همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
گزارشگران بدون مرز روش جدید سرکوبگرانه جمهوری اسلامی و اتهامات واهی علیه رامین جهانبگلو را قاطعانه محکوم می کند. ما اعلام می کنیم که از احضارها، تهدید ها و دستگیری های افزایش یابننده روزنامه نگاران در ایران نگران هستیم. اتهام “تدارک انقلاب مخملی” علیه رامین جهانبگلو مانور سیاسی جدید رژیم تهران و بهانه ای است برای تشدید سرکوب مطبوعات و روزنامه نگاران در ایران. ما نگرانیم که پس از محاکمه و توقیف ده ها روزنامه و احضار و بازجویی و ممنوع خروج کردن بسیاری از روزنامه نگاران در ماههای اخیر توسط مقامات امنیتی- قضایی جمهوری اسلامی، این حملات سرآغاز موج دیگری از دستگیری روزنامه نگاران در ایران باشد. اکبر گنجی روزنامه نگار ایرانی که در خارج از کشور به سر می برد همه ایرانیان در داخل و خارج از کشور را برای آزادی زندانیان عقیدتی و روزنامه نگاران در بند از جمله رامین جهانبگلو دعوت به برگزاری تجمعات اعتراضی در روز های ٢٣ ،٢٤ و ٢٥ تیر ماه کرده است. در ١٠ تیرماه غلامحسین محسنی اژهای وزیر اطلاعات رامین جهانبگلو را متهم کرد که” یکی از افرادی است که در راستای تلاشهای آمریکا برای وقوع انقلاب مخملی و نرم در ایران ” تلاش کرده و به همین علت دستگیر شده است. چند روز بعد سعید مرتضوی دادستان انقلاب و عمومی تهران حسن حداد یکی از قضات مسئول در پرونده سازی سالهای اخیر علیه روزنامه نگاران و یکی از شکنجه گران در دهه سیاه شصت را به سمت معاونت امنیت دادسرای انقلاب و عمومی تهران منصوب کرد. ماموریت این قاضی “برخورد قاطع با مسایل امنیتی، جاسوسی، براندازی و برهمزدن نظام و آسایش عمومی” است. از سال ١٣٧٩ که آیت اله خامنه ای با “پایگاه دشمن” خواندن مطبوعات، دستور سرکوب مطبوعات را صادر کرد، اینگونه ادبیات، حرف شب برای به راه انداختن موج جدید دستگیری و سرکوب است.
١٠ اردیبهشت ماه رامین جهانبگلو هنگامی که قصد داشت کشور را برای شرکت در کنفرانسی در باره ی ایران ترک کند در فرودگاه توسط ماموران امنیتی بازداشت شد. وی در سلول انفرادی بند امنیتی ٢٠٩ زندان اوین زندانی ست. این روزنامه نگار از داشتن حق ملاقات قانونی و دیدار با وکلا و خانواده اش محروم است. گزارشگران بدون مرز یادآور می شود که مانا نیستانی، مهرداد قاسم فر، اروج امیری، علی حامد ایمان و ابولفضل وصالی از ماه ها پیش در زندان و بدون بهرمند بودن از حقوق قانونی خود داشتن وکیل و یا ملاقات قانونی با خانواده و وکلا در “بازداشت موقت” بسر می برند. منبع: گویانیوز
