همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
طی ماههای اخیر بحرانهای داخلی و بین المللی حاکمیت شدت گرفته اند. حاکمیت جمهوری اسلامی در سال های اخیر اثبات کرده است که حاضر نیست به خواسته های مشروع مردم ایران گردن نهد و لذا در برابر اعتراضات مردمی برای دستیابی به ابتدایی ترین حقوق انسانی راه کار سرکوب وحشیانه را در پیش گرفته است. دستاندازی و تجاوز به حقوق دانشگاه و دانشگاهیان اوج گرفته است. بدون هیچ دلیل موجه و صرفا به خواست نهادهای امنیتی دانشجویان به کمیته های انضباطی احضار شده، حکم های تعلیق از تحصیل و اخراج از دانشگاه دریافت می کنند. اساتید منتقد اخراج و یا وادار به استعفا می شوند. انجمن های اسلامی به عنوان تنها تشکل های رسمی دانشجویی که منافع و خواست های دانشجویان را پیگیری میکنند به دلایل واهی در حال تعطیل شدن هستند.
طیفهای دستنشاندهی حکومت با جعل عنوان این تشکل سعی بر نفوذ در آخرین پایگاههای دانشجویی دارند. تجمعات دانشجویی در دانشگاههای صنعتی شریف، صنعتی سهند، صنعتی امیرکبیر، علامه طباطبایی و تهران توسط نیروهای لباس شخصی، گروهک شبهنظامی بسیج به اصطلاح دانشجویی و گارد ضد شورش نیروی انتظامی سرکوب میشود. فشار روی فعالین دانشجویی به حداکثر میزان خود در سال های اخیر رسیده است. در آخرین اقدام کوی دانشگاه دوباره مورد حمله قرار گرفته، تعداد زیادی از دانشجویان معترض بازداشت و چندین دانشجو زخمی شدهاند. اخباری پیرامون ضربهی مغزی و قطع نخاع شدن دانشجویان انتشار یافته است.
جو دانشگاه ها روز به روز امنیتیتر میشود، سرکوب به عریان ترین شکل ممکن در پیش گرفته شدهاست و در یک کلام، ارتجاع کمر به نابودی دانشگاه بسته است.
نه تنها حقوق اولیهی اقلیتهای قومی به رسمیت شناخته نمیشوند، بلکه این اقلیتها مورد تحقیر و توهین قرار میگیرند.
تاریکاندیشان به خصوصی ترین جنبههای زندگی مردم دست اندازی میکنند. اربابمنشانه نوع پوشش تعیین میکنند و اعتقادات مردم را مورد بازپرسی و تفتیش قرار میدهند. حقوق زنان به رسمیت شناخته نمی شوند و تجمعات مسالمت آمیز آن ها سرکوب می شود. اخراج گسترده ی کارگران و تعویق پرداخت حقوق آن ها همچنان ادامه دارد و همه ی این ها در حالی اتفاق می افتند که حکومت حق ایجاد تشکل های مستقل کارگری را به رسمیت نمی شناسد و به جای پاسخ گویی به مطالبات معیشتی آن ها، سیاست سرکوب فعالین کارگری را در پیش میگیرد. کار به جایی رسیده است که کوچکترین صدای اعتراض دراویش هم سرکوب می شود.
حکومت جمهوری اسلامی باید توجه کند که دیگر نمی تواند با عوام فریبی از طریق رسانه های حکومتی خواسته های کاذب و خودساخته را به جای خواسته های حقیقی به مردم تحمیل کند. در شرایط خفقانی که جامعه را فرا گرفته، پافشاری بر دست یابی به فن آوری هسته ای به عنوان اساسی ترین خواسته ی ملی و مردمی ، طنزی بیش نیست که چیزی جز جنگ، انزوا و تحریم برای کشور به ارمغان نخواهد آورد.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف، ضمن اعلام حمایت کامل خود از دانشجویان معترض در دانشگاه های تهران، صنعتی امیرکبیر، صنعتی سهند ، علامه طباطبایی و دیگر دانشگاههای کشور نسبت به نتایج پیگیری سیاست سرکوب به مرتجعینی که حاکمیت خود را به مردم تحمیل میکنند هشدار می دهد.
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف
