همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
فردی که تصمیم به چنین اقدام شومی داشته، خود، ریاست کمیته انضباطی دانشجویان را نیز عهده دار می باشد و لذا با «سوء استفاده» از موقعیت خود دانشجوی احضار شده را برای پذیرفتن خواسته ی پلید خود تحت فشار قرار داده است. پر واضح است که قرار گرفتن قدرت بی حد و حصر و غیرقابل نظارت در دستان نهادهایی همچون کمیته ی انضباطی و حراست، اقدامی اشتباه است و می تواند به چنین فجایعی منجر شود، همانگونه که پیشتر نیز در دانشگاه های دیگر همچون رازی کرمانشاه، سهند تبریز و ... شاهد چنین اتفاقات تأسف برانگیزی بوده ایم.
عاشورا مدت هاست که هر روز تکرار می شود، 1 بطری آب برای 5 دانشجو در همدان نیز کم از بستن آب بر روی آنان ندارد، اگر بنی امیه حرمسرا را احیا کرد، کارکنان دولت نهم توحش و تجاوز به عنف رایج در جاهلیت عرب را در ایران احیا کرده اند و رسوایی های کرمانشاه، سهند، زنجان و … را پدید آوردهاند تا این روزها بنی امیه را در تاریخ رو سپید کرده باشند. چندیست که شرم دارم بگویم مسلمانم، در حالی که کسانی چون مددی، سردار زارعی و… و حامیان بی چون و چرایشان چون احمدی نژاد، زاهدی، دادستان زنجان و … ادعای مسلمانی دارند، چندیست که وقت نوشیدن آب دیگر یاد تشنگان کربلا نمی کنم چون خاطره دانشجویان تشنه لب دانشگاه تربیت معلم لحظه ای امانم نمی دهد، چندیست …
نسرین ستوده:موکلانم قادرند فرمانده ضرب و شتم زنان را شناسایی کنند
دیروز نه نفر از فعالان زن که در تجمع روز جهانی زن در پارک دانشجو مورد ضرب و شتم قرار گرفته بودند ؛در دادسرای ناحیه ۱۱عمومی و انقلاب حاضر شدند .تا شکایت خود را از عاملان ضرب و شتم ان روز اعلام کنند.
هشت مارس امسال هم مثل سالهای گذشته با خود پیام صلح داشت اما به گونه ای متفاوت از سالهای گذشته برگزار شد.
زنان در آن روز مثل هر سال به گوشه ای از این شهر بزرگ رفتند. این بار به پارک دانشجو. آنها آرام در گوشه ای از این پارک نشستند و با گلهای میموزا در دست که سمبل روز جهانی زن است و با سر دادن شعارهای صلح و آزادی خواستار برقراری ارامش و برابری زنان شدند. اما فقط بعد از گذشت پنج دقیقه تجمعشان با هجوم ماموران نیروی انتظامی به هم خورد.
درآن روز که روز صلح و عدالت برای زنان جهان است ضربه های باتوم و فحش بر سرشان بارید و آنها را اشکبار بر جای گذاشت اشکی که نه از ضعف که از تحقیر و ظلم بود.
در آن روز هنرمندان و نویسندگان کشورمان هم مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. سیمین بهبهانی شاعر بلند آوازه کشورمان در آن روز کتک خورد دیدن او در آن وضعیت چشمان خیلی ها را اشکبار کرد.
دیروز نه زن شاکی و شش نفر از شهودشان در دادسرای میدان منیره ی تهران؛ جایی که حضور متفاوتشان در میان دیگر متهمان کاملا احساس می شد حاضر و شکایتشان را از برخوردهای آن روز گفتند.
دیروز آنها از ضربه های باتومی که خورده بودند گفتند. قاضی از آنها می خواست تا علت حضورشان را در پارک دانشجو بگویند که آنها اعلام کردند مثل هر سال و شاید مثل همه زنان دنیا آن روز دور هم جمع شدند تا از صلح بگویند. اما برخوردهای نامناسب متعجبشان کرد.
قاضی از آنها خواست بعد از گذشت دو ماه از حادثه گواهی پزشکی قاونی ارائه دهند. اما این در خواست هم چندان عجیب به نظر نمی رسید چون تعدادی از آنها هنوز یادگار ضربه های باتوم را بر بدنشان احساس می کنند. منصوره شجاعی هنوز پاهایش از شدت ضربه های باتوم آن روز دردناک است.
دیروز لیلا علی کرمی و نسرین ستوده وکیلان این پرونده نیز شاکیان را همراهی می کردند. نسرین ستوده درباره این پرونده می گوید:در جلسه بازپرسی دیروز نه نفر از شاکیان و شش تن از شهود اظهارات خود را گفتندو تحقیقات از شاکیان و شهود انجام شد.
به گفته او موکلانش قادرند فرمانده عملیات را که در تجمع روز جهانی زن حضور داشت شناسایی کنند. او امیدوار است که بازپرس برای تکمیل پرونده متهمان را احضار و پس ا ز تحقیقات تصمیم اش را اعلام کند.
روز چهارشنبه ۸ مارس را که به روز صلح و عدالت برای زنان مشهور است به خوبی به یاد می آورم روزی که در پایانش ضعف کسانی را که برای اثبات قدرتشان به زور متوسل شده بودند کاملا احساس کردم.
منبع: کانون زنان ایرانی
