همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
از چندی قبل با تغییر کادر ریاست دانشگاه شهید چمران اهواز و در پی آن دانشکده مهندسی این دانشگاه تغییر و تحولاتی در سطح دانشگاه و دانشکده روی داد که حقوق و ارزش دانشجویان نادیده گرفته شد٬ اعم از برخورد بد انتظامات(حراست)با دانشجویان و ….تا اینکه در روز سه شنبه مورخ ۲۶/۲/۱۳۸۵در دانشکده مهندسی در حین برگزاری انتخابات شورای صنفی یکی از مامورین انتظامات دانشکده با دانشجویان در گیری لفظی و فیزیکی بوجود آورد. به همین دلیل دانشجویان دانشکده مهندسی که از چندی پیش اعتراضات خود را به صورت پراکنده و تذکر دادن به اشخاص مختلف از جمله خود رئیس دانشکده بیان کرده بودند٬ بر آن شدند که اعتراضات خود را در جلسه ای عمومی با حضور دانشجویان با رئیس دانشگاه و دانشکده در میان گزاردند.اما متاسفانه نه تنها جوابی دریافت نکردند بلکه حتی موفق به دیدن این افراد نیز نشدند. بدین ترتیب همه چیز دست به دست هم داد تا روز یکشنبه ۳۱/۲/۱۳۸۵در دانشکده مهندسی یک حرکت کاملا خود جوش شکل بگیرد٬ بدین شرح که در ابتدا جمعی از دانشجویان به منزله اعتراض به امور فوق با در دست گرفتن پلاکارتهایی در سرسرای این دانشکده تجمع کردند.دیری نپایید که بعد از چند دقیقه تعداد دانشجویان افزایش یافت و این تجمع تبدیل به یک تحصن اعتراض آمیز دانشجویی شد.اما متاسفانه بعد از گذشت یک ساعت تجمع عدم رسیدگی حتی یک مسئول̒ دانشجویان تصمیم گرفتند تجمع خود را به پشت درب اتاق ریاست دانشکده منتقل کنند. اما متاسفانه بعد از گذشت دو ساعت نه تنها هیچ جوابی دریافت نکردند بلکه هیچ یک از مسئولین خود را نشان ندادند.در این لحظه دانشجویان برآن شدند تا با راهپیمایی در سطح دانشگاه دانشجویان دانشکدههای دیگر را نیز مطلع کنند٬ بدین ترتیب ظرف یک ساعت تعداد دانشجویان چند برابر شد و سپس به طرف ساختمان دانشگاه به راه افتادند تا مشکلات خود را با رئیس دانشگاه در میان بگذارند . اما متاسفانه دوباره هیچ یک حتی حاضر به حاضر شدن در مقابل جمع نشد. در این لحظه دانشجویان که گرمای شدید ظهر اهواز را در راهپیمایی تحمل کرده بودند و کلاسهای درس را تعطیل نموده متفق القول برآن شدند که تا جوابی نگیرند تجمع را ترک نکنند٬ بدین ترتیب پس از ۲ ساعت ایستادن در گرما و آفتاب شدید دانشجویان تصمیم گرفتند با وجود انتظامات که به صورت زنجیره ای اطراف ساختمان مرکزی ایستاده بودند وارد ساختمان شوند که پس از کش و قوس های فراوان مشاور رئیس دانشگاه در مقابل دانشجویان حاضر به پاسخگویی شد و به آنها قول داد که حداکثر تا دو روز آینده رئیس دانشگاه و دانشکده در یک جلسه عمومی حضور پیدا کنند و پاسخگوی دانشجویان باشند. بدین ترتیب دانشجویان پس از یک تجمع چند ساعته بصورت مشروط(یکی از این شروط عزل رئیس دانشکده مهندسی بود) پراکنده شدند.
