در روزگاری که هم گفتن مشکل بود و هم نگفتن، درد گفتن را به سکوت که همانا دروغ گفتنی بزدلانه و ریاکارانه بود ترجیح دادیم. مسیح وار به قصاص گناهی ناکرده بر صلیب شدیم و چگونه مردن را آموختیم و چگونه زیستن را و پرواز را برای رسیدن به آستانه رهایی به خاطر سپردیم. جاده های خلوت شب را با عشق و ایمان به آزادی طی کردیم، چون باور داشتیم که مرگ افراد مرگ افکار نیست، عمر شقایق کوتاه است و هیچ مرگ قشنگی بی دلیل نیست. "بخوان به نام گل سرخ در صحاری شب / که باغها همه بیدار و بارور گردند / بخوان ، دوباره بخوان / تا کبوتران سفید به آشیانه خونین دوباره برگردند
بی شک مهمترین خصلت جریان دانشجویی سیالیت آن است. هر نسلی می آید تا خود بیازماید و خطا کند و بر تجربه خویش بیافزاید. باید این حق را برای هر نسل به رسمیت شناخت. قدمای هر تشکلی انبانی از دغدغه و تجربه را با خود دارند. اما قطعاً این دغدغه و تجربه، حقی برای دخالت، خط دهی و کنترل آن مجموعه ایجاد نمی کند. بلکه باید با تضمین استقلال دانشجو و برقراری رابطه ای صحیح بر انباشت تجربیات افزود تا تربیت یافته گانی کارآزموده به بار آیند، که در غیر اینصورت گوش به فرمان هایی تهی از اندیشه و هویت ساخته می شوند که همواره بی ریشه و پیچک وار به دنبال مقتدایی می گردند. و عجبا که این آفت همچنان متوجه جریان دانشجویی است.
همه برنامههایی که تا امروز در حال پیگیری است و در این سالهای اخیر هم سرعت بیشتری به خود گرفته است، داستانی را کلید زد که از ممنوعیت ادامه تحصیل برای برخی از دانشجویان حکایت میکرد. داستان از آزمون کارشناسی ارشد سال 85 شروع شد؛ همان روزها که پذیرفتهشدگان به دانشگاهها مراجعه میکردند و به جای معاون آموزش به دفتر مدیر کل هسته گزینش وزارت علوم راهنمایی میشدند. فعالان صنفی در دوره کارشناسی و مدیران نشریات منتقد دانشجویی بزرگترین قشر ستارهداری بودند که در دانشگاههای سراسر کشور با تعجب به پاسخهای مبهم مسوولان ثبت نام دانشگاهها نگاه میکردند، مدیران آموزش هم اطلاعات بیشتری نداشتند؛ در آن روزها همه مسوولان وزارت علوم از وزیر تا معاونان کل داستان را تکذیب میکردند.
دهم تیرماه سال پیش که آقای کبودوند را در محل کارش بازداشت کردند فکر نمیکردم مدت بازداشتش اینقدر طولانی شود و نهایتاً چنین حکم سنگینی برایش صادر کنند. اکنون یک سال از در بند کردن محمدصدیق کبودوند گذشته و حکم ناعادلانهای که برای او صادر شده مورد اعتراض وکلای وی، فعالان و نهادهای حقوق بشری در سطح جهان، ایران و کردستان قرار گرفته است. حکمی که به دلیل تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان و با استناد به مواد 498 و 500 قانون مجازات اسلامی ایران صادر شده در حالی که آگاهان و حقوقدانان تشکیل و فعالیت سازمان تحت ریاست ایشان را بر مبنای اصل 26 قانون اساسی مجاز و قانونی میدانند.
قدرت غیرمعقول باعث شده است که "دکتر مددی"ها نه از جایگاه مجری قانون، که از جایگاه قانون اعمال اراده کنند: "من قانون هستم. یا در برابر من تسلیم میشوی و یا از دانشگاه اخراجت میکنم." بیدلیل نیست که محافظه کاران از زیر سوال بردن قاطعانه متهم طفره میروند؛ چرا که دکتر مددی با قدرت زیادی که داشته است، به نوعی نمادی از حاکمیت بوده است و زیر سوال رفتن او درواقع زیر سوال رفتن تمام حاکمیت است. چگونه است که تعرض به دختری که به قصد تحصیل وارد دانشگاه شده و ناگهان خود را در چنگال یک فرد هوسباز میبیند، بیحرمتی به نظام تلقی نمیشود؛ ولی افشای رفتار غیرانسانی و خجالتآور یک استاد دانشگاه، ترویج فحشا و بیآبرو کردن نظام محسوب میگردد؟
پس چرا پس از گذشت 30 سال باز هم ناچاریم از زور و تهدید و مجازات سخن بگوییم تا فرهنگ دینی را ترویج کنیم؟ تا جایی که امکان داشته است از ورود و تبلیغ و ترویج فرهنگ غرب و شرق به این کشور جلوگیری به عمل آمده است. از ممنوع بودن ویدیو تا ممنوع بودن ماهواره و فیلترینگ سایت ها و پارازیت های رادیویی و... همه و همه تا به حال با جدیت تمام پیگیری و اعمال شده است. پس چرا هنوز از مدهای لباس و موی سر غربی و شرقی سخن می گوییم و برای کسانی که این قبیل لباس ها و مدل موها را داشته باشند مجازات تعیین می کنیم؟
خوابگاههای خصوصی یا خودگردان خوابگاههایی با شکلی کاملا متفاوت از خوابگاههای دولتیاند، خانههایی شخصی که توسط دانشگاهها اجاره و به صورت پانسیونی اداره میشوند. زندگی در این خوابگاهها مشکلاتی را برای دانشجویان ساکن در آن ایجاد کرده است. به این بهانه و شروع هفته خوابگاهها که در تقویم آموزشی دانشگاه روزهای ۲۲ تا ۲۸ اردیبهشتماه تعیین شده با پریزاد فرامرزی دبیرکمیسیون خوابگاههای اتحادیهء صنفی دانشجویان کشور گفتوگویی انجام دادهایم.
خانم فرامرزی! مهمترین مشکل خوابگاههای دانشجویی کشورمان چیست؟
مهمترین مشکل خوابگاههای دانشجویی همان کمبود فضا است. بیشتر دانشگاههای کشور فقط قادرند به نیمی از دانشجویان نیازمند به خوابگاه امکانات ارایه دهند و نیمی دیگر بدون خوابگاه میمانند و به راههای دیگر برای تامین مکان زندگیشان روی میآورند. به غیر از این مشکل، تعداد دانشجویان در اتاقها نیز بیش از اندازه است.
سرانه متوسط سکونت در خوابگاههای دانشجویی کشور چند نفر است؟
اتاقها معمولا هفت یا هشت نفرهاند.
و با چه ابعادی؟
در حدود ۱۲ متر مربع که در این فضای کوچک معمولا مشکلات زیادی برای دانشجویان ایجاد میشود.
شما به عنوان دبیر کمیسیون خوابگاههای کشور و به همراه دیگر مسوولان این اتحادیه برای رفع این مشکلات چه اقدامات ملموس و عینی انجام دادهاید؟
ما اقداماتی در اینباره انجام دادهایم، از آن جمله هر ساله جلسهای در هفتهء خوابگاهها برگزار و از تمام خیران استانها تقاضا میکنیم تا در ساخت خوابگاههای دانشجویی مشارکت کنند. همچنین پنجشنبه گذشته جلسهای را با حضور اعضای اتحادیههای صنفی برگزار کردیم و مشکلات خوابگاههای خصوصی و خودگردان را بررسی و آییننامهای را برای حل مشکلات آن ارایه دادیم. به ویژه آنکه ۱۰ درصد دانشجویان ورودی هر سال با مشکلات زیادی در این رابطه مواجهند.
ورودیهای جدید دانشگاهها در خوابگاههای خصوصی ساکن میشوند؟
بله معمولا ورودیهای جدید را به خوابگاههای خصوصی میفرستند و آنها در اینباره مشکلات زیادی دارند.
چه مشکلاتی؟
نحوه نظارت بر خوابگاههای خصوصی مهمترین مشکلشان است، این خوابگاهها به صورت پانسیونی اداره میشوند و برخی هزینههای گزافی را نیز بر دانشجویان تحمیل میکنند.
متوسط هزینهء این خوابگاهها چقدر است؟
در حدود ۱۲۰ تا ۱۴۰ هزار تومان در هر ترم برای اتاقهای هشت نفره دانشجویی
اما یکی از خواستههای اصلی دانشجویان خوابگاهی زندگی در خوابگاههای خودگردان است چون به لحاظ امکانات وضعیت بهتری دارند میخواهم بدانم مشکل اصلی در این باره کدام است؟
بله خوابگاههای خودگردان، گاه، امکانات بهتری دارند، مثلا، برخی از آنها اتاقهای چهار نفره دارند اما این خوابگاهها به صورتی که اکنون اداره میشوند هیچ مزیتی بر خوابگاههای دولتی ندارند مزیت که هیچ، عیب هم دارند.
چه معایبی؟
مهمترین چالش دانشجویان خوابگاهی اکنون با همین خوابگاههاست معمولا افرادی که خانهای دارند به دانشگاه مراجعه میکنند و خانهشان را در اختیار دانشگاه و دانشجویان قرار میدهند و این خانه تبدیل به خوابگاه خصوصی میشود. معمولا سرپرستی این نوع خوابگاهها نیز به صاحبان آن خانهها واگذار میشود و چون آنها افرادی ناآگاه به مسایل دانشجوییاند مشکلات زیادی را برای دانشجویان فراهم میکنند.
یعنی خوابگاههای خصوصی اصلا فرم و شکل خوابگاههای معمول را ندارند؟ و توسط سرپرستان دانشگاه اداره نمیشوند؟
نه، معمولا خانههایی هستند که به دانشجوها اجاره داده میشوند و امکانات خوابگاههای دولتی را هم ندارند
مثلا چه امکاناتی؟
آنها فاقد امکاناتی چون سایت کامپیوتری یا فضای سبز هستند. اما مشکلات باز هم فراتر از این مسایل است.
چه مشکلاتی؟
حتی اگر کسی شرایط ویژه برای ادارهء خوابگاه را نداشته باشد اما دارای خانهای باشد و متقاضی اجاره آن شود باز هم مجوزه اداره خوابگاه به او داده میشود. به همین دلیل، این خوابگاهها، امنیت لازم و کافی را برای دانشجویان ندارند.
یعنی برای ادارهء این خوابگاهها هیچ سرپرستی از سوی دانشگاه منصوب نمیشود؟
خیر و همیشه این سؤال که سرپرست خوابگاه چه کسی است و چه شغلی دارد، برای دانشجویان باقی میماند.
از آنجا که این خوابگاهها به دانشجویان سال اول واگذار میشود وضعیت سختتری را هم ایجاد میکند چون آنها بسیار کمتجربهاند. شاید بهتر باشد این نوع خوابگاهها به دانشجویان ترمهای بالاتر واگذار شود که به هر حال تجربه زندگی خوابگاهی را دارند اما تاکنون این تقاضا هم به نتیجهای نرسیده است و همچنان دانشجویان ترم اول و دوم در خوابگاههای خصوصی ساکن میشوند.
پس در چه شرایطی دانشجویان خواستار زندگی در خوابگاههای خودگرداناند؟
در شرایطی که طرح خوابگاههای خودگردان اصلاح شود و این خوابگاهها توسط خود دانشجویان اداره شود،زیرا در این صورت، مشکلات تا حد زیادی رفع میشود چون دانشجویان به مسایل و مشکلات خودشان بهتر آگاهند اما این که اداره خوابگاه به آقا یا خانمی واگذار شود که هیچ اطلاعی از مسایل دانشجویی ندارد، بسیار مسالهساز است.
معمولا سرپرستان این خوابگاهها چه مشاغلی دارند؟
تا آنجا که من میدانم بیشتر آنها تا به حال هیچ شغل فرهنگی نداشتهاند. ما حداقل خواستار آنیم که این خوابگاهها توسط افرادی که به مسایل دانشجویی- فرهنگی آگاهند اداره شود. این خوابگاهها اکنون وضعیت بسیار ناگواری دارند. در برخی از آنها که خانههایی بسیار کوچکاند ۳۰ تا ۴۰ نفر ساکناند و دانشجویان در آن شرایط بسیار سختی را میگذرانند. این دانشجویان به امید رفتن به خوابگاههای دولتی این وضعیت را تحمل میکنند.
مهمترین تفاوت خوابگاههای دختران و پسران چیست و آیا مسایل و چالشهای دانشجویان پسر و دختر خوابگاهی با یکدیگر تفاوت چشمگیری دارد؟
پسران در خوابگاهها، محدودیت کمتری نسبت به دختران دارند و از نظر تخصیص فضا هم خوابگاههای پسرانه وضعیت مناسبتری دارند. از آنجا که پذیرش دانشجوی دختر در این سالها به شدت افزایش یافته خوابگاههای دخترانه شلوغتر شده و محدودیتهای بیشتری را برای دانشجویان از جهت فضای مناسب ایجاد کرده، اما خوابگاههای پسران معمولا از این لحاظ وضعیت بهتری دارند و با مشکل کمبود فضا کمتر مواجهند.
مهمترین نیاز یک دانشجوی خوابگاهی، غیر از امکانات رفاهی چیست؟
آرامش روحی. اگر مشکلات خوابگاهها و امکانات رفاهی آن حل شود قطعا این پارامتر مهم نیز برای دانشجویان فراهم خواهد شد.
