در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
شاید بتوان ریشه اصلی ناآرامی های اخیر دانشگاه صنعتی امیرکبیر را در تصمیمی دانست که هیات نظارت بر تشکل های این دانشگاه در مورد غیرقانونی خواندن انتخابات انجمن اسلامی اتخاذ کرده است. این هیات درست در روزی که انجمن اسلامی دانشجویان بعد از طی یک پروسه یک هفته ای اقدام به برگزاری انتخابات می نمود در شیپور مخالفت دمید و درست در نیمه شب قبل آن روز نیز به کانون اندیشه مجوز تریبونی را داد که بلکه توسط آن ، با همکاری برادر بزرگترش یعنی بسیج دانشجویی مانع برگزاری احتمالی انتخابات گردند.
حامد ابراهیمی دبیر واحد تشکیلات انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی امیرکبیر اقدامات هیات نظارت را دخالت واضح و روشن در وظایف واحد تشکیلات و نیز رد اصول مصرح اساسنامه انجمن اسلامی اعلام کرد. وی که امروز با نماینده معرفی شده از هیات نظارت دیدار و گفتگو داشت نظارت مورد نظر هیات نظارت دانشگاه را مخالف نص صریح اساسنامه انجمن اسلامی می داند.
وی می گوید:
” از وقتی هیات نظارت بر تشکل ها در دانشگاه امیرکبیر آغاز به فعالیت کرده است ، این اولین باری است که بدینگونه آشکار خواستار دخالت همه جانبه در تمامی مراحل انتخابات شورای مرکزی انجمن اسلامی می شود.” به عقیده دبیر تشکیلات انجمن اسلامی که وظیفه حراست از اجرای مفاد اساسنامه را به عهده دارد” هیات نظارت دانشگاه تنها می تواند نظارتی از نوع استطلاعی داشته باشد. چرا که در اساسنامه انجمن اسلامی امیرکبیر که جزو کامل ترین اساسنامه های انجمن های عضو دفتر تحکیم به حساب می آید، مکانیسم نظارت بر انتخابات شورای مرکزی به طور کامل و صریح تعیین شده است . در این اساسنامه نظارت بر انتخابات به عهده هیاتی متشکل از سه نفر منتخب مجمع عمومی و دو نفر از اعضای شورای مرکزی گذاشته شده است. و چنانچه مسوولین دانشگاه به هر نحوی بخواهند نظارت خود را از حالت استطلاعی خارج کنند وارد حیطه وظایف و اختیارات هیات نظارت انجمن اسلامی شده و باعث رد و زیر پا گذاشتن اصول مصرح اساسنامه گردیده اند.”
حامد ابراهیمی یادآور می شود که یکی دیگر از خواسته های غیرمنطقی هیات نظارت دانشگاه دخالت در تایید صلاحیت کاندیداها در مورد التزام به اساسنامه انجمن اسلامی می باشد . وی این در خواست هیات نظارت دانشگاه را نیز دخالت آشکار در وظایف واحد تشکیلات انجمن اسلامی دانست و ذکر کرد که چنانچه در مورد هریک از کاندیداها هیات نظارت سوالی داشته باشد می تواند التزام آنها را از واحد تشکیلات انجمن اسلامی استعلام نماید یا مورارد تخلف فرد مورد نظر را به واحد تشکیلات اعلام نماید تا این واحد بر مبنای حدود اختیارات خویش اعلام نظر کند.
دبیر هیات اجرایی انتخابات در پایان متذکر شد که تابه حال مسوول نهاد رهبری و سرکردگان بسیج بارها ایراد شبهه و افترای عدم رعایت اساسنامه را به اعضای انجمن اسلامی وارد می کردند. حال جای تعجب است که چگونه خود این حضرات بدینگونه سوار بر مرکب بی منطقی شده و خواستار زیر پا گذاشتن اساسنامه انجمن اسلامی می باشند؟
