در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
استقبال از فراخوان به اعتصاب غذا برای آزادى زندانیان سیاسى
سایت دویچه وله: اکبر گنجى نویسنده و روزنامهنگار معترض و دگراندیش، تمام ایرانیان در داخل و خارج از کشور را فراخوانده است تا در صورت آزاد نشدن فورى زندانیان سیاسى و عقیدتى، بخصوص منصور اسانلو، رامین جهانبگلو و علىاکبر موسوى خویینى، از روز ۲۳ تا ۲۵ تیرماه (۱۴ تا ۱۶ جولاى) در اقدامى جمعى، براى آزادى آنان دست به اعتصاب غذایى سراسرى بزنند. تعدادى از گروهها و شخصیتها اعلام کردهاند که بزودى موضع رسمى خود را عنوان خواهند کرد. دکتر محمد ملکى نخستین رییس دانشگاه تهران پس از انقلاب ۵۷ و از فعالان سیاسى جزو اولین شخصیتهایى است که از این فراخوان استقبال کرده و در همین ارتباط، به پرسشهاى صداى آلمان پاسخ گفته است.رادیو آلمان: دکتر ملکى همانطور که مطلع هستید، آقاى گنجى تمام ایرانیان داخل و خارج از کشور را فراخوانده تا در صورت آزاد نشدن زندانیان سیاسى در ایران، بخصوص آقایان اسانلو، جهانبگلو و موسوى خویینى، از تاریخ ۲۳ تا ۲۵ تیرماه در سراسر جهان دست به اعتصاب غذا بزنند. آیا در صورتى که تا آن تاریخ این زندانیان سیاسى آزاد نشوند، شما هم به این اقدام اعتراضى خواهید پیوست؟محمد ملکى: من صددرصد به این کار اقدام خواهم کرد. حتا اگر شنیده باشید در جلسهاى که در دفتر تحکیم وحدت بود، من تنها کسى بودم که گفتم کار عملى بکنید. این صحبت کردنها و نامه نوشتنها و اینها، ما را به هیچ جایى نمىرساند. عدهاى، ۵۰ نفر ۶۰ نفر بروید در یک جایى که خود تحکیم وحدت تعیین مىکند بنشینید و اعتراض بکنید و بگویید تا موقعى که زندانیان سیاسى آزاد نشوند از جایمان تکان نمىخوریم. مطمئن باشید، من تجربه دانشگاه را دارم در این زمینه که اگر مردم بفهمند چنین جریانى هست، به شما مىپیوندند و مىبینید بعد از ۲۴ ساعت، جمعیت کلانى استقبال خواهد کرد. بنابراین به شرط آنکه آن کسانى که مىخواهند آنجا بنشینند اهلاش باشند، یعنى اگر هم آمدند باتوم هم توى سرشان زدند، پا نشوند و در بروند. و مطمئن باشند پلیس هیچ عملى نمىتواند انجام بدهد، در مقابل حتا یک جمعیت ۳۰ یا ۴۰ نفرى. بنابراین من صددرصد با این عمل موافقم و تنها راه را هم همین مىدانم. یعنى متحصن بشویم، اعتصاب غذا بکنیم، کارى کنیم که دستگاه را در وضعى قرار بدهیم که نتواند مثل آقاى خویینى کسى را بگیرد و بیندازد توى ماشین و ببرد به زندان.
رادیو آلمان: سخنگوى «ادوار تحکیم وحدت» آقاى مومنى، آمادگى دانشجویان نزدیک به این نهاد مدنى براى دادن پاسخ مثبت به فراخوان آقاى گنجى را اعلام کرد. خانم سیمین بهبهانى هم جزو نخستین کسانىست که به این فراخوان پیوسته است. آیا اطلاع دارید که شخصیتها و یا جریانهاى دیگر هم در ایران مثل نهادهاى مدنى کارگرى یا زنان از این فراخوان استقبال کرده باشند؟
محمد ملکى: من اطلاعى ندارم، ولى مطمئن باشید، شما با هر کدام تماس بگیرید، مثل آقاى رییسدانا و دوستانشان مثل علیرضا جبارى و اینها، مسلما از این کار استقبال خواهند کرد.
رادیو آلمان: یعنى حدس شما این است که نهادهاى مدنى، مثل نهادى کارگرى یا زنان و یا نویسندگان هم به این حرکت خواهند پیوست؟
محمد ملکى: حتما ! وقتى ببینند شما براى نمایندهشان که هنوز در زندان است مىخواهید این کار را بکنید، استقبال مىکنند دیگر، چرا نکنند!
رادیو آلمان: آقاى گنجى گفتهاند، اگر اعتصاب غذا کارساز نباشد «ما گامهاى دیگرى بر خواهیم داشت». آیا شما هم خود را جزو همین «ما» مىدانید؟ و اگر پاسخ مثبت است، در صورت آزاد نشدن زندانیان سیاسى و عقیدتى دیگر چه اقداماتى خواهید کرد؟
محمد ملکى: من شخصا براى رسیدن به آزادى و دمکراسى در ایران، و در مرحله اول آزادى تمامى زندانیان سیاسى نه تنها این کارى که آقاى اکبر گنجى پیشنهاد کردهاند را با کمال میل استقبال مىکنم، بلکه تا هر مرحلهاى، تا دستگیر شدن، تا زندان رفتن، تا زیر شکنجه قرار گرفتن، و حتا تا دم مرگ حاضرم ادامه بدهم.
رادیو آلمان: آقاى گنجى مصمم است که هر چه زودتر به ایران بازگردد. تمام نیروهاى دگراندیش ایرانى، فعالان حقوق بشرى چه در ایران و چه در خارج از کشور و بسیارى از روشنفکران نگران برخورد حکومت با ایشان به هنگام بازگشت به ایران هستند. حتا یورگن هابرماس فیلسوف سرشناس آلمانى هم این نگرانى را بر زبان آورده است. با موقعیتى که آقاى گنجى امروز دارد و تمام رسانههاى جهانى، مدافعان حقوق بشر و حتا روشنفکران و نخبگان جهان ایشان را زیر ذرهبین دارند، حرکات ایشان را دنبال مىکنند و نگران سرنوشت ایشان هستند، به نظر شما حکومت ایران پس از بازگشت آقاى گنجى، با ایشان چگونه برخورد مىکند؟ آیا با احتیاط عمل خواهد کرد؟
محمد ملکى: من معتقدم حکومت ایران در شرایطىست که هیچ عمل تندى را نمىتواند انجام بدهد. و بعد هم تازه انجام بدهد، ما اگر مىخواهیم مبارزه کنیم براى نجات یک ملت باید ابایى نداشته باشیم. حتا خود آقاى گنجى در یکى از مصاحبههایش اخیرا گفته، گفته من برمىگردم به ایران، نگرانى هم ندارم دومرتبه بروم به زندان. باز مىروم زندان و باز هم اعتصاب غذا مىکنم. بنابراین ما یک مقدارى باید کار را جدى بگیریم و اصولا حاضر به پرداخت هزینه باشیم. دیگر زمان نشستن در خانه و شعار دادن گذشته است. این نسل بخصوص نسل دانشجویى که ما به آن تماس داریم، نسلىست که حاضر به همه نوع فداکارى هست. حاضر به همه نوع عمل هست. و در خارج هم هستند کسانى که کار مىکنند، عمل مىکنند، اقدام مىکنند و مبارزه مىکنند. بنابراین من هیچ نگران بازگشت آقاى گنجى نیستم و اینکه ایشان را بگیرند نیستم، براى اینکه اگر دوستان واقعا پشت این جریان را بگیرند، دستگاه جرات نمىکند دومرتبه آقاى گنجى را بگیرد، چون اگر مىخواست مىتوانست پرونده برایش بسازد، حتا راجع به آن نوشتههایش و آقاى گنجى را مجددا بگیرد و آزاد نکند. من این را در این شرایط بخصوص این روزها که جلسه (شوراى) حقوق بشر سازمان ملل هم دایر هست و شرایطى که در ایران و در دنیا وجود دارد، به هیچ وجه در وضعى نمىبینم که بتوانند مجددا آقاى گنجى را بگیرند. تازه همانگونه که خود او هم گفته، بگیرند، من را بگیرند، ایشان را بگیرند، باید در این مملکت هزینه پرداخت، آزادى هزینه مىخواهد.
همچنین اجلال قوامی، روزنامهنگار کرد با انتشار بیانیه ای حمایت خود را از اعتصاب غذای جهانی برای آزادی زندانیان سیاسی در ایران اعلام کرد.
سیمین بهبهانی، شاعر نامدار ایرانی نیز از طرح اعتصاب غذا برای آزادی زندانیان سیاسی استقبال کرده است.
