خبرنامه امیرکبیر: کمیته پژوهش انجمن اسلامی دانشگاه پلی تکنیک تهران در آستانه ی یکم آذرماه ۱۳۸۷ دهمین سالگرد دشنه آجین شدن داریوش و پروانه فروهر، به بازخوانی پروژه قتل های زنجیره ای پرداخته است. متن زیر حاصل تلاش این کمیته در این زمینه است:
پیشگفتار:
قتلهای زنجیرهای به قتل [...]
دانشگاه تنها نهادی است که دارای ارتباط دو سویه بین تعالیم اکادمیک و پراتیک اجتماعی می باشد. در واقع توجیه برخورد اجتماعی توسط دانشگاه در صحنه های روزانه مورد ازمایش قرار می گیرد. و بعنوان جریانی تلقی می شود که هم سودای نان دارد و هم سودای دل و هر دو را به صورت هم زمان ادراک می کند. و در این معادله دو سویه میتواند نقشی اساسی در تسهیل روابط داشته باشد.
اصولا نظامهای خودکامه بقای خویش را در عدم مشارکت عمومی و افزایش سطح آگاهی های مردم می دانند و در این راه مطبوعات را سد راه خویش می بینند و به هر قیمتی سعی بر این دارند با بهانه های واهی و کارشکنی در مقابل نشریات مستقل با ازبین بردن آنها عرصه را برای حضور همیشگی خویش بر اریکه قدرت مهیا سازند.
در آنتراکت زمانی چند نفر از اعضای حاضر در برنامه از انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی اصفهان با مراجعه به مسئولان برگزاری کارگاه، ضمن بی معنا خواندن «انتظار مطالبه گری» از دانشجو در فضای برخوردهای انظباطی و امنیتی با فعالان منتقد دانشگاهی، نسبت به بی ارتباط بودن گفته های سخنران نوبت اول با موضوع برنامه انتقاد کردند. "سیاست ما از دیانت ما جدا نیست"، این گزاره پاسخ دریافتی آن انتقاد بود.
این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
امروز محققین و دانشمندان در تلاشند تا نقش زن و توسعه را تعریف کنند و برای تحقق آن تلاش و برنامه ریزی نمایند با توجه به نیازی که جامعه برای حضور این قشر در خود احساس می کند. لیکن مجریان نه تنها به این امر توجهی ندارند در جهت عکس آن هم در حرکتند. و غافل از آنکه حرکت در خلاف جهت مسیر آب خطر آفرین است!!
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
دو اتحادیه بزرگ بین المللی کارگری در بیانیه ای مشترک از اقدامات سرکوبگرانه دولت ایران نسبت به تشکل های کارگری در ایران بخصوص سندیکای شرکت واحد تهران ، به سازمان جهانی کار (ILO) شکایت کردند .
کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های آزاد کارگری و فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل که هر کدام پیش از این نیز به صورت جداگانه و سپس مشترک در نامه ها و بیانیه هایی اعتراض خود را به ادامه بازداشت منصور اسانلو و سرکوب فعالیت های کارگری در تجمعات اخیر فعالان کارگری ، اعلام کرده بودند ، این بار اعلام کردند که بر علیه اقدامات حکومت ایران به سازمان جهانی کار که به عنوان قدیمیترین سازمان بین المللی یکی از نهادهای جهانی موثر شناخته می شود ، شکایت خواهند کرد .
روز گذشته اتحادیه های کارگری جهانی؛ فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل و کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های آزاد کارگری رسما علیه ایران بخاطر ادامه اعمال عملیات وحشت زا علیه یکی از اعضای اتحادیه ای فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل در ایران به سازمان جهانی کار شکایت کردند.
اتحادیه های کارگری اعلام کردند که پرونده ای با جزئیات کامل تداوم سرکوب علیه سندیکای کارگران اتوبوسرانی تهران و حومه (شرکت واحد) ارائه کردند که بیانگرنه تنها نقض همه معیارهای پذیرفته شده حقوق بشر وعدالت است بلکه در تضاد مستقیم با بسیاری از اصولی است که جمهوری اسلامی ایران هنگام پیوستن به سازمان جهانی کار آنها را امضاء کرده است.
در این شکایت آمده است که سندیکای شرکت واحد بعنوان وابسته فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل از زمانی که بعنوان یک اتحادیه مستقل کارگری در سال ۲۰۰۵ شروع به فعالیت کرده است همواره مورد تجاوز، دستگیری و حملات فیزیکی قرار گرفته است و این عملیات تجاوزگرانه شامل تداوم بازداشت رهبر این اتحادیه منصوراسانلو نیز می شود .
گای رایدر، دبیر کل کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های آزاد کارگری در این مورد اظهارداشته است که : “دولت ایران در اشتباه است اگر تصور می کند که ادامه عملیات ایجاد وحشت در کارگران شرکت واحد باعث می شود که آنها از تصمیم جدی شان در مبارزه برای کسب حق بنیادی شان در پیوستن به یک اتحادیه آزاد به انتخاب خودشان دست بر می دارند و یا تصمیم جدی جنبش های بین المللی اتحادیه های آزاد کارگری در حمایت از آنها در این مبارزه خاموش می شود. ما به طرح مصیبت این کارگران به کمک همه مراجع صلاحیت دار ادامه خواهیم داد و به دولت ایران هر جا که امکان داشته باشد برای متقاعد کردن دولت ایران در احترام به حقوق کارگران فشار وارد خواهیم کرد.”
مک اوراتا، دبیر کل بخش زمینی فدراسیون بین المللی کارگران حمل ونقل نیز گفت: ” خواسته هزاران کارگر شرکت اتوبوسرانی تهران که خواهان مجوز برای حق اساسی شان در نمایندگی خودشان بود با چکمه، باتوون و کتک پاسخ داده شد. این اتحادیه هم برای کارگران داخل ایران و هم در فراسوی مرزها سرمشق شده است. شاید به خاطر همین است که دولت و سازمانهای دست نشانده آن در ریشه کن ساختن این اتحادیه چنین مصمم اند. آنها البته فقط فراموش کرده اند که چشمهای کارگران در سراسر جهان نظاره گر آنهاست و ما در نظر داریم که به آشکار ساختن عملیات اعمال وحشت آنهاتاآنجایی دامه دهیم که منصور اسانلوآزاد شده و کارگران مجوز آزادی اجتماعات را که دولت ایران هنگام عضویت در سازمان جهانی کار برای رعایت آنها سوگند یاد کرده است بدست آورند.”
متن کامل شکایت فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل و کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های آزاد کارگری به سازمان جهانی کار را در اینجا می توانید ببینید.
برگرفته از: ادوار نیوز
