در ادامه تجمعات دو روز گذشته در دانشگاه تهران سه شنبه شب دانشجویان این دانشگاه اقدام به برگزاری تجمعی در کوی واقع در محله امیر آباد تهران کردند. طبق خبرهای رسیده تعداد این دانشجویان به ۱۵۰۰ نفر می رسید و یکی از دربهای این خوابگاه دانشجوئی شکسته شد و پس از آن تعدادی از دانشجویان به خارج از کوی رفته پس از آن نیروهای ضد شورش یک بار وارد کوی شده وپس از مانور دادن از کوی خارج گردیدند.
ورود نیروهای پلیس به دانشگاه و خوابگاههای دانشجوئی سابقه ندارد و در درگیریهای سالهای گذشته نیز همواره پس از گسترش درگیریها و شدت گرفتن بحران صرفا نیروهای لباس شخصی با حمایت پلیس وارد اماکن دانشجوئی می شدند اما در طی روزهای گذشته نیروهای پلیس وارد دانشگاه شدند. این امر در روزهای گذشته در دانشگاه تهران وامیر کبیر نیز اتفاق افتاده بود.
این تجمع پس از ساعاتی به درگیری با نیروهای لباس شخصی منجر شد که بر اثر آن تعدادی بسیاری از دانشجویان مضروب شدند وهمچنین یکی از دانشجویان از یکی از ساختمان ها به پائین پرتاب گردیده است که این عمل منجر به شکسته شدن استخوان های وی گردیده است. و حداقل ۲۰ نفر به وسیله آمبولانس به مراکز درمانی منتقل گردیدند. همچنین تعدادی از نیروهای لباس شخصی از پشت کوی وارد خوبگاه شده و حداقل ۷ تن از دانشجویان را بازداشت کردند.
در حال حاضر کوی دانشگاه کاملا در محاصره نیروهای ضدشورش و یگان ویژه می باشد و حضور نیروهای لباس شخصی در اطراف کوی کاملا محسوس است.
بنابر اخبار امروز( چهارشنبه) دانشگاه تهران تعطیل می باشد.
گفتنی است که ظهر امروز(چهارشنبه) دانشجویان دانشگاه امیر کبیر مجددا تحصن خود را آغاز خواهند نمود و شایان ذکر است که شب گذشته دست کم ۱۰۰ نفر از دانشجویان این دانشگاه شب را در صحن دانشگاه به سر بردند. همچنین امروز دانشجویان دانشگاه علامه طباطبائی نیز تجمعی را در اعتراض یه حوادث اخیر کشور در دانشکده روانشناسی این دانشگاه برگزار خوهند کرد دانشجویان این دانشگاه روز گذشته نیز تجمع مشابهی را در دانشکده ادبیات وزبانهای خارجه برگزار کردند.



این مشکل بیش از هر جا در جوامع غیر معتقد به هرمنوتیک ایجاد می شد. در این جوامع قرائت حاکم، سایر قرائت ها و فهم پذیری ها را باطل و محکوم به نابودی می دانست و مجال طرح و بحث عقلانی این مباحث را نمی داد. پس این نظرات قلیل نیز در لعاب های دیگر و در قالب های غیر از خود رشد کردند و به زایش فهمی چند پاره منجر می شد.
دادگاههای ما استقلال لازم را ندارند، عدم حضور وکیل در مراحل دادرسی در پروندههای مختلف مشاهده میشود، حکم موکلان به وکلا ابلاغ نمیشود. از آنجایی که وکیل میباید از شأن قاضی برخوردار شود و عملا چنین نگاهی در محاکم وجود ندارد. همه این موارد با قوانین مدنی کشور خود ما سنخیت ندارد، چه برسد با استانداردها و میثاقهای حقوق بشری.
برخورد با چنین جنبشی دشوار است. برای حمله به آن باید آن را از تداوم انداخت اما چگونه؟ ایجاد وحشت و ارعاب، اتهام براندازی نرم و سخت،وابستگی به بیگانه، دریافت کمک مالی و... به فعالان آن می تواند ریزش های کوتاه مدتی را سبب شود اما آن را از تداوم نمی اندازد.
گویا هنوز پس از سی سال این مشکل حل نشده و هنوز مدیران دانشگاه تهران به دنبال یونیفورم هستند. ای کاش آقای احمدینژاد این مشکل را هم مانند دیگر مشکلات مملکت با تشکیل یک معاونت جدید و صدور فرمانی قاطع برای همیشه حل کنند. نگران آن روزهایی هم نباشند که در پاسخ به منتقدان خود با تمسخر میگفتند «مگر مشکل مملکت، مو و لباس جوانان است؟»
