افروتن روزنامه نگار هرمزگان، روز گذشته دو روزنامه نگار و یکی از آذری های سرشناس دستگیر شده در حوادث سه ماه قبل شهرهای ترک نشین، و هم ناصرزرافشان وکیل خانواده قربانیان قتل های زنجیره ای هم به عنوان مرخصی از زندان هایشان بیرون آمدند. اما همزمان با آن خبرهای رسیده از درون زندان حاکی است که فشارها بر احمد باطبی بازمانده زندانیان فاجعه کوی دانشگاه افزون شده، کسی از محل نگهداری وی با خبر نمی شود. همچنین، سخت گیری را در مورد موسوی خوئینی چندان کرده اند که علاوه بر آن که امکان شرکت در مراسم تدفین پدرش را به او ندادند روز گذشته وی را ماموری برای یک ساعت شرکت در ختم از زندان بیرون آوردند و حتی اجازه رفتن به خانه ندادند و از همان مسجد تحت الحفظ برگردانده شد.
خبر دیگر این است که بار دیگر اعضای خانواده اکبر محمدی با اخطار روبرو شده اند که از برگزاری مراسم چهلم وی خودداری کنند و هنوز تعدادی از شرکت کنندگان در مراسم ترحیم وی - چون امید عباسقلی نژاد - در بازداشت و در معرض بدرفتاری قرار دارند.
سخت گیری دانشگاهی
روز دوشنبه ناگهان دانشجویان اصفهانی متوجه شدند که کارگران مشغول پائین کشیدن تابلو انجمن های اسلامی دانشگاه و علوم پزشگی اصفهان هستند. و به سرعت اموال داخل اتاق های انجمن نیز به محل های دیگر منتقل شد. گفته می شود نظیر همین کار که به دستور معاونت دانشجوئی دانشگاه اصفهان صورت گرفت در برخی دانشگاه های دیگر هم در دستور است.
امین قلعه ای عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه اصفهان در این خصوص گفته است بستن محل انجمن در حقیقت خلف وعده ای است آشکارا از سوی مسئولین دانشگاه اصفهان که گفته بودند تا زمان بـرگزاری انتخابات انجمن اموال آن به شکل دست نخورده در دفتر انجمن اسلامی باقی خواهد ماند. انجمن اسلامی دانشگاه اصفهان از جمله انجمن هائی که دولت تازه با انداختن اختلافات در درون آن از مدت ها پیش زمینه را برای پدیدار شدن بهانه ای جهت بستن انجمن به وجود آوردند.
این در حالی است که اخیرا، دفتر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر نیز در حضور نیروهای امنیتی و انتظامی مورد تخریب قرار گرفته بود.
سخت گیری با انجمن های دانشجوئی همزمان شده است با احضار ده ها تن از دانشجویانی که در سال های گذشته در موقعیت های مختلف زندانی شده و با وثیقه آزاد شده بودند. بیش تر این عده با تهدیدهائی روبرو شده اند که هر نوع خبر و مصاحبه ای را برای آنان به منزله محروم شدن تمام عمر از تحصیل و خروج از کشور قرار داده است. از همین رو نهادهای نگهبان حقوق بشر در جهان با مشکل کمبود اطلاعات در مورد دور تازه محاکمه های دادستانی انقلاب روبه رو هستند.
تنها در مرداد ماه، حداقل ۲۰ نفر احضار، محاکمه و یا محکوم شده اند. پیمان مسکین خدا عضو انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه رازی کرمانشاه، محمد مجدزاده قائم مقامی دانشجوی دانشگاه تهران، ۷ دانشجوی عرب زبان دانشگاه چمران اهواز، مهدی شیرزاد دانشجوی دانشگاه تهران، مهدی امینی زاده و عبدالله مومنی اعضای سابق شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، از جمله کسانی هستند که در معزض برخوردهای سنگین قضایی قرار گرفته اند.
برنامه هماهنگ
آگاهان معتقدند مطابق دستور عملی یکسان از جانب دستگاه های امنیتی برنامه تازه ای برای کنترل اعتراض ها و حرکات های جمعی به اجرا گذاشته شده، مطابق همین برنامه هم با دادن مرخصی و دریافت وثیقه از تعدادی از زندانیان، اخبار مثبتی هم از تهران برای مجامع حقوق بشر ارسال شود. برنامه ای که عیسی سحرخیز از آن به عنوان “ایجاد زندانی به وسعت کشور” سخن گفته است به گفته آگاهان با پیش بینی بحران تازه ای بر سر فعالیت های هسته ای، شکل حساب شده تری به خود گرفته است.
در دو روز گذشته همزمان با شتابی که دادگاه های انقلاب برای احضار روزنامه نگاران و دانشجویان به خود گرفته است ناگهان با مرخصی مهرداد قاسم فر و مانا نیستانی موافقت شد که ده روز را در خارج از زندان باشند. همزمان دکتر ناصرزرافشان وکیل و فعال سیاسی هم به عنوان معالجه امکان یافت تا از زندان آزاد شود. از سوی دیگر چنگیز بخت آور که نماینده گروهی از صدها تنی شده بود که در حوادث سه ماه پیش شهرهای آذربایجان دستگیر شده بودند، آزاد شد. بخت آور از زمانی که به نمایندگی زندانیان زندان تبریز با بازجویان درگیر شده و او را مضروب کرده بودند، نود روز بود که در زندان انفرادی به سر می برد و مطابق اخبار رسیده در اعتصاب غذا بود.
یک خبر تائید نشده دیگر حاکی است که یکی از دو زندانی آذری که از هفته گذشته زیر فشار شدید قرار گرفته بودند و سازمان عفو بین الملل هم اطلاعیه ای درباره سلامتی آن ها داده بود، به بیمارستان منتقل شده و نگرانی شدیدی در مورد جان آنها وجود دارد. در همین ارتباط، سازمان عفو بین الملل در مورد جان مهدی ائلمان نوری و مهدی بابائی هشدار داده بود.
از سوی دیگر گفته می شود برای هجده تن از زندانیان حوادث خرداد ماه سولدوز [نقده] احکام سنگینی صادر شده است از آن جمله جعفر قره چال هجده ساله که به سه سال حبس محکوم شده است. در مورد سایر زندانیان، هنوز خبر موثقی نرسیده است.
منبع: روزآنلاین
