در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
شورای صنفی دانشکده کامپیوتر پیگیر برگزاری اردوی سالیانه دانشکدهای به رسم هر سال بود. هر سال بدون هیچ مشکلی این اردو برگزار میشد و هیچ “عواقب ناگواری” پیش نمیآمد. خیال کرده بودیم، ما همان دانشجویان هر سال هستیم، مشکل ناگواری ایجاد نمیکنیم. پیگیر کارهای اداری شدیم، از ریاست دانشکده شروع کردیم. اجازه خواستیم، گفتند من مشکلی ندارم، باید از معاونت فرهنگی مجوز بگیرید. رفتیم دنبال راضی کردن معاونت فرهنگی که : ما مشکلی ایجاد نخواهیم کرد آیا مجوز میدهید؟ گفتند ما مشکلی نداریم، شما از آقای رئیس رضایت نامه بیاورید که بچههای خوبی هستید.(به روند قانونی توجه کنید، رجوع شود به چند خط بالاتر) برگشتیم پیش آقای رئیس، از دفعه قبلی که پیش ایشان بودیم چند وقتی گذشته بود، در این چند وقت یک پایمان در اتاق آقای رئیس بود و منتظر ایشان بودیم، یک پایمان هم در معاونت فرهنگی بود، به هر حال موفق شدیم آقای رئیس را متقاعد کنیم که ما هنوز همان دانشجویان خوبی هستیم که سالهای قبل اردو میرفتیم. گفتند من با شما مشکلی ندارم، از اول هم مشکلی نداشتم، بفرمایید این هم رضایت نامه! (خلاصه کلام اینکه مجوز را دادند.) در متن مجوز صادر شده هیچ بند و تبصرهای نیامده بود، نگفته بودند با اردوی مختلط مشکل دارند.
رفتیم دنبال بقیه کارهای اردو. اتوبوس گرفتیم، با آشپز صحبت کردیم و مقداری از مواد اولیه غذای اردو تهیه شد، با خیال اینکه اردو قرار است برگزار شود بچهها را خبر کردیم. ۱۵۰ نفر ثبت نام کردند و ۱۱۰ نفر هم هزینه اردو را پرداخت کردند.
پیگیر کارهای نهایی اردو بودیم که خبردار شدیم آقای رئیس مخالف اردو رفتن ماست! ظاهرا نامهای نوشته بودند به معاونت فرهنگی که در آن نامه از “عواقب ناگوار احتمالی” برگزاری اردوی مختلط سخن گفته بودند و اینکه مسئولیت این اردو را نمیپذیرند و از آن تبری میجویند!! ظاهرا در عرض ۱۶ روز، ما (دانشجویانی که آنقدر لیاقت داشتند که بتوانند اردوی سالم برگزار کنند) به عوامل بروز حوادث ناگوار احتمالی تبدیل شده بودیم. حالا که مطمئن شدهایم قرار نیست اردویی برگزار شود حداقل کاری که میتوانیم بکنیم این است که از آقای رئیس و مسئولان دانشگاه بپرسیم که :
چرا آقای رئیس به وقت اعضای شورا آنقدر اهمیت نمیدهند که براحتی آنها را ۱ ماه به دوندگی بیهوده واداشتهاند و اگر قرار بود اردو برگزار نشود، چرا از همان ابتدا مخالفت خود را اعلام نکرده بودند؟
منظور آقای رئیس از عواقب ناگوار احتمالی چیست؟
چرا شورای صنفی که نماینده همه دانشجویان است، به بازیچه مسئولان دانشکده و دانشگاه تبدیل شده است؟
چرا به مشکلات عدیده دانشکده، از جمله وضع اسفبار سایت، نبود اتاق مطالعه و اتاق شورای صنفی رسیدگی نمیشود؟
در راستای سوالات مطرح شده، ما دانشجویان دانشکده کامپیوتر، خواستار پاسخگوئی صریح شفاهی و کتبی ریاست دانشکده و مسئولین معاونت فرهنگ در آمفی تئاتر دانشکده و در حضور تمامی معترضین هستیم.
