همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
بسم رب الشهدا و الصدیقین
این روزها، مصادف است با سالروز آزادی خرمشهر قهرمان. سالروز آزادی شهر خون و حماسه. شهری که توسط از جان گذشتگانی آزاد گشت که به دین، مملکت و تمامیت ارضی شان ایمان و باور داشتند. کسانی که جانشان را نه با ارزشهای پست و انسانهای فرومایه زمینی بلکه با آنکه نزدش “عند ربهم یرزقون” بودند معامله کردند.
امروز ۲۴ سال از آن زمان می گذرد و ما اکنون در جامعه مان شاهد هستیم که از شهید، شهادت و دفاع مقدس سوء استفاده های بسیاری می گردد همانطور که با اسلام، انقلاب، روحانیت و … چنین گردید؛ و در این میان فضای دانشگاه امیرکبیر نیز از این قاعده مستثنی نیست.
با توجه به اتفاقات چند روزه اخیر که با مخالفت دانشگاه با برگزاری انتخابات انجمن اسلامی دانشجویان همراه بود لازم دیدیم نکاتی چند را خدمت دوستان و اساتیدمان در دانشگاه امیرکبیر عرض نمائیم:
۱. انجمن اسلامی دانشجویان: بی شک انجمن اسلامی دانشجویان در این سالها شاهد فراز و فرودهای بسیاری بوده که بعضا همراه با افراط و تفریط های فراوانی می باشد و در بعضی مواقع سوالات جدی را نسبت به راه و روشی که آنها طی می کنند در ذهن دانشجویان ایجاد می کرد. اما اکنون از اعضای انجمن اسلامی دانشجویان می خواهیم که با آرام کردن فضای دانشگاه، در اسرع وقت در مورد عملکرد چند ساله شان و دگردیسی که در رفتار و کردار بیرونی آنها رخ داده در فضای آرام و فارغ از هیاهو به جامعه دانشگاهی امیرکبیر توضیح دهند.
۲. بسیج دانشجویی: اجازه دهید که با شما اندکی صریح تر سخن بگوئیم؛ چون اعتقاد داریم که به خاطر پدرانمان نزدیکی و قرابت بیشتری با شما داریم. اعضای بسیج باید بدانند نام مقدسی را بر دوش می کشند. تشکلی که با موافقت امام عزیزمان و در حساسترین برهه های انقلاب تاسیس شد و بسیاری از نوجوانان و حوانان این مرز و بوم تحت این نام مقدس به جبهه های جنگ رفتند و تمام وجودشان را برای دفاع از این ایران گذاشتند. ولی رفتار امروز دانشجویانی که اسم بسیجی را یدک می کشند با این نام تضاد دارد. بسیجی هیچ گاه به خاطر مطامع زودگذر مادی و دنیوی، دین خود را نمی فروشد. ولی متاسفانه شاهد هستیم که این روزها برادران و خواهران بسیجی مان به خاطر حذف اعضای انجمن اسلامی دانشجویان و منحل کردن این تشکل دست به هر کاری می زنند و حتی اعضای انجمن را متهم به بی دینی و کافر بودن می کنند. هیچ گاه از یادمان نمی رود دوستانی که تفکر متفاوتی با ما دارند و حتی در بعضی مواقع با آنها مشکلات عدیده ای نیز داریم، را در روز چهارشنبه گذشته با چشمانی گریان دیدیم که به خاطر اهانت هایی که به آنها شده بود از مسجد دانشگاه خارج شدند.
ما دوستان بسیجی مان را قسم می دهیم به بسیجی هایی که در جنگ تحمیلی ۸ ساله عاشقانه بر روی میدان های مین رفتند بیش از این به آشوب در سطح دانشگاه نپردازند و اجازه دهند که دانشگاه در فضای آرامش سیر کند.
۳. جناب آقای میراحمدی – رئیس نهاد مقام معظم رهبری -: امید داریم که آقای میراحمدی بداند بر چه جایگاه خطیری تکیه زده است. ایشان نماینده حضرت آیت ا… خامنه ای می باشند و آگاهیم از آنکه رهبری وسواس عجیبی در مورد زیر دستانشان دارد. آقای میراحمدی چندی است که رفتارتان تغییر کرده است و بی شک اقدام جنابعالی در روز چهارشنبه گذشته منجر به اهانت های پی در پی و هتک حرمت ساحت مقدس مسجد دانشگاه شد که به عنوان نمونه می توان به بی شرمی یکی از اعضای بسیج دانشجویی (آقای حمید رضا افراشته) اشاره کرد که عنوان نمود کسانیکه غسل بر آنها واجب است وارد مسجد نشوند، امری نیست که به سادگی بتوان از آن چشم پوشید.
آقای میراحمدی باید بداند که عملکرد اشتباه ایشان چه در این ماجرا، و چه در دو، سه واقعه دیگر که در سالهای گذشته از دید بعضی دانشجویان به پای رهبری نظام نوشته می شود و این در حق آن سید بزرگوار و مظلوم گناهی بس عظیم است.
آقای میراحمدی باید با عذرخواهی رسمی از تمامی کسانی که بخاطر روز چهارشنبه، ناراحتی از ایشان به دل دارند؛ همانند رهبری که به دور از جناح بندی های سیاسی رهنمودهای لازم را می دهد، سعی در کاهش التهاب و مانع ادامه فضای تشنج و بحران در دانشگاه شوند.
۴. جناب اقای دکتر رهایی: جنابعالی به عنوان شخص اول دانشگاه می باشید و در مقابل کلیه اتفاقاتی که در داخل دانشگاه چه مورد تائید شما باشد و چه شما با آنها مخالف باشید به پای شما نوشته می شود. هیچ وقت از یادمان نمی رود که در مراسم معارفه جنابعالی، استاد گرانقدر دانشگاه، دکتر نیکروش، فضای دانشگاه را به لانه زنبوری تشبیه کرد و از شما که برای دومین بار به این مسئولیت را پذیرفته ایدخواست که با درایت بیشتری عمل کنید. هر چند که اتفاقات رخ داده مانند زد و خوردهای چند روز گذشته و یا تخریب اموال دانشگاه مورد تائید ما نیست ولی جنابعالی باید به عنوان رئیس دانشگاه در مقابل فشارهای بیرون از دانشگاه ایستادگی بیشتری نمائید. ما از شما می خواهیم که فضای ارامش خاطر و امنیت روانی را جهت تحصیل و آموزش مناسبتر فراهم نمائید و البته بازگشت به این فضا را با برخوردهای احتمالی کمیته انظباطی فراهم نمی شود بلکه با ایستادگی و قاطعیت بیشتر در مقابل فشارهای بیرون دانشگاه فراهم می شود.
۵. اساتید محترم دانشگاه: متاسفانه فضای چند روزه موجود در دانشگاه، فضای علم آموزی و پژوهش محوری نیست بلکه فضای احساسی و غلبه شور بر شعور. ما از شما به عنوان اساتید این دانشگاه می خواهیم که با کمک به دکتر رهایی مانع آن شوید که نهادهایی در خارج دانشگاه برای آن تصمیم بگیرند. ما اعتقاد داریم که تصمیم گیری های دانشگاه باید از درون آن و با مشورت و هم فکری اساتید و دانشجویان انجام شود نه با فشارهایی که از طرف احزاب و نهادهای غیر مسئول در امر دانشگاه، به آن تحمیل شود. دانشگاه فضای نقد و گفتگو و آگاهی بخشی است نه فضای فحاشی و کتک کاری و آشوب افکنی.
در پایان بار دیگر تمامی طرفهای درگیر را به خون پدران شهید و جانبازمان قسم می دهیم که اجازه دهند دانشگاه بار دیگر در فضای آرام و منطقی به خصوص با در نظر گرفتن امتحانات پایان ترم سیر کند تا با کمک یکدیگر بتوانیم گامی در جهت پیشرفت و توسعه کشور آنهم با در نظر گرفتن شرایط خطیر مملکتی و خطرات عدیده ای که وجود برداریم و بهانه برای دست اندازی به این مرز و بوم به بیگانگان ندهیم.
و السلام من اتبع الهدی
جمعی از فرزندان شهید و ایثارگر دانشگاه صنعتی امیرکبیر
