همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
رسیدن دوم خرداد، رسیدن تکرار خاطرات خوش اما دردناکی است که بسیاری از اعضا سالهای دهه هفتاد انجمن های اسلامی آن خاطرات و دردهای بعد از آن را با هم شریک اند اما در هر صورت خاطره ای نه از این لحاظ که ثمره آن ریاست جمهوری خاتمی و تولد مفاهم مغلوط و جعلی چون اصلاحات و مردم سالاری مورد ادعای دولت بود که در آن تنها از حقوق مخالفین آن دفاع می شد اما نزدیک ترین حامیان دولت به عقوبت های بی شمار دچار شدند. از تکرار مکررات می گذرم . این اولین دوم خردادی است که خاتمی رییس جمهور نیست. اما اولین سالگرد دوم خرداد به حق یکی از بی نظیر ترین روز های تجربه نشدنی ایرانیان است. چند ده هزار ایرانی به حالت سرود خوان دسته جمعی به سمت دانشگاه تهران در حرکت بودند و می رفتند که به سخنان رییس جمهور بیست میلیونی گوش بدهند. وقتی که در کنار این سیل خروشان ایستاده بودم مو بر بدن سیخ شده بود.اما آیا این همان ایرانی های نیستند که در دوم خرداد رای به خاتمی دادند و امروز در صلابت کامل آمده اند که حمایت خود را تازه کنند؟ اما بی شک به آنها ، همگی ، با شعارهای دهان پر کنی مثل آنکه خاتمی گفته بود ملت ایران دیگر قهرمان نمی خواهد خیانت شد. خاتمی بیش از آن که علاقه ای به رییس جمهور بودن به عنوان نماینده یک ملت ، برگزیده یک جمهور داشته باشد علاقه وافری داشت که رییس جمهوربه معنی تدارکات چی یک نظام و نماینده عده ای خاص باشد. و همین عامل باعث پیروزی احمدی نژاد در انتخابات نهم ریاست جمهوری شد. اگر شرکت و اراده پر شور یک ملت توانست از هر گونه تقلبی در انتخابات هفتم ریاست جمهوری جلوگیری کند اما همان مردم با بی تفاوتی محض در رسیدن احمدی نژاد به ریاست جمهوری کارنامه دولت خاتمی را برای همیشه سیاه باقی گذاشتند که حتا نتوانست از آرا نزدیک ترین متحدش ( کروبی ) حراست و نگهداری کند.
اما در هر صورت با همه دردناکی مرور خاطرات دوم خرداد یاد آور روز های خوش انتخابات هفتم در مذاق من و بسیاری دیگر است که تجربه ای گران سنگ را برای تحلیل کارکرد و عملیات درست یک ملت باقی گذاشت اما صد افسوس که این بهار به سرعت طی شد. بی شک دانشجویان در این انتخابات بزرگترین نقش را داشتند که سهمی از این نقش به دفتر تحکیم وحدت می رسد. این قدرت بی نظیر در اقناع افکار عمومی بر لزوم یک تغییر و ایجاد یک شبکه منظم اطلاع رسانی و توزیع خبر وایفای نقش یک بدنه روشنفکر در عین تعداد زیاد و آرا متفاوتشان، بی شک نمایش قدرت دانشجویان در این روز بوده است. روشنفکران توزیع کننده ( دانشجویان) چنان در نقش خود جا افتاده بودند که جز با فاجعه کوی دانشگاه نمی شد آن ها را از این نقش خارج کرد. پس من این روز را نه بخاطر هر چیز دیگری بلکه تنها بخاطر دانشجویان دیروز و امروز و مهمتر از همه آنها بخاطر به بلوغ رسیدن جنبش داشجویی در ایران گرامی می دارم.
