در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
دیروز (چهارشنبه) برخی از دانشجویان دانشگاههای تهران، امیرکبیر و علامه طباطبایی دست به تحصن زده و از رفتن به کلاسهای درسشان خودداری کردند.
دیروز برای چندمین روز متوالی دانشگاههای کشور ناآرام بودند. شاید برخی، بخشی از این ناآرامیها را به حوادث چند روز گذشته و «انتشار کاریکاتور روزنامهء ایران» و اعتراض دانشجویان آذریزبان دانشگاهها ارتباط میدهند اما تعدادی از دانشجویان معترض گفتند که همهء ماجرا این نیست و اعتراضات دانشجویان حکایت دیگری دارد.
مسوولان دانشگاه امیرکبیر پاسخگوی دانشجویان نیستند
سه روز پیش مدیران دانشگاه امیرکبیر، اجازه برگزاری انتخابات انجمن اسلامی را به دانشجویان این دانشگاه ندادند، به همین دلیل اعتراضهای وسیعی از سوی دانشجویان این دانشگاه شکل گرفت، اعتراضاتی که تا عصر دیروز نیز ادامه یافت.
دانشجویان امیرکبیر نگران محدود شدن فضای سیاسی دانشکدهشان هستند، فضایی که از نظر آنها ضربهپذیرتر میشود.
اما یکی از دانشجویان این دانشگاه حتی ماجرا را سادهتر از اینها میداند: «خواستههای ما در ابتدا کاملا صنفی بود. ما از رییس دانشگاه خواستیم تا مجوز یک تریبون آزاد را به دانشجویان بدهد و با حضور خودش و گفتوگو، مسایل را حل کنیم اما «رهایی» رییس دانشگاهمان با این خواسته ما مخالفت کرد و اعضای شورای صنفی هم در اعتراض به این نوع برخورد دست به تحصن زدند. اما رییس دانشگاه باز هم حاضر به پاسخگویی نشد».
این بیاعتنایی مسوولان دانشگاه، دانشجویان را ناراضی کرد و سهشنبه و چهارشنبه این هفته نیز آنها به اعتراضاتشان ادامه دادند، همچنین تعدادی از دانشجویان این دانشگاه دیروز در اعتراض دست به اعتصاب غذا زدند.
دانشجویان بدون حامی
مسوولان دانشگاه امیرکبیر پاسخگوی دانشجویان نیستند
سه روز پیش مدیران دانشگاه امیرکبیر، اجازه برگزاری انتخابات انجمن اسلامی را به دانشجویان این دانشگاه ندادند، به همین دلیل اعتراضهای وسیعی از سوی دانشجویان این دانشگاه شکل گرفت، اعتراضاتی که تا عصر دیروز نیز ادامه یافت.
دانشجویان امیرکبیر نگران محدود شدن فضای سیاسی دانشکدهشان هستند، فضایی که از نظر آنها ضربهپذیرتر میشود.
اما یکی از دانشجویان این دانشگاه حتی ماجرا را سادهتر از اینها میداند: «خواستههای ما در ابتدا کاملا صنفی بود. ما از رییس دانشگاه خواستیم تا مجوز یک تریبون آزاد را به دانشجویان بدهد و با حضور خودش و گفتوگو، مسایل را حل کنیم اما «رهایی» رییس دانشگاهمان با این خواسته ما مخالفت کرد و اعضای شورای صنفی هم در اعتراض به این نوع برخورد دست به تحصن زدند. اما رییس دانشگاه باز هم حاضر به پاسخگویی نشد».
این بیاعتنایی مسوولان دانشگاه، دانشجویان را ناراضی کرد و سهشنبه و چهارشنبه این هفته نیز آنها به اعتراضاتشان ادامه دادند، همچنین تعدادی از دانشجویان این دانشگاه دیروز در اعتراض دست به اعتصاب غذا زدند.
دانشجویان بدون حامی
دیروز دانشجویان دانشگاه امیرکبیر در صحن مسجد دانشگاهشان گریستند.
“بسیج دانشگاه در مراسمی اعضای انجمن اسلامی، شورای صنفی و بسیاری دیگر از دانشجویان این دانشگاه را بیدین و ضدمذهب خواند. از این اتهامات به راحتی نمیتوان گذشت. ما تنها هستیم و بدون حامی در معرض اتهام قرار گرفتهایم.”
این را یکی از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر که خواست نامش فاش نشود، میگوید و اضافه میکند: «کار به جایی رسیده که به اعتقادات دانشجویان هم توهین میکنند. اعتراضهای ما ساده و صنفی بود و اگر رییس دانشگاه به میانما میآمد ولو اینکه تجمعمان را غیرقانونی اعلام میکرد بهتر از این بود که خودش را از ما پنهان کند.»
دانشجویان اخراجی را به دانشگاه بازگردانید
اما دانشکدهء فنی و حقوق دانشگاه تهران نیز دیروز، روز شلوغ و ملتهبی را از سر گذراند. دانشجویان این دانشکدهها با شعارهایشان خواستار آزادی دانشجویانی بودند که در درگیری سهشنبه شب دستگیر شده بودند.
به گفتهء برخی از دانشجویان دانشگاه تهران، سهشنبه شب گذشته چند تن از دانشجویان در دانشگاه بازداشت شده و از محل نگهداری آنان خبری در دست نیست.
ریشه ناآرامیهای دانشجویان در دانشگاه تهران به دو هفته گذشته و اخراج دو تن از دانشجویان این دانشگاه برمیگردد.
«پیمان عارف» و «مهدی امینزاده» دو دانشجوی دانشگاه تهران، دو هفته پیش به اتهام نداشتن صلاحیت عمومی و اعتقادی از دانشگاه اخراج شدند. یکی از خواستههای دانشجویان معترض نیز بازگشت آن به دانشگاه است. یکی از دانشجویان میگوید: «کمیته انضباطی شما مکانی است که حق رسیدگی به تخلفات دانشجویان را دارد. اما اکنون وضع جور دیگری شده و هر معماری در دانشگاه در مسایل دانشجویان دخالت میکند. دو تن از همکلاسیهای ما به دلیل نداشتن صلاحیت عمومی و اعتقادی از دانشگاه اخراج شدند. صلاحیت عمومی و اعتقادی اصلائ یعنی چه؟ مسوولان چرا پاسخگوی ما نیستند؟»
دانشجویان دانشگاه تهران دیروز در شعارهایشان همچنین خواستار استعفای رییس دانشگاه تهران بودند. آنها فریاد میزدند: «رییس انتصابی، استعفا، استعفا». یکی از دانشجویان میگوید: «انتخابات شورای صنفی دانشگاه دیروز بدون هیچ دلیل منطقی لغو شد. مسوولان قصد دارند اختیارات دانشجویان را محدود کنند، اما ما اجازه نمیدهیم.»
اعتراض در دانشکده - علوم اجتماعی علامه طباطبایی
دیروز دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی علامه طباطبایی نیز در اعتراض به محدودیتهای اعمال شده در مورد دانشجویان و استادان این دانشگاه تحصن کردند.
آنها که از اخراج یکی از استادان این دانشگاه که چند ماه قبل رخ داده بود به شدت منتقد بودند، خواستار آزادی عمل و اعاده حرمت به دانشجویان و استادان شدند.
