همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
بیانیهی انجمن اسلامی دانشجویان در رابطه با تهدید آزادیهای صنفی، سیاسی، فرهنگی دانشگاه
دانشجویان فهیم و آگاه پلیتکنیک
وقایع تلخ و تأسفبار چند روز اخیر، یکبار دیگر پرده از نیّت شوم اربابان قدرت و سرسپردگان بیمزد و مواجب آنان در دانشگاه برداشت و بار دیگر این حقیقت مسلم را که دانشگاه جز در پرتو استقلال و حفظ آزادی آکادمیک، از مسیر معقول و منطقی خویش منحرف خواهدشد را بر همگان آشکار نمود. آنجا که ریاست دانشگاه که نه منتخب جامعة دانشگاهی پلیتکنیک که دست نشاندة مسندنشینان قدرت است، علیالرغم عهدهدار بودن بالاترین پست اجرائی در دانشگاه فاقد هرگونه تصمیمگیری مستقل مینماید و آنجا که طلبهای جوان بر مقدرّات این نهاد آکادمیک دستاندازی نموده ضمن حمایت از اوباش غوغاسالار، دانشگاه را آبستن اغتشاش و تلاطم میکند، ضرورت ایستادگی در برابر زورمندان و قدرتمندانی که استقلال دانشگاه را برنمیتابند، بیش از پیش نمایان میشود.
در همین راستا انجمن اسلامی دانشجویان بر خود لازم میداند تا نکات زیر را به استحضار برساند:
۱- پس از خیمهشببازی انتخابات ریاست جمهوری بر مسند ریاست نشاندهشدن فردی که صفت ممیزة او، بله قربانگوئی و گوش به فرمانی در برابر مقامات غیرمنتخب میباشد، موجّ عزل و نصبها نه تنها مدیریت کشور در سطح کلان را در نوردیده است که حتّی جزئیترین موارد را نیز شامل شده است و همانطور که مستحضرید مدیریت دانشگاه امیرکبیر نیز از این رویه بیبهره نمانده است و در سایه انتصاب رئیس دانشگاه (و نه انتخاب وی توسط جامعة دانشگاهی امیرکبیر)، دامنة عزل و نصبهای عجیب و غریب حتی تا منشیها و مستخدمان واحدهای مختلف دانشگاه نیز رسیده است و گاهاً در کمال بیاحترامی تنی چند از کارمندان دانشگاه حکم اخراج خویش را دریافت کردهاند.
لیکن مهمترین و مسألهسازترین انتصاب ریاست جدید دانشگاه، انتصاب جناب دکتر عطائیپور در سمت معاونت دانشجوئی میباشد که به واسطه جایگاه این معاونت باید ارتباطی تنگاتنگ با نهادها، تشکّلها و گروهها دانشجوئی داشته باشد.
متأسفانه سابقة چند ماهة اخیر ایشان چیزی جز ناکارآمدی، عدم آشنائی با قوانین عدم داشتن تجربة مدیریتی لازم، عدم تلاش در جهت ایجاد تفاهم و گاهاً سعی و کوشش در جهت حرکت به سمت فضای عاری از منطق و استدلال، و از همه مهمتر خطی عملکردن و دخالتدادن نگرشهای سیاسی خویش در حوزة مدیریتی، به اذهان عمومی متبادر نمیکند.
امروز در پی بالاگرفتن خشم دانشجویان از مدیریت دانشگاه بیشترین اعتراضات و اتهامات متوجّه معاونت دانشجویی و شخص دکتر عطائیپور میباشد. دخالت بیسابقة معاونت دانشجوئی در انتخابات شوارهای صنفی دانشجویان، این دموکراتیکترین تشکّل دانشگاه و منوطکردن بودجة آن به پذیرش اساسنامة مصوب نهاد غیرقانونیای موسوم به شوراهای عالی به اصطلاح انقلاب فرهنگی، سنگاندازی و کارشکنی در اجرای برنامههای این تشکل (که آخرین مورد آن طرح عدم برگزاری اردوهای دانشجویان به صورت همگانی بود)، عدم در اختیار قراردادن امکانات کافی و…، همچنین برخورد دوگانه و تبعیضآمیز با کانونهای فرهنگی دانشگاه در رابطه با اختصاص عادلانة امکانات و بودجه و …..، میرود تا اخگر خشم دانشجویان را بر خرمن نابسامانیهای دانشگاه افکند.
نابسامانی و بینظمیهای اداری موجود در این معاونت همچون عدم مشخصبودن سلسله مراتب، پراکندگی و تشتت کارمندان و نامشخصبودن مسؤولیتشان که بعضاً به مفقودشدن اسناد و نامهها و اخلال در امور تشکلها و نهادهای دانشجوئی میشود نیز ناشی از ضعف مدیریتی و عدم کفایت رأس این معاونت است. طرفه آنکه با وجود این نابسامانیها در مجموعة معاونت، هرازگاهی جناب آقای عطائیپور در مقام تصمیمگیرندة نهائی در جایگاهی خارج از حیطة وظائف خویش ظاهر میشوند و به اظهارنظرهای غیر مسؤولانه میپردازند که مرز میان هیأت نظارت، معاونت دانشجوئی و گاهاً انتظامات محو میگردد.
در شرائط فعلی به ریاست محترم دانشگاه، جناب آقای دکتر رهائی فرض است تا با بررسیها و موشکافی بیشتر افرادی واجد صلاحیت و توانمندی بیشتر را در سمتهای حساسی همچون معاونت دانشجوئی منصوب نمایند تا در آینده شاهد چنین مواردی نباشیم.
۲- امّا آنچه که در روزها و هفتههای اخیر، بیش از پیش در به تشنّج کشیدن فضای دانشگاه مؤثر بوده و هست، دخالت هدفمند و افسار گسیختة نهادهای حکومتی تحمیل شده به دانشگاه و در رأس آن نهاد نمایندگی رهبری است. این نهادها که در چند سالة اخیر رویای بازگرداندن فضای دانشگاهها به سالهای خفقان و ارعاب و سرکوب ابتدای انقلاب را در سر میپروراندند با روی کارآمدن دولت جدید، جان تازهای یافته و سرمست از بادة قدرت در زینکردن توسن سرکوب، فرش ولع در مینوردند.
در این بین جالبتر از هرچیز تغییر لحن و عملکرد مسؤول فعلی نهاد رهبری، جناب آقای میراحمدی است. وی که چند سال اخیر با ژستی مظلومانه خود را فردی معقول و منطقیتر از اسلاف و همکیشان خویش مینمایاند طی چند ماه اخیر به یکباره تغییر رویه داده و بر طبل ناکوک تهدید و ارعاب از موضع زورگوئی و قدرتمداری برآمده است.
لازم است این مقام محترم حدّ و حدود وظایف خویش را شناخته و تا فرصت باقیست تغییر رویه داده و دست از تقابل با جامعة دانشگاهی پلیتکنیک بردارد که در غیر اینصورت طعم پاسخ قاطع دانشگاهیان به دخالتهای حوزویان را خواهند چشید.
۳- و اما داستان حضور تشکلهای شبه نظامی و غیر دانشگاهی و تاخت و تاز بیرویه آنها بر آزادیهای صنفی، سیاسی و فرهنگی دانشگاه به حدیث پر غصه امروز استقلال دانشگاهها تبدیل شده است.
بسیج به ظاهر دانشجویی قطعاً و عملاً نقش پیاده نظام نیروهای نظامی سپاه پاسداران و حاکمیت یکپارچه را در دانشگاه به عهده گرفته و با رانتهای اطلاعاتی و امنیتی و مالی و معنوی به تاختوتاز بیاخلاقانه خود در ساحت آزادی محور دانشگاه ادامه میدهد. این تشکل شبهنظامی که سال گذشته تا مرز انهدام و خاکمالشدن توسط خشم و قهد قاطبه دانشجویان دانشگاه پیش رفت، امروز با دل بستن به دولت تازه کار و تغییر کادر مدیریتی دانشگاه همچنان به موذیگریها، و اخلال و شانتاژ خود در فضای پویا، شفاف و دانشجو محور پلیتکنیک تهران ادامه میدهد. در این میان کانون اندیشه با اتصال بیچون و چرا به مسؤولین نهاد رهبری چند صباحی است که در هنگامه تغییر مدیریتها و پستها دل را بر بدست آوردن جایگاهی بزرگتر از آنچه در قامتش میباشند سپرده و از قضا در مواردی گوی سبقت در تعرض به آزادیهای دانشگاه را از بسیج شبه نظامی ربوده است. تا بلکه در انبان خود طرفهای از رانتهای نفتی که قرار بود پول آن بر سر سفره مردم برود، بریزد.
این به ظاهر تشکلها که عملکرد، گفتار و نوشتارشان نشان داده که جز تهمت پراکنی و تلاش در جهت ارعاب و تهدید و تخریب انجمن اسلامی دانشجویان فلسفه وجودی دیگری ندارند، راه به باطل میروند و آینده خود را به ناکجا آباد طی میکنند.
۴- در نهایت، انجمن اسلامی تنها ضامن حفظ دانشگاه، این آخرین سنگرآزادی در وادی مهر، ایران عزیز، از تاختوتاز تازه به دوران رسیدههای متوهم را حساسیت مسؤولانه و پرشور تمامی اساتید و دانشجویانی میداند که دل در گرو مهر آئین آزادگی و شجاعت سپردهاند.
بدیهی است تمامی اعضای تشکل پرافتخار و با صلابت انجمن اسلامی نیز تا احقاق تمامی خواستههای صنفی، فرهنگی و سیاسی دانشجویان فهیم و آگاه پلیتکنیک تهران به حمایت بیدریغ خود از این حرکت ادامه خواهند داد.
امید است ریاست محترم دانشگاه با درک موقعیت خطیر کنونی با شجاعت از ادامه دستاندازیها و دخالتهای نهادهای امنیتی و شبهنظامی و افرادی که هیچ سابقهای از تحصیلات آکادمیک و اخلاق آکادمیک در پرونده آنها مشاهده نمیشود، ممانعت کرده و به درخواستهای دانشجویان با نظربرآوردن آنها بنگرد.(۲/۳/۸۵)
والسلام علیمنالتبعالهدی
انجمن اسلامی دانشجویان
دانشگاه صنعتی امیرکبیر
(پلی تکنیک تهران)
